...Κάθε που έρχομαι εδώ...

... Και κάθε που έρχομαι εδώ...
...Πιστέψτε με , δεν έρχομαι τυχαία...

Είναι όλα εκείνα, τα μικρά τα αθώα τα μεγάλα...
Που κουβαλάω από προίκα στο δικό μου δρομάκι για ζωή...
Είναι οι σκέψεις που θέλουν να βυθίζονται στο είναι μου και αναζητούν άμεσα επίγειο παράδεισο...
Που βουλιάζουν χωρίς σωτηρία στην άβυσσο της δικής μου ψυχής...
Που στο διάβα τους,σε αυτήν την παράξενη πτώση, σε αυτό το πρωτόγνωρο κάθε φορά ναυάγιο, δεν ξέρεις πού θα σε βγάλουν...

Και είναι τόσο δυνατές , τόσο ζωντανές , που κονταροχτυπιούνται να ειπωθούν...
Κατακλύζουν το είναι μας , τον λογισμό μας και θέλουν να μας κάνουν ψεύτες και υποκριτές , κάθε που προβάλουμε γνήσια χαμόγελα σιγουριάς και βεβαιότητας.
Το δικό τους όνειρο , να κυριεύσουν τα Πλήθη και μέσα από χείλη και όμορφα γράμματα να βρουν "Ζωή" που φέρνει στοχασμό και έτσι να αναγεννηθούν σε ένα ύστερο περιβάλλον...



Κάτι με πόνεσε , κάτι με πίκρανε ,κάτι με "γέλασε" και κάτι άλλο μου "χαμογέλασε"...

Και όλες αυτές τις σκέψεις ,τις συναντώ...
Πότε στο "Εγώ" και άλλοτε πάλι σε κάποιο άλλο "Είναι"...
Πότε θέλω να τις γράφω και πότε άλλοτε να τις διαβάζω...
Είτε σε δικές μου γραμμές, είτε σε δικές σας...

Σαν μικρό παιδί μέσα μου, σηκώνω πρόσωπο να κοιτά τον γαλάζιο ουρανό...
Που ποτέ δεν ήταν γαλάζιος για μένα , που πάντα ήταν ένας λευκός παγερός ουρανός, με σύννεφα να παλεύουν να κερδίσουν έκαστο ,τον χώρο του άλλου...
Και άλλοτε πάλι σαν ερωτευμένοι δαίμονες να ενώνονται και να στοιχειώνουν τον αριθμό Ένα.
Και η δίνη που προκαλούν,μέσα μας ,μονάχα η ψυχή μας ξέρει...

Σαν μικρό παιδί μέσα μου, σηκώνω πρόσωπο να κοιτά αυτόν τον ουρανό...
Και νιφάδες χιονιού με πλησιάζουν...και όλο κάτι έχουν να μου ψιθυρίσουν...
Κάτω από την λευκή υγρή μορφή τους, οι ίδιες σκέψεις είναι που με θέλουν να χορεύω στα όσα το φιλοσοφείν τους προστάζει...
Στα όσα γεννήθηκαν και πρέπει να ζήσουν μέσα μου και Εγώ ο καλός ξενιστής που θέλει να εκτελεί , Ανύποπτα , προστάγματα...

Θυμάμαι κάποτε σε μια παραλία, τότε που ήμουν αλήθεια μικρός και πειραματιζόμουν με τον έρωτα και έπαιζα με τα χρώματα του , η μικρή κοπέλα δίπλα μου, μου είπε πως "σκέφτομαι πολύ για την ηλικία μου" και σε ένα γλυκό κόκκινο φιλί, το πρώτο-γνωρό κατάφερε να τις πάρει μακριά,να τις ξορκίσει...

Και σε εκείνο το τρυφερό λεπτό που έχω να αναπολώ , μεγαλώνοντας , δεν υπήρχαν "Αν" ή "Τι θα γινόταν" ή "Πως" ή "Γιατί" ή συγκεκριμένα και άλλοτε πάλι ακαθόριστα "Επειδή"...
Σε εκείνο το λεπτό υπήρχαν μονάχα ξεκάθαρα "Θέλω" ,απουσία στοχασμών για ένα φιλοσοφούμενο ύστερα ...

