Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

Θεατής στην Δική Σου παράσταση...


Ότι αισθάνομαι δεν έχουν τίτλο...
Πως θα μπορούσα άλλωστε, ένας ...κοινός θνητός, ένας... κρυφός...θαυμαστής σου , να μπορέσω να χωρέσω ότι θα ήθελα να πω,ότι εσύ δημιουργείς και διαπλέκεις στην ψύχη μου ,ότι εσύ με κανείς να προσμένω το επόμενο ξημέρωμα, σε μια πρόταση που αποτελείται μόλις από 5-6 φράσεις?

Ισως αν ήμουν εκεί,αν εσύ ήσουν εδώ,αν καθόμασταν σε διπλανές κούνιες, τα μάτια μας να μπορούσαν να ψιθυρίσουν ταπεινά,να πουν όλα εκείνα,όλα αυτά,τα όμορφα,τα θαυμαστά,τα πονηρά,τα ήρεμα λογάκια που δεν μπορώ με ακρίβεια να περιγράψω σε αυτόν τον μοναχικό μονόλογο...

Κάθε αυγή και ένα όμορφο ξημέρωμα,κάθε ξημέρωμα και μια όμορφη μέρα για σένα, και εσύ μέσα σε αυτήν να βρίσκεις όρεξη για δουλεία, να αγαπάς,να αισθάνεσαι,να ζεις και να την απολαμβάνεις,θυμάσαι τι μου είπες?

Και σαν πέσει η αυλαία,κάθε μοναδικό απόγευμα σου,που δεν έχω την δύναμη να κρατήσω ανοιχτή για δυο -τρία λεπτά παραπάνω,φοράς το υπέροχο κασκόλ σου και ξεχύνεσαι σαν άνεμος για την δική σου μοναχική βόλτα στην παραλία...

Σε αυτήν την υγρή δίνη στιγμών, ζεις στιγμές μοναδικής ευτυχίας,με ποδαράκια γυμνά να ακουμπούν στην ζεστή άμμο, με μικρά δαχτυλάκια να ατενίζουν και να παίζουν με το βυσσινί του ουρανού και ίσως στην χούφτα σου να αγκαλιάζεις τον Ηλιο φλόγα και να γελάς και να παρατηρείς...να φωτογραφίζεις...να γεύεσαι...να μιλάς...να κλαις....
Και ίσως η υγρασία του κορμιού σου να τυλίγεται από την παρθένα θάλασσα,που είναι το δάκρυ του Θεου,να ξαπλώνεις και να απλώνεις τα χέρια στη άμμο,γοητευμένη από τους υπέροχους διαλόγους στο μοναδικό μυαλό σου ,για να αγκαλιάσεις και να ερωτευτείς το δαίμονα άνεμο που φλερτάρει και εξανεμίζει την σκέψη σου...

Ευτυχισμένη ίσως να σηκώνεσαι,τα χέρια σου ίσως να ασχολούνται με την καθαριότητα των ρούχων σου και η σκέψη σου,η ευτυχία της στιγμής σου,ένα δάκρυ που μόλις έπεσε,ένα στιγμα στα αιώνια βιβλία των πράξεων,που αφήνεται σε αυτό το σημείο που μόλις στέκεσαι ,για να δείχνει οτι πέρασες από εκεί και πέρασες υπέροχα,μαγεύτηκες,ερωτεύτηκες,αγκαλιάστηκες και χάρισες...
Και χάρισες...
Τον χρόνο σου που δεν κατάφερα ποτέ να κερδίσω,δεν είχα την δύναμη να κλέψω,να σε κρατήσω,εδώ,εκεί,σε εμάς...

Ξεκίνησε σαν ένα ταξιδάκι που είχε διάρκεια μόλις μια ώρα , ένα καθυστερημένο μισάωρο , που ίσως να έλειψες σε κάποιους,ίσως να έλειψες στο παλτό σου,στο κασκόλ σου,στην όμορφη βόλτα της παραλίας σου,στον άνδρα σου,στις υποχρεώσεις σου,στα πρέπει σου,στην δική σου φύση και στην δική σου μαγεία που σε μεταμορφώνει στο εσύ...

