tag:blogger.com,1999:blog-22311438534606437422011-07-15T18:20:02.099+03:00Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.comBlogger281100tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-58199763198012744522010-05-15T02:14:00.015+03:002010-05-18T01:39:54.160+03:00<div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span></em></strong></div><div align="left"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span><span style="color:#cc33cc;">...κοιμάσαι δίπλα μου...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...Και όμως κάτι θέλει να με σέρνει σε αυτές τις λευκές σελίδες.</span></em></strong><strong><em><span style="color:#ffffff;">..</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">Πολύ πριν κοιτούσα τις λάμψεις των κεριών ... </span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span><span style="color:#ff0000;">...και η σκέψη μου ; </span></em></strong><strong><em><span style="color:#ff0000;">...Φωτιά και αυτή όπως η φλόγα...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...θέλει να τρεμοπαιζει με την συνείδηση και άλλοτε με την θλίψη...</span></em></strong></div><div align="left"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span><span style="color:#ffffff;">...Χύνεται σαν υγρό ζεστό κερί κάι παγώνει την καρδία μου...</span></em></strong></div><div align="left"><strong><em><span style="color:#ff99ff;"></span><span style="color:#ffffff;">...κάτι με θέλει εδώ...</span></em></strong><strong><em><span style="color:#ffffff;"> </span></em></strong></div><div align="left"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...Είναι τα όσα θέλουν να ορίζουν την αγάπη...</span></em></strong></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong><em>...και άλλα</em></strong><strong><em>...άλλα που θέλουν να την δικάζουν σε αυστηρό δικαστήριο...</em></strong></span></div><div align="left"><strong><em><span style="color:#ff0000;">...χωρίς κανέναν υπαίτιο θύτη...</span></em></strong></div><p align="center"><br /><br /><br /><em><span style="color:#ff0000;">...Αφιερωμένο και αυτό,σε σένα ...</span></em></p><p align="center">Και όσοι διαβάσουν; όλο και κάτι θα πουν , όλο και κάτι έχουν να αγαπούν ...</p><p align="center">Όλο και κάτι έχουν να νοιάζονται...</p><p align="center">...Και όμως...</p><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">Δεν θα είμαι εδώ...Ουτε να γράψω , ούτε να απαντήσω ,ούτε να σου μιλήσω...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...και όμως , εδώ θα είμαι , απλά όχι εδώ...</span></em></strong></div><p align="center"><br /><strong><em></em></strong><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong><em>...Κοιμάσαι δίπλα μου ...</em> </strong></span></p><p align="center"><span style="color:#cc33cc;">...και ταξιδεύεις στα δικά σου <span style="color:#ff0000;"><span style="color:#ffffff;">π</span><span style="color:#cc33cc;">ο</span><span style="color:#ff0000;">λ</span><span style="color:#33ff33;">ύ</span><span style="color:#66ffff;">χ</span><span style="color:#ffff00;">ρ</span><span style="color:#9999ff;">ω</span><span style="color:#ffcccc;">μ</span></span><span style="color:#ff9900;">α</span> όνειρα...</span> </p><p align="center"><br /><strong><span style="color:#ffffff;">...Πήρα να Ταξιδεύω και εγώ ... </span></strong></p><p align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">...σκούπισα τα δάκρυα και τα έκανα θάλασσα...</span></strong></p><p align="center"><span style="color:#ffffff;"><strong>...Βάφτισα θάρρος και το ονόμασα πλοίο... </strong></span></p><p align="center"><span style="color:#ffffff;"><strong>...και μέσα σε όλα αυτά ντύθηκα ναυτικός...</strong></span> </p><p align="center">...και παίρνω φίλους μαζί τις αναμνήσεις...<br /><br /><br /><br /><span style="color:#ffffff;"><strong>- Θα το αντέξεις ρε?</strong> , σε ρώτησα...</span> Αλήθεια τι περίμενα να απαντήσεις ? </p><div align="center"><span style="color:#ffccff;"><strong>-Θα το αντέξω, ΡΕ!</strong> </span><span style="color:#33ccff;">απαντάς και γελάς...ενώ μόλις πριν αφέθηκες να ψυθιρίζεις,</span></div><div align="left"><span style="color:#ffccff;"><span style="color:#33ccff;"></span><strong>- Μην φύγεις...</strong></span></div><p align="center">...Και όμως...<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">Σε κάθε αεροδρόμιο υπάρχει μια λευκή γραμμή...<br /></span>Το χρώμα της , είναι που θέλει να σε ξεγελά...<br />Η γραμμή παραμένει ακίνητη και όμως...</strong></p><p align="center"><strong>...θέλει να μας προστάζει,να μας δικάζει , να μας κατακρίνει και να μην μιλά...</strong></p><p align="center"><strong>θέλει να παίζει με το Εγώ μας...</strong></p><p align="center"><strong>θρονιασμένη εκέι , ζυγιάζει τα πόσα Είχες, τι άφησες Πίσω και τι σέρνεις Μπροστά...<br /></strong><br /><br /><br /></p><ul><li><div align="center"><em><strong><span style="color:#000000;">Ένα βήμα πριν</span></strong></em></div></li></ul><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;">μια μυρωδία ,</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;">μια αγκαλιά , </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;">το δικό μας άρωμα , </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;">όση ζεστασιά θέλει να ανήκει στο εμείς...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#9999ff;"></span></em></div><ul><li><div align="center"><span style="color:#000000;"><strong>Ένα απρόσεκτο βήμα μπροστά...και...</strong><br /><em></em></span></div></li></ul><p align="center"><span style="color:#cc66cc;"><em>Είναι η στιγμή που χαμόγελα θέλουν να αφήνονται και να υπόσχονται "θα είμαι καλά"</em></span></p><p align="center"><em><span style="color:#cc66cc;">Η ίδια στιγμή που δάκρυα θέλουν να αφήνονται και να φωνάζουν " θα μου λείψεις..."</span></em></p><div align="center"><em><span style="color:#cc66cc;">Την ίδια στιγμή που ευχές θέλουν να ειπώνονται "να προσέχεις..."</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#cc66cc;"></span></em></div><div align="center"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><p align="center"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></p><ul><li><div align="center"><strong><span style="color:#000000;">Και βήματα στο υστερα...</span></strong></div></li></ul><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">...βήματα , γοργά βήματα...</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">...τρέχεις να φύγεις να χαθείς ...</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">...με την άκρη του ματιού σου να κοιτάει πίσω...εκεί...σε όλα αυτά που αφήνεις ...</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">... στα λιγοστά που μαζί σου πέρνεις...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;"><strong>...Και η καρδία φουσκώνει...</strong></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">...Χορεύει σε όσα "γιατι" και "επειδή" την κέρασες μόλις...</span></div><span style="color:#ff9966;"><p align="center"><br /></p></span><div align="left"><span style="color:#ff9966;"></span></div><br /><div align="center"><strong><span style="color:#66ffff;">Και μετά ο ουρανός...</span></strong></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;">παίζεις με τα σύννεφα δίχως να μπορείς να τα αγγίζεις...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;">Κάποιοι σου εύχονται ένα καλό ταξίδι , κάποιοι άλλοι σε σερβίρουν και εσύ εκεί...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;">Μεταίωρος να μην μπορείς να κουνηθείς,να μην μπορείς να ψελίσεις...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;">...να μην μπορείς να σκεφτείς....</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;">...να μην θέλεις...