Mετρικό...Έχουμε και Λέμε...

Σκέψεις… αμέτρητες μοναδικές ανήσυχες σκέψεις…
Ξεπηδούν και χρωματίζουν τον χώρο δίπλα τους…ίσως να τον λεκιάζουν κιόλας…
Αφήνονται αυτές ,ελεύθερος και ο καπνός να διαφεντεύει αόρατος γύρω μας…
Και η κάφτρα θέλει να θυμίζει την Φωτιά…στο ανέκδοτο μυαλό μας…
Ανησυχίες…αναμνήσεις…καταστάσεις…λογισμοί…
Όνειρα…φοβίες…θέλω και…παραλογισμοί…

Σπαταλάς χρόνο για τον ίδιο αβέβαιο χρόνο που κανείς δεν μπορεί να αιχμαλωτίσει,να ορίσει, μήτε να διεκδικήσει…

Από τότε…από τα πρώτα κιόλας βήματα…Μας εντάσσουν στο μετρικό σύστημα…

Οτιδήποτε άγνωστο υπήρξε σε μια πολιτισμένη κοινωνία είναι υπό έλεγχο…
Τίποτα δεν είναι έτσι απλά…όλα έχουν ένα όνομα…και αν δεν έχουν κάπου ανήκουν…
Τίποτα δεν μπορεί να υπάρχει έτσι απλά…Όλα είναι εν-τάξη…

Και η μαγεία θέλει να φιλτράρεται μέσα από ορισμούς και γνωστικούς ελέγχους…

Αυτό δεν είναι μήλο…Είναι βατόμουρο…

Γιατί είπαμε τίποτα δεν μπορεί έτσι απλά να είναι…

Είναι που χρειάστηκαν τα χιλιοστά για να ορίσουν τα εκατοστά και ύστερα τα μέτρα…

Κάποιοι άλλοι έχωσαν το νερό σε λίτρα…δεν τους έφτανε απλά να πίνουν και να ξεδιψούν…

Είναι που ήταν της μόδας ,έτσι όρισαν και την θάλασσα σε μοίρες, άλλοι σε ποδάρια και άλλοι , πιο έξυπνοι σε ναυτικά μίλια …δεν τους έφτανε απλά να κάνουν μπανάκια…

Δεν άντεξαν στο ατελείωτο θαύμα της ζωής ,δεν μπορούσαν να καρτερούν να φανεί το ποιο ζεστό άστρο και έτσι του έδωσαν όνομα και μέτρησαν και τον χρόνο…

Τον είπαν Ήλιο και την διαμονή του στο τόπο την όρισαν μέρα…Τον χρόνο δε σε ώρες μέρες χρόνια και δευτερόλεπτα…
Για να μην πούμε για την Σελήνη και την νύχτα…

Είναι που δεν άντεχαν να βλέπουν τα όμορφα αστέρια και τα λογάριασαν και αυτά…

Τα χωρίσανε , τα μπλέξανε και τα βαφτίσανε έτσι απλά γιατί κάπου πρέπει να ανήκουν…
Κοίτα τι όμορφο…Εγώ το λέω Αφροδίτη…Κοίτα εκείνα εκεί…Μοιάζουν με πρόβατο..
-Καλέ τι λες αυτός είναι ο Κριός…

Όρισαν τα πάντα σε αυτή τη ζωή…Και αφού δεν είχαν τι άλλο να βρουν να ονομάσουν , έπιασαν με τους ανθρώπους …και τους βαφτίζουν…
Έτσι έχουμε 7000 Δημήτρηδες , 900Μαρίες,40 Νικους ,3+1 Άκηδες και μόλις έναν άγνωστο γιατί δεν πρόλαβε το Τραμ για το μπλούμ στην κολυμπήθρα…

Τίποτα δεν είναι άγνωστο πια…γιαυτό και δεν μας φοβίζει τίποτα…Για το μόνο που έχουμε να ανησυχούμε είναι για την λύση…εύκολη – δύσκολη…για αυτήν την πουτάνα την λύση σκάμε…
Σαλεμένοι στον πλάνο μαθηματικό τύπο της Ζωής…παλεύουμε …να τα φέρουμε εις πέρας…

Και εκεί πάνω σε αυτήν την θεσπέσια αγχωτική έκσταση τα τσιγάρα δίνουν και παίρνουν…
Ο καπνός νταραβέρι με τον αέρα και όσο εκείνος πιέζεται σε ένα ασφυκτικό δωμάτιο τόσο μας πιέζει και εμάς η σκέψη μας…η μήπως ο χρόνος?