Μα ακόμα και αν έλειψες σε όλους εκείνους,μου χάρισες το ποιο όμορφο μισάωρο της ζωής μου...ένα ταξιδάκι σε μονοπάτια γνώριμα,γεμάτα μυρωδιές από κανέλα και μοσχοκάρυδο ,στρώνοντας εσύ η ίδια αυτό το υπέροχο τραπεζάκι,που γύρω του μιλούσαμε,ονειροβατούσαμε και γνωριστήκαμε...

Με τα μάτια δεμένα,ακουμπήσαμε σε πινάκες με μυρωδιές και πίνοντας μεθυστικές μουσικές βαλς σε ένα ποτήρι ζεστό κρασί , ψηλαφίσαμε τις πνοές μας και καταναλώνοντας τον πολύτιμο χρόνο μας , ταξιδέψαμε στα χρώματά της παλέτας που αποτελείται ο άλλος,εσύ,γι εμένα,εγώ,για εσένα και αν θες εμείς...

Χρώματα , φράσεις , λέξεις , ποιήματα , λόγια , σκέψεις , στιγμές , αγγίγματα , ιαχές , φωνές ,επιθυμίες, πλάνη , παραζάλη, μέθη όλα τους τόσο απαγορευμένα μα τόσο αγνά και ίσως όχι τοσο...αγνά...όσο μπορεί να θέλουν να φαντάζουν,αφήνονται στην αμαρτία της μαγείας να στροβιλίζονται και να απορρέουν από αυτήν...

Οικο...Δέσποινα περιμένω το επόμενο γλυκό ξημέρωμα ανήμπορος να συγκρατήσω την ρευστότητα του σήμερα,έχοντάς επιλογές, που όμως η φωνή σου,ίσως να με σκοτώσει...
Φοβάμαι τον Όλεθρο που απλά μπορεί να δημιουργηθεί από τις δικές μας στιγμές....δυο καρδιές που απλά βρήκαν την δύναμη να ξημερώνονται από τις ίδιες σκέψεις από τον ίδιο ασεβή έντονο πόθο και να θέλουν να γευθούν όσα ο χρόνος παρέσυρε μακριά από αυτούς...

Το κρασί σε αυτό το ποτήρι πάντα θα είναι εδώ να σε περιμένει να το γευθείς,να μάθεις να το νοσταλγείς , να ζείς με την φωτιά της σκέψης του ...και ένα τριαντάφυλλο ,αχρωμο,να σε προσκαλεί να γυρνάς να το χρωματίσεις...

Καλημέρα!!!
Εκατομμύρια στιγμές μέχρι να ξημερώσει στην επόμενη όμορφη μέρα σου...στην δική μου πλανεύτρα ζωή,εκείνο το δεκάλεπτο που μου δίνεις αξία...

Πως μπορώ να ονειρεύομαι μέσα στα όνειρα σου,πως το κατάφερες αυτό?
Η κουρτίνα σε έκρυψε από πίσω της και η μοναξιά λυσσομανά στα λεπτά της ανίας μου...
Η φωνή σου,για πάντα ένα αίνιγμα,ένα απαγορευμένο φρούτο και εσύ? έκπτωτος άγγελος από τον δικό σου παράδεισο...Το αφεντικό σου? η δική μου κόλαση που σε θέλει μακριά...

Και αν όλα αυτά σε κούρασαν,σε στέγνωσαν,σε φόβισαν,αν όλα εκείνα τα κόμματα,στίγματα ,τελείες σε παγίδευσαν σε μέρη σκοτεινά,ζητάω ταπεινά συγνώμη.Ηταν ότι δεν πρόλαβα να πω,στα 2 λεπτά που δεν είχα το κουράγιο να σε γειώσω όμορφη Κυρά,εδώ στην γή πριν μετακομίσεις και πάλι στον δικό σου όμορφο πλανήτη!

6 σχόλια:

  1. Και αν όλα αυτά σε κούρασαν,σε στέγνωσαν,σε φόβισαν,αν όλα εκείνα τα κόμματα,στίγματα ,τελείες σε παγίδευσαν σε μέρη σκοτεινά,ζητάω ταπεινά συγνώμη


    Δε νομίζω να την στειλεις στο σκοτάδι με μια εξομολόγηση τέτοιου είδους φίλε μου. Πολύ δυνατή αφήγηση, γεμάτη συναισθήματα! Κι εγώ που νόμιζα ότι μόνο εγώ γουστάρω να κλέβω έστω και ένα δεκάλεπτο από την συνεχώς αυξανώμενης ταχύτητας ζωή μου για να θαυμάσω αυτό: Το μικρο, το θαυμαστό, το υπέροχο. Τη ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ηλία καλώς ορισες στον τόπο μου!!!