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#66ffff;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ff9966;"></span></em></div><em><span style="color:#6666cc;"></span></em><em><span style="color:#6666cc;"></span></em><br /><div align="center"><strong><span style="color:#339999;">Η επόμενη Μέρα</span></strong></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;">... θέλει να παλέβει με τον χρόνο που πέρασε , </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;">με τον χρόνο που πρέπει να περάσει,</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;">με τον χρόνο που απομένει...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;">...Με τον χρόνο που σταμάτησε να κυλά...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;"><strong>Με τον χ ρ ό ν ο...</strong></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;">...Για να σε φέρουν τα ίδια βήματα πίσω...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#339999;"></span></em> </div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#000000;">Καταπιάνεσαι με τις αναμνήσεις</span></strong></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#c0c0c0;">...είναι και καποιες που θέλουν να ξεθωριάζουν...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#c0c0c0;">άλλες πάλι απλά επειδή βγήκαν σκάρτες</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#c0c0c0;">...</span></strong></div><div align="center"><br /><span style="color:#ffffff;">Φ ι λ ο σ ο φ ε ί ς</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και ταξιδεύεις</span></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">...στην λευκή γραμμή...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;"></span></em></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Ένα βήμα πριν...και ύστερα μηδέν</span></strong><br /></div><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">Απο την γέφυρα ενός πλοίου έχεις πολλά να μάθεις...</span></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#ffffff;">Ποτέ δεν είναι ο ουρανός μονο λευκός...</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#3333ff;">Ποτέ δεν είναι η θάλλασα μόνο σκούρο μπλε...</span></strong></em></div><div align="center"><em><span style="color:#cc33cc;"><strong>...η γραμμή που θέλει να την χωρίζει τα πρωινά , τα δειλινά ειναι ρόζ...</strong></span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ff6600;">...και εκεί είναι που πάντα κοιτώ σαν παιδί κουτό...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ff6600;">...εκεί που στοχαζόμαι..</span></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc33cc;">...την ίδια ροζ γραμμή που κάναμε κορδέλα και γίναμε φιόγκος...</span></strong></em></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff0000;">...όταν ερωτευτήκαμε...</span></em></strong></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#ffffff;">...πολύ μετά κόμπος γερός...</span></strong></em></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...γερός να μην λύνεται στο μέλλον...</span></em></strong></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#000000;">/ο ίδιος κόμπος που τώρα δεν σε αφήνει να πεινάς , να γελάς , να μιλάς για έρωτα/</span></strong></em></div><div align="center"><strong>...</strong></div><div align="center"><strong><br /><div align="center"><strong><em></em></strong></div><br /><div align="center"><strong>Όλα εδώ είναι και αν το ξανασκεφτείς ?</strong></div>...όλα εδώ είναι...</strong></div><div align="center"><strong>Μόνο που το εδώ , θέλει να μπερδεύεται και να ορίζεται </strong></div><div align="center"><strong>...με χιλιάδες μίλια ανάμεσα του...</strong></div><p align="center"></p><div align="left"></div><p align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;">...Κοιμάσαι δίπλα μου...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;">Ταξιδεύεις...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">Ταξιδεύω και εγω...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">Μόνο που δεν κοιμάμαι...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">Γιατί είναι τα όσα...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;">Τα όσα που θέλουν να ορίζουν την αγάπη...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">και άλλα πολλά</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;">...που θέλουν να την δικάζουν...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">χωρίς κανέναν υπαίτιο θύτη</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ff99ff;">και ότι τα χωρίζει?</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">μια λευκή γραμμή</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#000000;">με βήματα για αναμνήσεις</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">... </span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">να χορεύουν γυρω της</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#ffffff;">...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#000000;">και να θέλουν να την προσπερνουν</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em>...</em></strong></p><p align="center"><strong><em>μα ειλικρινά?</em></strong></p><p align="center"><strong><em>...</em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color:#000000;">δεν θέλουν</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em>...</em></strong></p><p align="center"><strong><em>ποτέ δεν ήθελαν</em></strong></p><p align="center"><strong><em>...</em></strong></p><p align="center"><strong><em>μήτε να περνούν , μήτε να προσπερνούν , μήτε να χορεύουν</em></strong></p><p align="center"><strong><em>...</em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-5819976319801274452?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-54936986715047988482009-05-29T18:48:00.003+03:002009-05-31T22:35:55.963+03:00Σκέψεις… αμέτρητες μοναδικές ανήσυχες σκέψεις…<br />Ξεπηδούν και χρωματίζουν τον χώρο δίπλα τους…ίσως να τον λεκιάζουν κιόλας…<br />Αφήνονται αυτές ,ελεύθερος και ο καπνός να διαφεντεύει αόρατος γύρω μας…<br />Και η κάφτρα θέλει να θυμίζει την Φωτιά…στο ανέκδοτο μυαλό μας…<br />Ανησυχίες…αναμνήσεις…καταστάσεις…λογισμοί…<br />Όνειρα…φοβίες…θέλω και…παραλογισμοί…<br /><br />Σπαταλάς χρόνο για τον ίδιο αβέβαιο χρόνο που κανείς δεν μπορεί να αιχμαλωτίσει,να ορίσει, μήτε να διεκδικήσει…<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Από τότε…από τα πρώτα κιόλας βήματα…Μας εντάσσουν στο μετρικό σύστημα…</span><br /><br />Οτιδήποτε άγνωστο υπήρξε σε μια πολιτισμένη κοινωνία είναι υπό έλεγχο…<br />Τίποτα δεν είναι έτσι απλά…όλα έχουν ένα όνομα…και αν δεν έχουν κάπου ανήκουν…<br />Τίποτα δεν μπορεί να υπάρχει έτσι απλά…Όλα είναι εν-τάξη…<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Και η μαγεία θέλει να φιλτράρεται μέσα από ορισμούς και γνωστικούς ελέγχους…</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);">Αυτό δεν είναι μήλο…</span><span style="color: rgb(102, 51, 255);">Είναι βατόμουρο…</span><br /><br />Γιατί είπαμε τίποτα δεν μπορεί έτσι απλά να είναι…<br /><br />Είναι που χρειάστηκαν τα χιλιοστά για να ορίσουν τα εκατοστά και ύστερα τα μέτρα…<br /><br />Κάποιοι άλλοι έχωσαν το νερό σε λίτρα…δεν τους έφτανε απλά να πίνουν και να ξεδιψούν…<br /><br />Είναι που ήταν της μόδας ,έτσι όρισαν και την θάλασσα σε μοίρες, άλλοι σε ποδάρια και άλλοι , πιο έξυπνοι σε ναυτικά μίλια …δεν τους έφτανε απλά να κάνουν μπανάκια…<br /><br />Δεν άντεξαν στο ατελείωτο θαύμα της ζωής ,δεν μπορούσαν να καρτερούν να φανεί το ποιο ζεστό άστρο και έτσι του έδωσαν όνομα και μέτρησαν και τον χρόνο…<br /><br />Τον είπαν Ήλιο και την διαμονή του στο τόπο την όρισαν μέρα…Τον χρόνο δε σε ώρες μέρες χρόνια και δευτερόλεπτα…<br />Για να μην πούμε για την Σελήνη και την νύχτα…<br /><br />Είναι που δεν άντεχαν να βλέπουν τα όμορφα αστέρια και τα λογάριασαν και αυτά…<br /><br />Τα χωρίσανε , τα μπλέξανε και τα βαφτίσανε έτσι απλά γιατί κάπου πρέπει να ανήκουν…<br />Κοίτα τι όμορφο…Εγώ το λέω Αφροδίτη…Κοίτα εκείνα εκεί…Μοιάζουν με πρόβατο..