Νάτος και ο καφές με φιλαράκια μοναδικά…και να σου , όλοι μαζί να λικνίζονται καπνίζοντας ,γελώντας , μελαγχολώντας , για τα αβέβαια τα δήθεν τα μεγάλα τα άπιαστα τα όνειρα…
Καλέ ποια όνειρα? Εδώ μιλάμε τα θέλω μας, είναι σωστοί εφιάλτες σε αυτό το μετρικό σύστημα…

Και αυτό γιατί τους μάθανε κάποιοι λέει πως για να ζήσεις μια καλή γαμάτη θεσπέσια τρελή ζωή πρέπει να το φυσάς…Ναι μικρέ , σίγουρα δεν μιλάω για τον καπνό τώρα.

Και αυτό κουσούρι από το μετρηθέν χθες…Ναι τότε που στιγμάτιζαν τον κόσμο γύρο τους…

Είναι που βρήκαν τρόπο πολλά χρόνια πριν να ξεχωρίζουν τους πλούσιους από τους φτωχούς και τους έδωσαν χαρτιά με νούμερα…
Πολλά στους πολλούς ,λίγα στους άλλους…
Τι να πούμε για μερικούς που τους στέρησαν και την ζωή ? θές χειρότερα?
Σε μερικούς έδωσαν νούμερα αντί για όνομα…
Άντε γεια!...

Και η μαγεία της ζωής μας ,έγινε ένα γαμημένο κουτάκι με περιτύλιγμα!!!…τους ίδιους γκρι τοίχους και τα ίδια μαλακισμένα νούμερα που έχουμε για Φύλακες-Φυλακές στο μυαλό μας…

Και όλο λέμε πως θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι και όλο τα φέρνουμε βόλτα…
Και όσο τα φέρνουμε βόλτα…τόσο πιο πολύ η ζωή πάει περίπατο…
Και πίσω δεν γυρνά…

Γιατί αυτή η γηραιά Ζωούλα κανέναν δεν λογαριάζει…Γιατί είναι μοναδικά ελεύθερη…
Και δεν έχει αμοιβάδες , σύμβολα , χρήματα , νούμερα μήτε πειθαρχία…
Και επειδή γουστάρει και επειδή μπορεί και το κάνει , παίζει ατίθασα μαζί μας ,με το φιλαράκο της το χρόνο…
Μήτε λογαριάζει χαμένους , μήτε προσκυνά νικητές…

Αυτά είναι για μας, τους έξυπνους φιλόσοφους φτωχούς δε το πνεύματι…
Δεν φταίμε εμείς για κάποιους που πήραν την ζωή και την έκαναν καφεδάκο φίλτρου…
Φταίμε που ζούμε στην κονσέρβα μας και προσπαθούμε να ορίσουμε την ζωή μας, αντί να την ζήσουμε έτσι απλά και όμορφα…

Ευτυχώς που ορίσαμε και τα συναισθήματα …Για να ξέρουμε ανά πάσα, σε τι κατάσταση είμαστε ,εμείς και οι άλλες σαρδέλες γύρω μας…

Αχ ρε Αγάπη…
Μόνο εσύ θα μένεις αόριστη , μαζί με την μαγεία σου να μας πλανεύεις!!!
Εσένα που όταν θέλουμε, σε πουλάμε ,σε κρατάμε ,σε ορίζουμε και σε βρίζουμε στο τέλος, ο καθένας μας ξεχωριστά…

Το μπέρδεμα και το ξεμέρδεμα? Δικό μας…
Εσύ την δουλεία που σου αναθέσαμε κάνεις…

Αχ να είχα ένα κουκούτσι για μυαλό και τη Ζωή για λόξα…

3.2.1.τέλος ανάρτησης.
Έχεις χρόνο καλέ μου φίλε?
Μέτρα ή Ζήσε!!!

Ταπεινά Ο!

Tell me Why?

Πίσω απο τις κουρτίνες μια Ανατολή σε περιμένει σε ακίνητο φόντο.
Και να που προβάλεις...Και όλα αρχίζουν...
Ορίζεις τα χρώματα...
Κόκκινο εκείνοι,γαλάζιο εσύ...

Τα βλέφαρα σου σφάλισαν.
Μα ότι τα μάτια συνέλαβαν,συνεχίζει με το ίδιο πάθος να ερεθίζει το μυαλό.
Μια εικόνα...Μια Ανατολή...και εκεί μέσα , χορεύεις , με ντάμα την ζωή σου...
Και οι βάρδοι ?, όνειρα ταξιδιάρικα, κτητικά...

Δάκρυα...
Δάκρυα... , λες , και δάκρυα τρέχουν απο τα μάτια σου.