Σε εκείνο το λεπτό σε εκείνο το ξέφωτο δεν κοίταξα ποτέ Ουρανό , γιατί σαν άνθρωπος και όχι Στοχαστής , δεν χρειάστηκε να αναζητήσω το άστρο εκείνο που θα με οδηγήσει όπου εκείνο θέλει , όπου η σκέψη "Που να οδηγεί το φως εκείνου" ίσως να ήθελε να με προστάζει...

Μεγάλο παιδί πια, έχοντας χαρεί και αμφισβητήσει τα όσα για 27 χρόνια η ζωή , είτε οι σκέψεις με χόρεψαν έρχομαι να αναρωτιέμαι...

Ελεύθερος είναι εκείνος που δεν σκέφτεται!!! σκέφτομαι!παραδέχομαι?...
Είναι?Υπάρχει κανείς? Και αν ναι που οδηγεί το φως του ? αναρωτιέμαι!...


Αυτές τις δύο σκέψεις έκλεψα από τον γαλάζιο Ουρανό...
Είθε να γίνουν στοχασμός σας μέχρι την επόμενη ανάρτηση...
Να είστε όλοι Καλά και αν δεν είστε να προσπαθείτε!

... Και κάθε που έρχομαι εδώ...
...Πιστέψτε με , δεν έρχομαι τυχαία...

Η στάχτη του Είναι...

...Και κάπου εκεί θέλει η ψυχή να γίνεται σελίδα…

Να καταγράφει τα μικρά τα αθώα τα μεγάλα…

Και η σκέψη ,ταξιδιάρα μικρή , τσαλαβουτά στο πουγκάκι μελάνης που της δώρισες . Μόλις.
Και λεκιάζει τα όσα ταξιδεύουν , στο χθες στο σήμερα στο αύριο…

Νοσταλγεί όσα την έζησες ,

ονειρεύεται όσα θες να της χαρίσεις ,

προσμένει τα όσα θαυμάσια έρχονται …

Χαζεύει το μεγαλείο της ζωής και σαν πεταλούδα φτερουγίζει…

Όπου την πας εσύ ,σε όποιον άνεμο την έταξες να πετά , όπου θες να την προστάζεις…
-------------------------------------------------------

Και εκεί μέσα, σε αυτό το αληθινό παραμύθι που θέλεις να διαπλέκεσαι , θέλεις να γίνεσαι το δικό σου ώριμο απαγορευμένο φρούτο ...
-------------------------------------------------------

Σαν στο χθες...

Έτοιμο για δάγκωμα σε βέβηλα δόντια του κάθε ενός από αυτούς που σε λιμπίστηκαν…

Μόνο που αντίθετα με την βιβλική καταγραφή , για όσους σε γεύτηκαν ,
άλλοτε θέλεις να τους θυμίζεις παράδεισο και για κάποιους άλλους την ίδια την κόλαση…

-------------------------------------------------------

Πολλοί από αυτούς που σε δάγκωσαν ,δεν είχες πραγματική επιλογή…

Εσύ απλά άλλαζες χέρια , μαζί και κατάσταση.
Άλλοτε γέμιζες πληγές , και άλλοτε σε καρποφόρους κήπους άνοιγες φυλλαράκια να αγγίξεις ουρανό .

-------------------------------------------------------

Την κατάσταση , μόνο την κατάσταση μπορούσες να ορίσεις…

Άνοιγες πύλες για να τους ταξιδέψεις μέσα από την γεύση σου,μέσα απο την Ζωή σου.

Και έδινες το είναι σου ,
απλόχερα ,
άλλοτε με αγάπη και άλλοτε απο φόβο , μην τύχει και σε πονέσουν...

-------------------------------------------------------

Και στο χορό που έστησαν , πήρες και χόρευες και εσύ…

Πότε ηθελημένα και πότε αδέσποτα…

-------------------------------------------------------

Σαν καλό παιδί, υπάκουο στους κανόνες, έμαθες να παίζεις…

τόσο καλά που το παιχνίδι έγινε η ζωή σου…

Πότε Παράδεισος...και Πότε Κόλαση...