<br />-Καλέ τι λες αυτός είναι ο Κριός…<br /><br />Όρισαν τα πάντα σε αυτή τη ζωή…Και αφού δεν είχαν τι άλλο να βρουν να ονομάσουν , έπιασαν με τους ανθρώπους …και τους βαφτίζουν…<br />Έτσι έχουμε 7000 Δημήτρηδες , 900Μαρίες,40 Νικους ,3+1 Άκηδες και μόλις έναν άγνωστο γιατί δεν πρόλαβε το Τραμ για το μπλούμ στην κολυμπήθρα…<br /><br />Τίποτα δεν είναι άγνωστο πια…γιαυτό και δεν μας φοβίζει τίποτα…Για το μόνο που έχουμε να ανησυχούμε είναι για την λύση…εύκολη – δύσκολη…για αυτήν την πουτάνα την λύση σκάμε…<br />Σαλεμένοι στον πλάνο μαθηματικό τύπο της Ζωής…παλεύουμε …να τα φέρουμε εις πέρας…<br /><br />Και εκεί πάνω σε αυτήν την θεσπέσια αγχωτική έκσταση τα τσιγάρα δίνουν και παίρνουν…<br />Ο καπνός νταραβέρι με τον αέρα και όσο εκείνος πιέζεται σε ένα ασφυκτικό δωμάτιο τόσο μας πιέζει και εμάς η σκέψη μας…η μήπως ο χρόνος?<br /><br />Νάτος και ο καφές με φιλαράκια μοναδικά…και να σου , όλοι μαζί να λικνίζονται καπνίζοντας ,γελώντας , μελαγχολώντας , για τα αβέβαια τα δήθεν τα μεγάλα τα άπιαστα τα όνειρα…<br />Καλέ ποια όνειρα? Εδώ μιλάμε τα θέλω μας, είναι σωστοί εφιάλτες σε αυτό το μετρικό σύστημα…<br /><br />Και αυτό γιατί τους μάθανε κάποιοι λέει πως για να ζήσεις μια καλή γαμάτη θεσπέσια τρελή ζωή πρέπει να το φυσάς…Ναι μικρέ , σίγουρα δεν μιλάω για τον καπνό τώρα.<br /><br />Και αυτό κουσούρι από το μετρηθέν χθες…Ναι τότε που στιγμάτιζαν τον κόσμο γύρο τους…<br /><br />Είναι που βρήκαν τρόπο πολλά χρόνια πριν να ξεχωρίζουν τους πλούσιους από τους φτωχούς και τους έδωσαν χαρτιά με νούμερα…<br />Πολλά στους πολλούς ,λίγα στους άλλους…<br />Τι να πούμε για μερικούς που τους στέρησαν και την ζωή ? θές χειρότερα?<br />Σε μερικούς έδωσαν νούμερα αντί για όνομα…<br />Άντε γεια!...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Και η μαγεία της ζωής μας ,έγινε ένα γαμημένο κουτάκι με περιτύλιγμα!!!…τους ίδιους γκρι τοίχους και τα ίδια μαλακισμένα νούμερα που έχουμε για Φύλακες-Φυλακές στο μυαλό μας…</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">Και όλο λέμε πως θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι και όλο τα φέρνουμε βόλτα…</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">Και όσο τα φέρνουμε βόλτα…τόσο πιο πολύ η ζωή πάει περίπατο…</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">Και πίσω δεν γυρνά…</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Γιατί αυτή η γηραιά Ζωούλα</span> κανέναν δεν λογαριάζει…Γιατί είναι μοναδικά ελεύθερη…<br />Και δεν έχει αμοιβάδες , σύμβολα , χρήματα , νούμερα μήτε πειθαρχία…<br />Και επειδή γουστάρει και επειδή μπορεί και το κάνει , παίζει ατίθασα μαζί μας ,με το φιλαράκο της το χρόνο…<br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">Μήτε λογαριάζει χαμένους , μήτε προσκυνά νικητές…</span><br /><br />Αυτά είναι για μας, τους έξυπνους φιλόσοφους φτωχούς δε το πνεύματι…<br />Δεν φταίμε εμείς για κάποιους που πήραν την ζωή και την έκαναν καφεδάκο φίλτρου…<br />Φταίμε που ζούμε στην κονσέρβα μας και προσπαθούμε να ορίσουμε την ζωή μας, αντί να την ζήσουμε έτσι απλά και όμορφα…<br /><br />Ευτυχώς που ορίσαμε και τα συναισθήματα …Για να ξέρουμε ανά πάσα, σε τι κατάσταση είμαστε ,εμείς και οι άλλες σαρδέλες γύρω μας…<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αχ ρε Αγάπη…</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μόνο εσύ θα μένεις αόριστη , μαζί με την μαγεία σου να μας πλανεύεις!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Εσένα που όταν θέλουμε, σε πουλάμε ,σε κρατάμε ,σε ορίζουμε και σε βρίζουμε στο τέλος, ο καθένας μας ξεχωριστά…</span><br /><br />Το μπέρδεμα και το ξεμέρδεμα? Δικό μας…<br />Εσύ την δουλεία που σου αναθέσαμε κάνεις…<br /><br />Αχ να είχα ένα κουκούτσι για μυαλό και τη Ζωή για λόξα…<br /><br />3.2.1.τέλος ανάρτησης.<br />Έχεις χρόνο καλέ μου φίλε?<br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Μέτρα</span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">ή Ζήσε!</span>!!<br /><br />Ταπεινά Ο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-5493698671504798848?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-79564104316604000172008-12-18T23:46:00.003+02:002008-12-19T01:52:58.304+02:00<span style="color: rgb(255, 204, 51);">Πίσω απο τις κουρτίνες μια Ανατολή σε περιμένει σε ακίνητο φόντο.</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">Και να που προβάλεις...Και όλα αρχίζουν...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">Ορίζεις τα χρώματα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κόκκινο εκείνοι</span>,<span style="color: rgb(51, 255, 255);">γαλάζιο εσύ</span>...<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Τα βλέφαρα σου σφάλισαν.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μα ότι τα μάτια συνέλαβαν,συνεχίζει με το ίδιο πάθος να ερεθίζει το μυαλό.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μια εικόνα...Μια Ανατολή...και εκεί μέσα , χορεύεις , με ντάμα την ζωή σου...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >Και οι βάρδοι</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ?, </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >όνειρα ταξιδιάρικα</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">, </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >κτητικά..</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 255, 255);">Δάκρυα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δάκρυα...</span> ,<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> λες </span>, <span style="color: rgb(51, 255, 255);">και δάκρυα τρέχουν απο τα μάτια σου</span>.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">θες να αναρωτιέσαι τελικά.</span> Μα ότι σκέφτεσαι πρέπει να το φωνάξεις...<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αναρωτηθήκατε ποτε;</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αν αποτελούν τελειωμένα όνειρα που δεν βρήκαν μια θέση ανάμεσα στα αστέρια που τα είχαμε τάξει...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Η μήπως αποτελούν υπέρτατες στιγμές ευτυχίας που σαν παρορμητικός ποταμός χύνονται στην θάλασσα των αισθήσεων;</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κανείς δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Έτσι , εκείνοι λένε...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Το ίδιο καλείσαι να του πες και εσύ , όταν εκείνοι κλαίνε...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Στο άβατο της δική μας κλειδωμένης ζωής , υπάρχουν πράξεις λόγια και δάκρυα που άφησαν την σιωπή και εκδηλώθηκαν </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" >δημόσια</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Υπάρχουν λόγια πράξεις και δάκρυα που αφέθηκαν </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" >ειδικά σε εκείνους</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" > που θελήσαμε να λατρέψουμε και να τους <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">χαριστούμε</span>...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Που όμως για κάποιον παράξενο λόγο , τώρα πια , στο ύστερα ενός χωρισμού , </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">τους ευχαριστούμε...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Όμως κάπου εκεί , στο βάθος της καρδιάς , υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Υπήρξαν πράξεις που δεν έζησαν ποτέ...και αν...αν έζησαν ...τις σκότωσες νωρίς στην ντροπή της σιωπής...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Και δάκρυα που δεν ένιωσες ποτέ την ζεστασιά τους...την υγρασία τους...που όμως...γαμώτο ένιωσες...το βάρος τους στο μάγουλο σου...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Υπήρξαν...και υπάρχουν...για όσο η ψυχή σου θα πρέπει να τα κυοφορεί στην θύμηση .