    Σε ευχαριστώ για τις όποιες θετικές παρατηρήσεις!!!

    Ωστόσο να πω,αυτή η ανάρτηση,είναι οτι θα με σκοτώνει παντα,ενας απαγορευμένος τρυφερός καρπός που δεν έχω την δύναμη να τον γευτώ,γιατί η γεύση του,ίσως να μας καταστρέψει...και μαζί μας και άλλους ανθρώπους,που δεν φταίξανε σε κάτι,θεατές στην δική τους ζωή-παράσταση!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ton pyreto moy esy ton kais....
    eisai .... eylogia , eytyxia , dipsa... eisai .. ponos glykos ponos idonhs ...

    zhtasa apo ton Theo .. na moy dwsei ola ekeina ta pragmata poy mporw na apolaysw.... kai aytos moy edwse zwh gia na apolaysw ESENA , estw kai gia liga lepta , apolaysh poy geyomai ... kai ... anatrixiazw...
    .....

    despoina

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπορείς να της κλέψεις το μαντήλι.
    Ναι, αυτό μπορείς να της κάνεις.
    Έτσι κάνουν στις νεράιδες, για να τις κρατήσουν πάνω στη Γη.
    Ή τουλάχιστον έτσι λένε...
    Αλλά θα την ήθελες μια νεράιδα σκλαβωμένη;
    Θα μαράζωνε...
    Φιλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @NY ANNA!
    Καλώς όρισες Νεραιδουλα! ελπίζω το ταξιδάκι σου στον κόσμο μου να μην σε κούρασε...Γλυκό κρασί μπορώ και έχω να κεράσω για την συμβολή σου και να σε ξαποστάσω λιγάκι απο τα νεραιδοφτερουγίσματα σου...
    Μαζι με τον χαρακτηρισμό που μπορώ να αποδώσω στον ευατό μου οι δαίμονες της ψυχής μου,με θέλουν να πονάω,να παλεύω τα απογεύματα που οι στιγμές πλέον δεν έχουν αξία...
    Είμαι κύριος,και αν ένα μαντηλάκι έπεφτε,Θα έτρεχα να προλάβω την νεραιδούλα,να της σκουπίσω τα διαμαντάκια δάκρυα της και να της χαρίσω και πάλι την ελευθερία της,να μπορώ να την θαυμάζω να χάνεται σε εκατομμύρια αρσενικές πεταλούδες...
    Οσο για εκείνη που ορίζει την παράσταση και τις ημέρες και ώρες καθε μοναδικής πρεμιέρας,ίσως τώρα που θα μάθεις να μου πεις,πως μπορώ μια θεά να την θέσω βασίλισσα στο δικό μου γήινο βασίλειο...
    Μια θεά που δικαιωματικά,στοργικά και τοσο γλυκά ανήκει σε ένα βασιλιά σε ένα μακρινό βασίλειο,μακριά μακριά απο εμένα...

    @ΟικοΔέσποινα....από τοτε που σου μίλησα,ένας θεός ξερει τι θα ξημερώνει και τι θα βραδιάζει στην ψυχή μου!
    Καλως όρισες βασίλισσα και ας μην είναι αυτό το βασίλειο που ανήκεις,που όμως σε αυτό τηα κατοικεί η κάθε πλανεύτρα στιγμή σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ........κλέψε ζωή .. και ας ειναι και η δική μου ... ..........
    ονειροβατώντας στα στενα απατητα δρομάκια της ψυχης μου .... αφουγκράσου τους κτύπους τις καρδίας μου .... εσενα νοστλαγνουν .. και προσμενουν ...


    Χτες βράδι οι λογισμοί κόκκινοι κρίνοι,

    φωτιά η καρδιά, η στιγμή πανώρια ρούσα,

    με αλάφιασμα χαλκιά, μπρος στο καμίνι

    σκληρή ηδονή σκληρά σφυροκοπούσα

    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

...και αν είσαι ξένος ... και αν θεός ...
...και αν πάλι μόνος ... και αν θνητός...
Καλώς ήρθες , ίσως και πάλι στην Επόμενη Μέρα...

Εκεί που θέλουμε όλοι να τάζουμε τα Όνειρα μας...

Ταπεινά Ο , καλοί μου φίλοι.