Και κάπου εκεί διχάστηκες…

Έμαθες να υπάρχεις

πότε σαν ένα πύρινο όνειρο

και

πότε ένας θεϊκά υποσχόμενος εφιάλτης…

Για όλους αυτούς, τα πάντα και Τι(?), πότε(?) για εσένα?

Και έτσι έμαθες…
άλλοτε να παίζεις…άλλοτε να ζεις…άλλοτε πάλι να χαρίζεσαι…

-------------------------------------------------------

Και στο ενδιάμεσο κάμπια...

πότε να σέρνεσαι και πότε να προσπαθείς να τρέξεις...

Και έτσι έμαθες…
που και πότε πρέπει να ζητάς συγνώμη…
που και πότε πρέπει να τα στέλνεις στο Διάολο …

...γιατί?... επειδή…
και στις δύο περιπτώσεις τους άξιζε…

-------------------------------------------------------

Υπάρχουν εκατομμύρια απαντήσεις σε μια ερώτηση «Γιατί?»…

Υπάρχει μονάχα μια απάντηση που περιλαμβάνει το συγκεκριμένο
,«επειδή»,
...φτωχό,λιτό και μόνο…

-------------------------------------------------------

Και η σκέψη πάγωσε...
Με τις πληγές ανοιχτές και κλειστές , όλα τους εικόνες σαν από φθινόπωρο...
Τα όσα άνοιξες, ... , μετέωρα , ... , έκλεισαν...
Και όλα εκείνα που έχεις να λογαριάσεις τώρα τρέχουν...

Σταζουν

Πόνο.

Ομίχλη έρχεται...
-------------------------------------------------------
Και σε αυτή την κατάσταση,
Εσύ είσαι εκείνος που αρνείται να δει ,τα όσα θέλω να πω και σφαλίζει τα βλέφαρα...

Εγώ , είμαι εκείνος που δεν θέλω ακούσω τα όσα θα πω και σφαλίζω τα ώτα...

-Τι είναι αυτά που λες ? ,προστάζεις.

-Όσα δεν θέλω να ακούσω...σου λέω...

-Όσα δεν έχεις το θάρρος να κοιτάς...φωνάζεις...

-------------------------------------------------------
Στην αντιπέρα όχθη του καθρέφτη ,

που θέλεις τόσην ώρα να κοιτάζεσαι,

Εγώ ,

πάλι

Εσύ

θα είσαι...

Είναι όσα θέλουν την ομίχλη και την κατάσταση,

Βροχή από στάχτη...

...έκπτωτων εριστικών αναμνήσεων...

-------------------------------------------------------

Και σε αυτό τον καθρέφτη,

Μιλάω για σένα και οχι για μένα...

Στον ίδιο καθρέφτη,που θέλω να μιλάω

για μένα και όχι για σένα...
Στην ομίχλη που η φιγούρα σου ,

θέλει να ανήκει στον Εαυτό σου.

Μιλάω για εσένα Άνθρωπε ,

που θέλει να τα βάζει με τα "ύστερα"
Γιατί

όταν δεν μπορεί να απαντήσει με ένα απλό

Επειδή.
-------------------------------------------------------

Μιλάω σε εσένα που

Πρόδωσες και Προδώθηκες

Πλήγωσες και Πληγώθηκες

Σε ένα πλάνο σχέδιο της Αγάπης.

...που είχες για Ζωή...

...που είχες για Ζωή...

...που είχες για Ζωή...

Έκανα το θάρρος,Προσωπικό!

Σε αγαπάω!!!

Και είναι τόσο μεγάλο και δυνατό,όσο και εσύ...

Αλήθεια σου λέω!!!

Σε Αγαπάω...
Το νιώθω να κατοικεί μέσα στις φλέβες μου...
Στην ζεστή που μου έχτισες, καρδιά...
Στο διχασμένο μερικές φορές ,Είναι μου...
Στο ζεστό ,γλυκό γεμάτο αλάτι δάκρυ μου...

Και αυτή η Αγάπη...
...
...Θα είναι εκεί , Για Πάντα , ενάντια στον ζαβολιάρη Χρόνο...
...Ακόμα και όταν τα σκήπτρα της Ζωής , αλλάξουν χέρια...

Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε...Δεν έχω τις αναμνήσεις να θυμάμαι...
Σίγουρα από τις πρώτες κιόλας μέρες που δεν ήξερες ότι κατοικώ μέσα σου...
Ύστερα όταν με γνώρισες και όταν σε κοίταζα και σε ερωτεύτηκα...
Και μαζί οι δύο μας ,ξεκινήσαμε αυτό το όμορφο ταξίδι που ανήκει σε χθες , σε παρόν και μέλλον...

...Ήθελες να με θαυμάζεις... - ... Ήθελα να σε λατρεύω...
...Θέλω να σε θαυμάζω...-...Θέλεις να με λατρεύεις...

Και ότι με κέρασες,γλυκιά Ζωή μέσα στην Αγκαλιά σου...
Σε κάθε πόνο , εσύ πόναγες , ενώ εγώ έβαζα απλά τα κλάματα και τις τσιρίδες ...
Σε κάθε δάκρυ , εσύ έκλεγες , ενώ εγώ στεναχωριόμουν ή απλά το έκανα...
Σε κάθε στεναχώρια , εσύ στεναχωριόσουν , ενώ εγώ απλά σου μίλαγα...

Έχεις Χρόνο?
Πόσα Ευχαριστώ σου οφείλω?
Έχασα το μέτρημα ,στοργικά φιλιά σε ωκεανό γαλήνης...

Σε Ευχαριστώ!!!

Για την Ζωή που μου Χάρισες...και με άφησες ελεύθερα να κατακτήσω...
Για ότι με δίδαξες και γιατί μου έμαθες τι είναι καλό και τι κακό...
Που μου στάθηκες και που με δίχασες...
Με δίχασες...Ναι...Γιατί μπορεί να με λες "Παλικάρι" μα είναι φορές που μόνο εσύ είσαι...

Σε Ευχαριστώ!!!
Που με αφήνεις να σε Αγαπώ και με Αγαπάς...

Δάκρυα τρέχουν σε αυτές τις γραμμές...
Πανέμορφα λουλούδια , το δώρο σου , στον κήπο της ψυχής μου...

Στο κάστρο των Ονείρων μου , στο εξοχικό της άβατης ψυχής μου, σε χρίζω Βασίλισσα...
Και για αυλικό θέτω εμένα...
Και εκεί,θέλω να μαγεύομαι,να παιχνιδίζω και να Αγαπώ , Εσένα...
Εσένα που όρισες την Ζωή μου , την Τιμή μου και κούρδισες την Καρδιά μου...

Να μου προσέχεις,γιατί είναι φορές , που αθετώ να το κάνω...
Να με προσέχεις...γιατι έιναι και πάλι φορές που αθετώ και αυτό να το κάνω...


Έχω και θέλω τόσα να σου πω...
Μα είναι που όταν σου μιλάω ακόμα και όταν δεν έχουμε ο ένας τον άλλο αντικριστά , συναντιούνται τα μάτια μας...
Και εκείνα είναι κεραυνοί ,με σύνεφα εμάς και ομολογούν τα πάντα...

Ζητώ πολλά απο τον Θεό ,που μου έμαθες και λένε , λογαριάζει...
Ζητώ πολλά περισσότερα από το Χρόνο που θέλει απλά να κυλάει και δεν μας λογαριάζει...
Ζητώ τα κάλιστα απο την Ζωή που δεν θέλει να μας σέβεται...και...μπερδεύεται!

Σε Αγαπάω , Μητέρα μου...
Και είναι αγάπη που δεν κρύβεται ...
Είναι που δεν έχει λόγια να τυπωθεί ...
Είναι ότι ένα παιδικό φιλί δεν μπορεί να αποδώσει....
Είναι ότι θέλει να ορίζεται...Και ορίζεται Μονάχα σε ένα Δακρυ...
... Σε μια βουβή αγκαλία ...


Να μου προσέχεις Καρδιά μου...
Και είναι κομματια της δικής σου , που έχω για δικά μου...
Και καπου εδώ θα είμαι , Πάντα , να το κάνω και εγώ...

Έκανα το θάρρος, Προσωπικό...

Και σου χαρίζω ανάμεσα και στα άλλα, τον καπνό μου...