</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Στο κήπο της ψυχής μας ,</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> όλα αυτά ένας παράξενος παράδεισος</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> , και η Ζωή μας , ένας Αδάμ που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ώριμα μήλα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Πότε άγγελος και άλλοτε έκπτωτος...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Σαν μεθυσμένη παράσταση με νηφάλιους θεατές να σε βλέπουν να περπατάς... ένα βήμα μπροστά και το επόμενο στο πουθενα...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μεθυσμένος για το κοινό , γελάς , περπατάς , τρικλίζεις και πέφτεις...</span><br /><br /> <span style="color: rgb(102, 255, 255);">Στα σανίδια της δικής σου παράστασης...</span><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255);">...Κάθεσαι...<br /></div><span style="color: rgb(102, 255, 255);"> και θες να αναρωτιέσαι...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">Κάθεσαι και ζυγιάζεις την Ζωή σου...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">Κάθεσαι και χρεώνεις τα πάθη σου ως λάθη σου...</span><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255);">και τα λάθη σου ως τα σφάλματα σου...<br /></div><span style="color: rgb(102, 255, 255);">Κάθεσαι και κλαις για ότι σε πλήγωσε...</span><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255);">και τραγουδάς ότι σε διασκεδασε...<br /></div><span style="color: rgb(102, 255, 255);">Κάθεσαι και αναρωτιέσαι...</span><span style="color: rgb(51, 255, 255);">τα ίδια που θες να φωνάξεις</span>...<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Πείτε μου ολοι εσείς...</span><br /> <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">είναι λάθος να αγαπάς?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">είναι λάθος να ερωτεύεσαι?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"> είναι λάθος να ζητάς μια αγκαλιά...</span><br /><div style="text-align: right; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Είναι λάθος να πιστεύεις στον άνθρωπο? </span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Είναι σφάλμα να πιστεύεις τον άνθρωπο?</span><br /></div><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Ότι τόσην ώρα σε θρόνιαζε πάνω του, τώρα φαντάζει μια καφέ άβυσσος...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;"><br />Δάκρυα.</span>..</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Σηκώνεσαι μα στο βούρκο των σκέψεων δεν σταματάς να βουλιάζεις...</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 255, 255);"><span style="font-weight: bold;"><br />Δάκρυα..</span>.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-style: italic;">Δάκρυα...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Τα αφήνεις να κυλήσουν</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">και τα πρώτα χειροκροτήματα μόλις ακούστηκαν...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 255, 255);font-size:180%;" >Δακρυα...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Σε αυτή τη βουβή μεθυσμένη παράσταση που εσύ πρωταγωνίστησες έδωσες πολλά περισσότερα από όσα θέλησες σαν ηθοποιός να εκτελέσεις...</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Δάκρυα...</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold;"></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">Ενα παιδί πλησιάζει και ανεβαίνει στα σανίδια...</span><br /><span style="font-style: italic;">Σε αγκαλίαζει και προσπαθεί να βγάλει την μάσκα σου...την μάσκα του τραγωδού ηθοποιού που έβλεπε πως φορούσες τόση ώρα...</span><br />Σταματάει να προσπαθεί όταν καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί , παρα μόνο το πρόσωπο σου...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:180%;" ><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Δακρυα...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">Μην φοβάσαι για εκείνους που δεν χειροκροτάνε...</span>σου ψυθιρίζει στο αυτί.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold; font-style: italic;">Δακρυα...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">Απλά δεν γνωρίζουν αν η παράσταση τελειωσε...</span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold; font-style: italic;">Δακρυα...</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><br />Απλά δεν γνωρίζουν</span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">αν... και γιατί κλαις...<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);"> <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">από έκπτωτα όνειρα ...?<br /><br /></span></span></span><div style="text-align: right; color: rgb(255, 153, 255); font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"> ή απο υπέρτατη ευτυχία...?<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">.</span><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-7956410431660400017?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-87559330188463768442008-10-01T02:30:00.008+03:002008-10-01T03:43:37.986+03:00<span style="color: rgb(255, 102, 0);">Από παιδί έμαθα να κάνω όνειρα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Τόσα πολλά και τόσο μεγάλα , όσα μπορεί η Καρδιά μου να χωρέσει...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Αναμνήσεις πήρα να ονομάζω τα εκπληρωμένα και Θέλω όσα δεν πρόλαβαν ή δεν βιάζονται να εκπληρωθούν...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Η καρδιά μου...ένα πουγκάκι από παιχνιδιάρικα όνειρα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Πολύχρωμα και όμορφα,γεμάτο αγάπη,φτιαγμένα από την καλύτερη ονειρόσκονη.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Χρόνια και Χρόνια το πουγκάκι παρέμενε ανοιχτό...</span><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Κάτω από τον απέραντο Ήλιο,</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">στο κέντρο της δίνης του Ανέμου,</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">στην γλυκιά της νύχτας Αμαρτία,</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">στο βάθρο της ομορφιάς της Ζωής,</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">....</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">εκεί είχα τοποθετήσει το πουγκάκι αυτό,</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">την Καρδιά μου.</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Λίγα Χρόνια πριν,σταμάτησα να ονειρεύομαι και πιάστηκα να πολεμώ την Κρίση.</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Την Κρίση των Σχέσεων...</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Μήνες πριν αυτή η Κρίση έπαψε να υφίσταται,όπως και ένας αρραβώνας...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Στο πουγκάκι αυτό που λέγεται Καρδιά,</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">θέλησα να χωρέσω την θλίψη του ύστερα , με την κατάθλιψη της Μοναξιάς και έβαψα τα όνειρα Μαύρα,στο χρώμα της απελπισμένης Συνήθειας των σχέσεων.</span><br /></div></div><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Η Επόμενη Μέρα δεν ήθελε να ξημερώνει...</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Γυμνή και Μόνη.</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Θλιμμένη και Απελπισμένη.</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Με άρωμα περίσσιου Καπνού και Δακρύων..</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Μα όλα αυτά αφήνονται και κοιμούνται στο παρελθόν...</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Και αν κάποτε ξυπνούν από το λήθαργο</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">είναι άκακες και πράες</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">αναμνήσεις....</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 102, 102);">...Δύο Μήνες Πρίν...