θες να αναρωτιέσαι τελικά. Μα ότι σκέφτεσαι πρέπει να το φωνάξεις...
Αναρωτηθήκατε ποτε;
Αν αποτελούν τελειωμένα όνειρα που δεν βρήκαν μια θέση ανάμεσα στα αστέρια που τα είχαμε τάξει...

Η μήπως αποτελούν υπέρτατες στιγμές ευτυχίας που σαν παρορμητικός ποταμός χύνονται στην θάλασσα των αισθήσεων;

Κανείς δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Έτσι , εκείνοι λένε...
Το ίδιο καλείσαι να του πες και εσύ , όταν εκείνοι κλαίνε...

Στο άβατο της δική μας κλειδωμένης ζωής , υπάρχουν πράξεις λόγια και δάκρυα που άφησαν την σιωπή και εκδηλώθηκαν δημόσια...
Υπάρχουν λόγια πράξεις και δάκρυα που αφέθηκαν ειδικά σε εκείνους που θελήσαμε να λατρέψουμε και να τους χαριστούμε...
Που όμως για κάποιον παράξενο λόγο , τώρα πια , στο ύστερα ενός χωρισμού , τους ευχαριστούμε...

Όμως κάπου εκεί , στο βάθος της καρδιάς , υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ...
Υπήρξαν πράξεις που δεν έζησαν ποτέ...και αν...αν έζησαν ...τις σκότωσες νωρίς στην ντροπή της σιωπής...
Και δάκρυα που δεν ένιωσες ποτέ την ζεστασιά τους...την υγρασία τους...που όμως...γαμώτο ένιωσες...το βάρος τους στο μάγουλο σου...

Υπήρξαν...και υπάρχουν...για όσο η ψυχή σου θα πρέπει να τα κυοφορεί στην θύμηση .

Στο κήπο της ψυχής μας , όλα αυτά ένας παράξενος παράδεισος , και η Ζωή μας , ένας Αδάμ που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ώριμα μήλα...
Πότε άγγελος και άλλοτε έκπτωτος...

Σαν μεθυσμένη παράσταση με νηφάλιους θεατές να σε βλέπουν να περπατάς... ένα βήμα μπροστά και το επόμενο στο πουθενα...

Μεθυσμένος για το κοινό , γελάς , περπατάς , τρικλίζεις και πέφτεις...

Στα σανίδια της δικής σου παράστασης...

...Κάθεσαι...

και θες να αναρωτιέσαι...

Κάθεσαι και ζυγιάζεις την Ζωή σου...
Κάθεσαι και χρεώνεις τα πάθη σου ως λάθη σου...

και τα λάθη σου ως τα σφάλματα σου...

Κάθεσαι και κλαις για ότι σε πλήγωσε...

και τραγουδάς ότι σε διασκεδασε...

Κάθεσαι και αναρωτιέσαι...τα ίδια που θες να φωνάξεις...
Πείτε μου ολοι εσείς...
είναι λάθος να αγαπάς?
είναι λάθος να ερωτεύεσαι?
είναι λάθος να ζητάς μια αγκαλιά...

Είναι λάθος να πιστεύεις στον άνθρωπο?

Είναι σφάλμα να πιστεύεις τον άνθρωπο?

Ότι τόσην ώρα σε θρόνιαζε πάνω του, τώρα φαντάζει μια καφέ άβυσσος...

Δάκρυα...

Σηκώνεσαι μα στο βούρκο των σκέψεων δεν σταματάς να βουλιάζεις...

Δάκρυα...

Δάκρυα...

Τα αφήνεις να κυλήσουν και τα πρώτα χειροκροτήματα μόλις ακούστηκαν...

Δακρυα...

Σε αυτή τη βουβή μεθυσμένη παράσταση που εσύ πρωταγωνίστησες έδωσες πολλά περισσότερα από όσα θέλησες σαν ηθοποιός να εκτελέσεις...

Δάκρυα...


Ενα παιδί πλησιάζει και ανεβαίνει στα σανίδια...
Σε αγκαλίαζει και προσπαθεί να βγάλει την μάσκα σου...την μάσκα του τραγωδού ηθοποιού που έβλεπε πως φορούσες τόση ώρα...
Σταματάει να προσπαθεί όταν καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί , παρα μόνο το πρόσωπο σου...

Δακρυα...

Μην φοβάσαι για εκείνους που δεν χειροκροτάνε...σου ψυθιρίζει στο αυτί.

Δακρυα...

Απλά δεν γνωρίζουν αν η παράσταση τελειωσε...

Δακρυα...

Απλά δεν γνωρίζουν αν... και γιατί κλαις...

από έκπτωτα όνειρα ...?

ή απο υπέρτατη ευτυχία...?


.