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">Η Ζωή θέλησε και πάλι να μου χαμογελάσει...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">Για ένα χρόνο πάλευα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> Απο το απόλυτο μηδέν </span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">με υπομονή,επιμονή και προσευχή</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">βρέθηκα και πάλι να απολαμβάνω</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">να γεύομαι και να περπατω</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ΝΑ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ</span><span style="color: rgb(255, 102, 102);"><br />ΠΟΥ ΠΑΩ<br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ΤΙ ΘΕΛΩ </span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">μα πάνω από όλα<br />ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ</span><span style="color: rgb(255, 102, 102);"><br />και πάλι!!! </span><br /></div><br /> <br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ευχαριστούσα την Ζωή που με ένταξε και πάλι μέσα της,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">υποκλίθηκα στον ατέρμονα Χρόνο</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">και χάρησα το Χαμογελο μου στα νέα μου όνειρα...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">Κανείς δεν ήταν δυνατόν να με σταματήσει να γεύομαι την ευτυχία...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">Ο θεός δεν μπορόυσε να την αποτρέψει να σχηματίζεται στα Χείλη μου...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">Και ο Θάνατος,άνηκε στην Ζωή μου,παρα μόνο σαν λέξη...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: right;">Κανείς...<br />Και Κανένας δεν μπορούσε να με Σταματήσει...<br />Μα για μια στιγμή...<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Γνώρισα και πάλι την Καρδιά μου...</span><br /><br />Ένα Νοσοκομείο μου έμαθε πως εκείνη μπορούσε να σταματήσει<br />και να με σταματήσει.<br />Ένα Νοσοκομείο μου έμαθε πως ο Θάνατος δεν είναι απλά μια λέξη<br />αλλά μια καρδιά που σβήνει στο διπλανό κρεβάτι<br />της Εντατικής<br />και ένας άνθρωπος που μπαίνει στην Χωρα των Αναμνήσεων<br />και διαφεντεύει απο εκεί.<br /><br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Με Πόνο στο στήθος</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">με ελάχιστους παλμούς</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δίχως Ανάσα</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">με υποστήριξη οξυγόνου</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Χωρίς αίσθηση</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">στα ανύπαρκτα όνειρα τησ Ναρκωσης</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">βρέθηκα </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">σε αφιλόξενο κρεβάτι</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ειδα</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Την Ζωή να Παλεύει</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">να</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ζήσει</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">¨Οτι έζησα δεν χωράει στην Χώρα της Συνείδησης...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Είναι τόσο μεγάλο που αν το καλοσκεφτείς νομίζεις πως είναι Ονειρο</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">η μάλλον κάποιος φοβερός Εφιαλτης...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Χτυπάνε τα πλήκτρα σε αυτήν την ανάρτηση</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">μα ο νους μου χάνεται σε εκατομύρια εικόνες...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Καλως σας βρήκα Και Πάλι!!!</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Επέστρεψα και εγώ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Αυτές οι "Διακοπές" θα είναι αξέχαστες!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Σας Χρωστάω Κάτι.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Ένα μεγάλο Ευχαριστώ.</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Που είστε Φίλοι Μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Απο την Καρδιά μου</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">που την ευχαριστώ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">που χτυπάει για Μένα</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">και δεν με Χάρησε</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Στην Ανάμνηση...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ΝΑ είστε όλοι Καλά</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ευχές απο την Καρδιά μου!</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Θα τα πούμε!</span><br /><br /><br /></div><br /></div></div></div></div></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-8755933018846376844?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-17268027197220466032008-08-03T22:40:00.006+03:002008-08-10T23:05:35.465+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_4EY9bg3xobQ/SJYPb4fV0-I/AAAAAAAAAJo/ZIMMzh5NISE/s1600-h/Mask.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_4EY9bg3xobQ/SJYPb4fV0-I/AAAAAAAAAJo/ZIMMzh5NISE/s400/Mask.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230384988932133858" border="0" /></a>Άκουσα μια ιστορία για τους Λεπρούς της Κρήτης...<br />Την Ζωή τους,ή μάλλον την Ζωή που δεν έζησαν...<br />Την υπόληψη τους,η μάλλον ότι τους στέρησαν...<br /><br /><br />Σε ότι δεν ήθελα να ακούσω...<br />Σε ότι έκανα δικό μου χωρίς να το επιδιώκω...<br />Σε ότι έζησα χωρίς να υπάρχω εκεί...<br />Στην μοναξιά που μου χαρίστηκε σαν ιστορία...<br /><br /><div style="text-align: center;">Κλέινω τα μάτια και βλέπω...<br /><br />Ανθρώπους με όνειρα να κοιτούν απο τα παραθυρά τους...<br />Την ζωή που θέλει να συνεχίζει την πορεία της...<br />Την ζωή που δεν τους περιλαμβάνει μέσα της...<br />Την ζωή που δεν κατάφεραν να απολαύσουν...<br />Την ζωή που δεν τους χάρισε χαμόγελο...<br />Και τους άφησε, Λεπρούς ,να πορεύονται μόνοι..<br /><br /><br /><div style="text-align: left;">Στο γκέτο της ανυπαρξιάς τους...<br />Αφήνονται με δάκρυα να αναπολούν την Ζωή τους...<br />Δάκρυα που θέλουν την σάρκα τους να καίει...<br />Πόνο που έχουν για φωτιά όταν δεν τους αγγίζει ανθρώπου μάτι...<br />Αναρωτιούνται ποιά τα συναισθήματα που δεν έμαθαν το χρώμα τους...<br />Πόσο άδικη ήταν η Ζωή με εκείνους?<br /><div style="text-align: right;"><br />Στο τέλος του κόσμου...<br />Παραβάτες σε ξενικά όνειρα και ακούσματα...<br />Στην απόλυτη μοναξιά που η ζωή τους κέρασε...<br />Αλλάζουν σελίδα στο τέλος του χρόνου...<br />Και παίρνουν μαζί τους...<br />Ο,τι κανείς δεν είχε το θάρρος να αντικρύσει...<br />Και να μην φοβηθεί...<br />Στο παραμορφωμένο τους πρόσωπο...<br /><br /><br />Τα όνειρα ανήκουν σε όλους...<br />Και αυτοί που τους τα στέρησαν...<br />Απορώ τι πρόσωπο έχουν...<br />Πίσω απο την μασκαρεμένη ομορφιά τους...<br /><br /><div style="text-align: center;">Ηλίθιοι ανίκανοι να αιτούν και να απαιτούν...<br />Εύχομαι στο βούρκο που οδήγησαν εκείνους...<br />Στον καθρέφτη που αντικρίζουν...<br />Χίλια κομμάτια να τους δείχνουν...<br />Την ασχήμια της ψυχής των...<br />Το βάρος των πράξεων τους...<br />Την κόλαση που ποτέ δεν γεύτηκαν...<br />Όταν βίασαν την ομορφιά της ψυχής...<br />Και ύστερα την σκότωσαν...<br />Για να μην λερώνει την χώρα...<br />Που Δειλοί κατοικούν...<br />Ντροπή σας.<br /><br />...Και ίσως η Ντροπή σας<br />Να είναι και δική μας...<br /></div><br /></div><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-1726802719722046603?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-50479647107921917512008-08-02T22:10:00.004+03:002008-08-02T22:20:10.776+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_4EY9bg3xobQ/SJSyGtahzYI/AAAAAAAAAJg/POPzR70gCek/s1600-h/hold_me_by_Claire_de_Lune.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_4EY9bg3xobQ/SJSyGtahzYI/AAAAAAAAAJg/POPzR70gCek/s400/hold_me_by_Claire_de_Lune.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230000895623810434" border="0" /></a><br /><p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Πήρα να το γράφω σε μήνυμα ,μα στις μέρες που έρχονται,</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">πολλά θα ειπωθούν…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Και μέσα στα όσα πράξαμε είναι πράγματα απλά ,τα μικρά της Ζωής</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">που προκαλούν τα<span style=""> </span>αισθήματα ,ξεσηκώνουν τις αναμνήσεις και παγώνουν</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">την σκέψη…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Τα λόγια χάνουν την αξία τους και δεν υπάρχουν ικανές λέξεις ή γράμματα να ντύσουν όμορφα το στοχασμό…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Η σκέψη σου με ορίζει...Η σκέψη σου που δεν είναι άλλη από την σκέψη μου που θέλει να σε περιλαμβάνει…η σκέψη μου ταγμένη στην ύπαρξη σου…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Στις πρόσφατες αναμνήσεις , η πρωινή αγκαλιά σου εκείνη που με έκλεισε </p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">στα χέρια της , και μου χάρισε μια ανάσα από το άρωμα σου ,το ίδιο μεθυστικά θολά θέλει να με κλείνει ,κάθε φορά που τα βλέφαρα μου παίρνουν να σφαλίζουν…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Φοβάμαι, στην πραγματικότητα των όσων μου χάρισες τις στιγμές της μοναξιάς μου…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Μια παράξενη μοναξιά που σε κρατάει μέσα της και θέλεις να μου κρατάς χωρίς να το ξέρεις συντροφιά… </p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Φοβάμαι…μα θέλω να ελπίζω…μαθαίνω να ζω ξανά ,αυτή την φορά με την ανάσα σου για ανάσα μου…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Ακούω τους φόβους σου , στην ηρεμία της στιγμής θέλουν να ταυτίζονται με τους δικούς μου…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Παίρνω το θάρρος να ονειρεύομαι ,όνειρα απλά ,τόσο απλά που έχουν για ακούσματα</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">εσένα να περιλαμβάνεσαι στο ύστερα ,στην επόμενη στιγμή…και να υπάρχεις δίπλα μου ,στην αγκαλιά μου…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="text-align: center; color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-size:180%;"><b style="color: rgb(255, 153, 0);">Θυμάμαι...</b></span><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">… τα μάτια σου , όταν το πρώτο φως σε βρήκε να ατενίζεις τον ορίζοντα…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Θέλω να νοσταλγώ την υγρασία τους και τα όσα ήταν έτοιμα απλόχερα να τάξουν…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">… την άμμο να μπλέκεται και να φωλιάζει στοργικά στα πόδια σου και η θάλασσα λίγο πιο δίπλα να προσπαθεί και εκείνη δειλά να σε αγγίξει…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">… τον άνεμο να αγγίζει τα μαλλιά σου και να προσπαθεί να μας χωρίσει από την γαλήνια αγκαλιά μας…μάταια όμως…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">… να αναζητάς τα αστέρια και εγώ δίπλα σου ,να σε έχω μόλις κλέψει από τον ίδιο ουρανό που θέλει να σε μαγεύει…Αλήθεια θέλεις να ανήκεις εκεί…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">…την σελήνη ,να μας βλέπει μαζί και να κρύβεται σιγά σιγά στο απόλυτο φως , αργά το ξημέρωμα , θέλοντας να λυτρωθεί από την αμαρτία που θέλαμε να γευόμαστε μέσα στο βασίλειο της και που ονομάσαμε πόθο…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">…το πρόσωπο σου<span style=""> </span>μέσα στην αφή μου , ότι σε χάιδευε , με μαγικά σου το έκανες υπόδουλο και το χάριζες στις αισθήσεις…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">…ξημερώσαμε με γέλια και φιλιά και θέλαμε όλοι οι δρόμοι να οδηγούν οπουδήποτε αλλού εκτός από το σημείο εκκίνησης ,το ίδιο σημείο άφιξης…το τέλος των όσων…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Θυμάμαι που έφυγες…Θυμάμαι που δεν ήθελα να φύγεις…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Θυμάμαι τις μυρωδιές των δρόμων που πήρα για επιστροφή ,το ίδιο άρωμα που είχα στα χείλη μου ,το άρωμα σου που θέλει να σβήνει ώρα με την ώρα,ανίκανος να το κρατήσω στην μάχη με το χρόνο και θέλει να με προκαλεί να κλέψω και άλλο…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Θυμάμαι να με χρίζεις άγγελο ,μα στο τώρα, όσοι με είδαν θέλουν να συζητούν για τα φτερά που για μια στιγμή παρέδωσα και η πτώση αυτή ,θέλει να είναι τόσο άτσαλη και τόσο δυνατή …με καλεί κοντά σου….</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Θα ήθελα να ήμουν εκεί ,αν μπορούσα … </p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Μα αν είμαι , μου αρέσει να το ακούω…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; color: rgb(51, 255, 255);" align="center"><b style=""><span style="font-size:18;"><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">Θυμάμαι...</span></span><o:p></o:p></span></b></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">…θα μου λείψεις σου είπα … χαμογέλασες…</p> <p style="color: rgb(51, 255, 255);" class="MsoNormal">Πόσο αλήθεια ήταν…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-5047964710792191751?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-3316706142753633032008-08-01T02:33:00.006+03:002008-08-01T02:36:59.677+03:00'Ενας ήλιος ανατέλλει .ένα φεγγάρι πέφτει σε λήθαργο...<br />Πόσες φορές οι σκέψεις μας ,έχουν καταφέρει να κάνουν αυτό το ταξίδι ?<br /><br />Άκου με...<br />έχω τόσα να σου πω,τόσα να προσπαθήσω να σου εξηγήσω...<br />Λέξεις και ώρες θέλουν να μας βυθίζουν σε ένα παιχνιδάκι που δεν έχει τελειωμό<br />και δεν βρίσκει ποτέ παράδεισο στην κόλαση των όσων θέλουν να γράφονται...<br /><br /><br />Διάβασε με...<br />...Στο παραλήρημα αυτό...<br />Θέλω να ζήσω τα όνειρα που πιάνουν την στιγμή<br />και όσα υπάρχουν εκεί, τα κάνουν Κάστρα...<br />Αγέρωχα κτίρια που κοροϊδεύουν την θάλασσα<br />και παίζουν με τον αντάρτη άνεμο.<br />Και πάνω εκεί,θεός να θρονιαστώ<br />στην δική σου πραγματικότητα...<br /><br />Κοίτα με...<br />Για άμμο να πάρω την παρέα και για νερό να βάλω τον<br />κλέφτη έρωτα...<br />Και να αρχίσω να χορεύω,όσα απλόχερα μπορούν να μου δοθούν...<br />Να ταξιδεύουμε μαζί,σε ότι θέλουμε να μοιράζουμε...<br />εικόνες σε παρόν,παρελθόν και πολύχρωμο μέλλον...<br />Να μπλέκω τις σκέψεις μας και τα θέλω σου,να γίνουν θέλω μου...<br />Η νέα μου πορεία,το ύστερο λιμάνι,ένας άγνωστος χάρτης και για τους δύο μας<br />να μας προκαλεί να τον χαράξουμε...<br /><br />Ακου με...<br />Να σου ψιθυρίζω λόγια που θέλουν να κοκκινίζουν από έντονο πόθο<br />να σε χαϊδεύω και να χάνομαι πέρα από τα όσα, τα μάτια θέλουν να βλέπουν<br />πέρα από όσα το πάθος θέλει να ορίζει στις άκρες των δαχτύλων μου<br />όταν τα χάδια μου θέλουν να στερεύουν στα αυλάκια του κορμιού σου...<br /><br />Κοίτα με...<br />Να προφέρω το όνομα σου από τα χείλη μου...<br />χείλη που δάγκωνες στον εκστατικό έρωτα μας,στην φαντασία της σκέψης σου<br />τα ίδια χείλη που θέλουν να σε καλημερίζουν στο όμορφο αύριο , στην φαντασία της σκέψης μου...<br /><br />Διάβασε με...<br />Δεν υπάρχει σελίδα στο χθες,μονάχα μελάνη να γράψεις το αύριο...<br />Χρώματα να ζωγραφίσεις το τώρα...<br />Νότες να γράψεις μουσική,να μας πάει όπου θέλει<br />στην χώρα της Αθανασίας...<br /><br />Ακου με...<br />Δεν έχω πάψει να μιλάω...<br />Κοίτα με...<br />Δεν έχω πάψει λεπτό να ονειρεύομαι...<br />Διάβασε με...<br />Και μάθε πως είναι από καρδιά να σου μιλούν,να σε κοιτούν και να σε νοιάζονται...<br /><br />Μην κοιτάς στον βυθό,λόγια μου που η θάλασσα κράτησε...<br />Μην σε τρομάζει ο υγρός άνεμος,δάκρυα του χθες...περπάτησε τον...<br />Κάθομαι εκεί,που κόκκινα τριαντάφυλλα κοιτούν και σκεπάζουν τον Ήλιο<br />άνθη που κόπηκαν για να χαρίσουν στα χείλη σου ένα αμήχανο χαμόγελο<br />με στραμμένη την πλάτη στο χθες ακουμπώντας μόνο στο τώρα,θέλω να σε περιμένω...<br /><br />Είσαι μόλις ένα βήμα μακριά...<br />άκου με...κοίτα με...Αγκάλιασε με ...<br />κάνε δικό σου ότι καιρό τώρα<br />περίμενε για σένα και δεν έπαιρνε υφή...<br /><br />Είχα τόσα να πω...Είναι τόσα που ξέχασα...<br /><br />Απλά κράτα με...και βυθιζε με στην αγκαλιά σου...<br />Και άσε με να στροβιλίζομαι στο μεθυστικό άρωμα σου<br />εκείνο που θέλει για μια στιγμή,να κλέβει τα φτερά μου...<br /><br /><br />Μην μου χρεώσεις τίποτα...<br />Γιατί το δαιμόνιο διάστημα στο φαύλο κύκλο του ρολογιού<br />είναι τόσο αργό που με κάνει να νοσταλγώ,να θαυμάζω,να ερωτεύομαι<br />και να πορεύομαι μόνος...<br /><br />Μόνος ναι...γιατί τα φτερά σου θέλουν να ανήκουν αλλού<br />και στην πραγματικότητα αυτή,μόνο ονειροπόλοι μπορούμε<br />να είμαστε...<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(255, 255, 102);"><span style="font-style: italic;">Αφιερωμένο στο διαβολάκι της σκέψης μου</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-331670614275363303?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-88581429923973694232008-07-15T01:22:00.004+03:002008-07-16T04:57:57.636+03:00... .... ..... ...... ........<br />Για χρώματα κλέβεις αυτά του ουρανού πριν να κρυφτεί ο Ήλιος...<br />Και θέλεις να τρέχεις από φανάρι σε φανάρι σε δρόμους άδειους,γνωστούς και μεγάλους...<br />Και θέλεις να τραγουδάς,μουσική που δεν έχει στίχο και να βυθίζεσαι στο παραλήρημα που αυτή σε φιλεύει...<br /><br /><br />Και εκεί που τρέχεις,οδηγείς,παρατηρείς και ακούς...<br />σταματάς και χάνεσαι...βυθίζεσαι και ονειροβατείς...<br />και όμως...πιο κοντά στο αληθινό όσο ποτέ...<br />πήρες να περπατάς στην δική σου Χώρα...<br /><br />Όλα μυρίζουν όμορφα!!!<br />Και Εδώ και Εκεί,στο τώρα!!!<br />Η σκέψη σου σε βυθίζει σε μέρη που η καρδιά σου ανθίζει λουλούδια<br />άνθη που με κόπο φύτεψες,<br />και που με υπομονή περίμενες να μεγαλώσουν<br />μέχρι αυτήν,τούτη τη μέρα...<br />Και η ψυχή μια θάλασσα σε εκστατική νηνεμία...<br />περιμένει να γράψεις πάνω της το όνομα σου...<br /><br />Πήρες τον πόνο του χθες και τον ονόμασες κόπο.<br />Πήρες την θλίψη του χθες και την ονόμασες υπομονή.<br />Πήρες το όνειρο του χθες και το ονόμασες ελπίδα.<br />Τα έκανες χώμα και σκέπασες τα όσα ήθελες στον χρόνο να φυτέψεις...<br />Και ότι περισσεψε...<br />Το σκόρπισες σαν άνεμο να παλέψει ενάντια σε εκείνον που προκαλούσε τη φουρτούνα...<br />Και περίμενες!!!Και περίμενες!!!Και περίμενες!!!<br />Και τα πότιζες με δάκρυα...και αίμα...και ιδρώτα...<br /><br /><br />Πόσα πήρες και τίποτα δεν κράτησες?<br />Γιατί τίποτα δεν ήταν δικό σου!!!<br />Μα ότι σου άνηκε,καρδιά δική σου,<br />όνειρα δικά σου,πάλι δικά σου δεν γίναν!?!<br />Καιρός να γευθείς τα όσα πάσχισες!!!<br />Εμπρός λοιπόν!!!Έλα!!!<br /><br />"Περπατάω!!!", σκέφτεσαι!!!<br />Πόσο παιδί ήμουν τότε που μπουσουλούσα...<br />"Νιώθω!!!", σκέφτεσαι!!!<br />Πόσο μουδιασμένος , παράλυτος υπήρξα...<br />¨Ακούω!!!" , σκέφτεσαι!!!<br />Τα ερεθίσματα που δεν άφηνα να με ταξιδέψουν...<br />"Δεν μπορεί,Ονειρέυομαι!!!" , σκέφτεσαι !!!<br />Όνειρα που δεν ήθελες να πάρεις πινέλο να ζωγραφίζεις...<br />Όνειρα που δεν ήξερες πως υπάρχουν...<br />Όνειρα νέα...Πολύχρωμα που θέλουν να ναρκώνουν το μυαλό!!!<br />"Γελάω!!!" , σκέφτεσαι!!!<br />Με αυτά που έζησα,τα μεγάλα που ήτανε μικρά και με αυτά<br />τα πραγματικά μεγάλα και όμορφα που πρόκειται να ζήσεις!!!<br /><br />Γιατί δεν υπάρχει πόνος που να μπορεί να σε αγγίξει...<br />Γιατί δεν υπάρχει παγίδα που να μπορεί να σε φυλακίσει...<br />Γιατί είσαι ελεύθερος και ελεύθερος θα είσαι...<br />Γιατί δεν υπάρχουν πάθη,παρά μόνο πόθος...<br />Γιατί δεν υπάρχουν λάθη ...<br />και αν υπάρχουν ίσως να ήταν η εμμονή σου ,το μόνο λάθος...<br /><br />Η φιγούρα στο χθές , άνθρωπος στο σήμερα...<br />Η στάχτη στο χθες , φτερά στο σήμερα...<br />Ο τραγωδός στο χθες , θεός στο σήμερα...<br /><br />"Η ηρεμία πριν την καταιγίδα!!!" σκέφτεσαι!!!<br />Η ηρεμία που είχες τόσο ανάγκη...<br />Αντέχεις καρδιά?<br />Στην καταιγίδα που θέλει να έρχεται αν νιώθεις πως πνίγεσαι μην φοβηθείς...<br />Καμιά καρδιά δεν πέθανε από αγνή,καθάρια ευτυχία!!!<br /><br />Η ζωή έχει τον τρόπο της και αν τυφλοί,θα μας μιλήσει ...<br />Και αν παράλυτοι θα μας χορέψει...<br />Και αν κουφοί , θα μας δείξει...<br /><br />Όσα δεν έχουμε τον ψυχισμό να δεχτούμε και τα εμποδίζουμε να έρθουν!!!<br /><br />Υπάρχει χρώμα σε αυτή τη γη!!!<br />Πιάνεις πινέλο?Έλα να ζωγραφίσουμε!!!<br />Σε αυτό το καμβά ζωγραφίζουμε λουλούδια και σε αυτόν τον αγρό<br />η ευτυχία που θέλει να βασιλεύει,είναι ότι και ο μάγιστρος Ήλιος!!!<br />Πραγματικότητα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-8858142992397369423?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-12385109389363770632008-07-02T12:00:00.010+03:002008-07-05T16:11:44.415+03:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(102, 255, 255);">"Σε αγαπάω , για πάντα" ακούστηκες να λες...<br />Μα ο άνεμος έκλεψε τα υπόλοιπα...<br />"Σε αγαπάω ,για πάντα!...και ας είναι για πάντα να πονάω"<br /></span><span style="color: rgb(102, 255, 255);">...Αυτό δεν ορκίστηκες?<br /></span></span><br />Έλα να γνωριστούμε!<br />Ένα βλέμμα δεν είναι αρκετό!<br />Και μιλάμε... και γελάμε ... και παιχνιδίζουμε!<br /><br />Αθώα παιχνίδια καταλήγουν σε πόθο...<br /><br />Λέξεις που μας χαρίζονται ,μας κλειδώνουν μέσα τους.<br /><br />Πήραμε να χρωματίζουμε τον πόθο κόκκινο και η επιθυμία έγινε φιλί.<br /><br />Και φιληθήκαμε!<br /><br />Λέξεις που μας χαρίζονται μας προσκαλούν στον παράδεισο που υπόσχονται!<br /><br />Μαζί πήραμε να ονομάζουμε τα άστρα...Σε ένα απο αυτά δίνω το όνομα σου!<br /><br />Τα χείλη που γευτήκαμε , μαγευτήκαμε και τα αφήσαμε να ριγούν το κορμί μας.<br /><br />Και το κορμί , παλλακίδα στην ουτοπία του μυαλού.<br />Σπασμοί ηδονής σε σεντόνια έρωτα...<br />Και το μυαλό θέλησε να χτίζει κάστρα, να χρίζει Βασιλέα και Βασίλισσα.<br /><br />Για υπηκόους έβαλες τα όνειρα και για κόλακες πήρες της λέξεις εκείνου που το φιλί σου δώρισες,το κορμί σου έταξες και τον πόθο σου έσβησε.<br /><br />Και την καρδιά την φούσκωσες με όνειρα πέρα από κάθε φαντασία.<br /><br />Μαζί αγοράσαμε χώρο στην ψυχή να στεγάσουμε τις αναμνήσεις που ζήσαμε και εκείνες<br />που θέλουμε να ζήσουμε.<br /><br />Αγάπη πήρες να λες και όρισες την λέξη και την κατάσταση.<br />Μέσα σε αυτήν έβαλες και συναισθήματα που δεν μπορείς να τα ορίσεις.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Σε αγαπάω"</span>,είπες και συνέχισες να πλέκεις τα όνειρα...<br />Κουράστηκες να πλέκεις,μα δεν θα σταματήσεις το ξέρεις.<br />Απλά πήρες να ζείς και λίγο το σήμερα και το σήμερα είναι ένα όνειρο με εσένα στο κέντρο του και το ταίρι σου,στην αγκαλιά σου.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Σε αγαπάω ,Για πάντα"</span> είπες και ότι ακούστηκε εκείνη τη παρθενική φορά,<br />όρκοι που σε θέλουν σε πόλεμο με τον ακόλαστο Χρόνο.<br /><br />Μα έχεις τόση δύναμη...Στο τώρα κανείς δεν σε σταματάει,έχεις αυτό που θες!<br />Μια αγκαλιά?την έχεις , Ένα φιλί?το γεύεσαι , Τα όνειρα?τα χτίζεις τα ζείς...<br />Και το ταίρι σου ,δίπλα σου , να ονειροβατεί μαζί σου .<br /><br />Όχι δεν είναι το ταίρι σου, λάθος , είναι η Ζωή σου...<br />Η καλημέρα σου,η καλησπέρα η καληνύχτα σου και τα όνειρα σου...<br />Η γαμημένη ανάσα σου και ο αέρας σου ...<br />Ότι θέλησες και δεν φαντάστηκες πως υπήρχε!<br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">Ορκίστηκες! Ενάντια στον χρόνο...</span><br /><br />Στον χρόνο που έχει κύματα και σε καιρό ανέμου, θέλει να σου διαβρώνει τα τοιχία του κάστρου σου,να φουρτουνιάζει την σκέψη σου,να πνίγει τα όνειρα σου και να παίζει με την αντοχή σου...<br /><br />Στον χρόνο που ήρθε ,υπήρξαν μέρες που λόγια σε έκαναν και δάκρυσες !<br />Υπήρξαν λέξεις που γκρέμισαν ότι οι πρώτες απλόχερα έχτισαν και δεν θες να μιλήσουμε για τις πράξεις που πολιορκούσαν την γυάλινη Ακρόπολη του έρωτα σου.<br /><br />Στο χρόνο που ήρθε , βάλθηκες να χορεύεις , συναρτήσει των πράξεων του και των σκέψεων αποφάσεων σου...<br /><br />Αποφασίζεις , επιλέγεις , πρατεις και παραπατάς.<br />Μετέωρος έκπτωτος άγγελος που δεν ξέρει πως ή τι να κάνει.Έτσι αισθάνεσαι...<br />Και γαμώτο αυτό που πήρες να πλέκεις καταλήγει σε κουβάρι...<br /><br />Κόβεις την κλωστή ,σταματάς να χτίζεις όνειρα ,αλλάζεις βελόνα...<br />...και βρίσκεσαι να ράβεις τις πληγές σου...<br /><br />Αγάπη ακόμα και εκεί...<br />Αγάπη και στο τώρα,στα χρονικά της μοναξιάς σου...<br /><br />...τα χείλη σου προδίδουν την σιωπή σου<br />και τα δάκρυα σου, είναι όνειρα που δεν θα βρουν ποτέ παράδεισο...<br /><br />Όνειρα που προκαλούν την κόλαση μέσα σου.<br />Όνειρα που τώρα πια δεν υπάρχει μέλλον γι αυτά.<br />Και όπως από την γη που τα έκλεψες , στην γη τα επιστρέφεις...<br />Τα επιστρέφεις ή τα κλοτσάς από υπέρτατο πόνο?<br /><br />Πόνο που δεν είχες φανταστεί ότι υπάρχει... Είχες?<br />Που δεν έχει γιατρειά , γιατί είναι μοναδικός,<br />όπως το ίδιο μοναδική είναι και η καρδιά σου,<br />που την χάρισες...<br />Και όλα αυτά για ένα πουγκάκι ονειρόσκονη.<br /><br />Θέλεις να μιλήσεις , πολλοί θα σε ακούσουν...Εκείνος όχι...<br />Τρέμεις , πολλοί θα σε αγκαλιάσουν ...Εκείνος όχι...<br />Πολεμάς μέσα σου...Εκείνος όχι...ίσως,και εκείνος...<br />Πεθαίνεις...<br />Και ξέρεις πως κάθε ελπίδα είναι ένας ακόμα θάνατος που θα έχεις να θρηνήσεις,αν ενδώσεις να ελπίζεις...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΓΥΡΝΑ ΓΑΜΩΤΟ , κραυγάζεις και εκείνος γυρνάει...Την Πλάτη του...<br />Και στην θύελλα που έπιασε σε εκείνη την βάρκα ναυαγός είσαι εσύ...<br />Αφήνεις τον άλλο να ταξιδεύει στα πέλαγα της νηνεμίας της ψυχής του.<br /><br />Ότι θέλεις να πεις,καθώς βυθίζεσαι ,υπάρχει στα μάτια σου...<br />Κάποτε ήξερε να τα διαβάζει...στο τώρα φοβάται να τα αντικρίσει...<br />Γιατί ξέρει πως τα δάκρυα στο πρόσωπο σου είναι τα όνειρα που κάνατε παρέα.<br />Του προτείνεις το χέρι σου...Να σε σώσει...<br />Στην ψυχή σου στην βάρκα αυτή υπάρχει ακόμα χώρος και για τους δύο...<br />Στην ψυχή του,δεν υπάρχει χώρος για μια νέα αρχή...<br />Για τα δικά του όνειρα,πρέπει να πεθάνεις...Και πνίγεσαι...<br /><br /></span>Ξεριζώνεις το όνειρο η το βυθίζεις πιο πολύ μέσα σου?<br /><br />Στον ίδιο χρόνο που ορκίστηκες ότι θα χτίσεις , στον ίδιο χρόνο που δεν λογάριασες<br />και αψήφησες , στον ίδιο χρόνο ζητάς και προσεύχεσαι να περάσει όσο πιο αναίμακτα μπορεί.<br />Να σε λυτρώσει...<br />Να μην σε προδώσει...<br /><br />Χρειάζεσαι Χρόνο...<br /><br /><br />Ανήκουμε στον χρόνο...<br />Μα αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα να τον σπαταλάμε...<br />Οτι σε πονάει, κλείσε το σε μια ανάμνηση και συνέχισε το ταξίδι....<br />Γίνε κυνηγός χωρίς θύματα και μην πράξεις ποτέ ό,τι σε κάποιους άλλους κατηγορείς.<br /><br />Πολύχρωμα Όνειρα να γίνουν τα άστρα σας τις εφιαλτικές νύχτες που θέλουν να είναι αποτέλεσμα του χωρισμό σας.<br />Στον χωρισμό της Ζωή σας από την "Ζωή" σας...<br />Άλλα τόσα όμορφα όνειρα στέλνω να γίνουν σεντόνι σας τις εφιαλτικές νύχτες της μοναξιάς σας!<br /><br />Μα πριν ονειρευτούμε,όλοι μας,<br />προτείνω να μάθουμε να ζούμε,<br />με ότι έχουμε ,<br />ίσως τελικά αυτό να μας χρειάζεται πιο πολύ...<br />Ευχές!<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:85%;" > Αφιερωμένο στην Αναστασία<br />αλλά και στον Χρόνο<br /></span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:85%;" >και σε όσους είχαν το θάρρος να κάνουν Όνειρα!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-1238510938936377063?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-50934950620314275102008-06-30T18:13:00.004+03:002008-06-30T21:10:12.147+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/SGkhZmyF8HI/AAAAAAAAAJA/oAr5dBQ_ujc/s1600-h/Sweet_Dreams_by_FrAnKaMaBoB.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/SGkhZmyF8HI/AAAAAAAAAJA/oAr5dBQ_ujc/s400/Sweet_Dreams_by_FrAnKaMaBoB.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217738367076528242" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Τσύπνα,Τσύπνα υπναρά!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">...Έι χουζούρη, σε σένα μιλάω , τσύπνα σου λέω!!!<br /></span><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);">zzZ</span><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Μμμ?!? Ζουζουνάκι μου,λιγάκι ακόμα, plzz zzZ zZZ zZZz...?</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Αντράκι μου?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-Μμμ?!?ναι?</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Το γυναικάκι σου,σέλει γκαλίτσες!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-???,,,Μα αγκαλίτσα σε έχω...</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Ωχ!!! Σε χαζό έπεσα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-Τί?Τι είπες...</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Ω!!! τίποτα ,τελικά σε κουφό έπεσα!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-Θα σε δαγκώσω!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Μμμμ τι μας λές...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-Οτι θα σε δαγκώσω και θα σ'αρέσει!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Και εγώ θα τα πώ όλα στη μαμά μου!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-Όλα?</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Ναι όλα!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-θα της πείς και για αυτό?</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Χα χα Μη...Μηηηη...σταμάτα,χαχαχα,σταμάτα σου λέω!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-Μα δεν κάνω κάτι...Εσύ γαργαλιέσαι...</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-χα χα χα χα χα.ρε μωρό σταμάτα πια!χαχα,δεν αντέχω άλλο...Δε μ'άγαπάς!Δεν με λυπάσαι?</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-(σταμάτησε,σοβάρεψε) Σε αγαπάω!Μην παίζεις μάυτό.</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Χαζέ!</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-¨"Κ'εγώ σ'αγαπώ."¨</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Ποιος παίζει τώρα?</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Σε αγαπάω χαζούλα!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Έτσι ξερά?</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Να του πω να βρέξει?</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Βλάκα!</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Εμ,αφού τα έχω μαζί σου!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Εξυπνάδα?</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-συγνώμη, βλακεία (σματς)...</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Θα παίζουμε για πολύ ακόμα?</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-όχι (ςμουτς) .</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Σε αγαπάω!</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Σε θέλω !!!(σματς)</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Εγώ πιο πολύ!</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Εγώ πάλι , για πάντα(σματσ!!!)!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Με καλοπιάνεις (σματς)?</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Όχι (σματς) σοβαρά μιλάω!</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-Ζαβολιάρη (σματς)</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Αποφάσισε!</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">. . .</span> <span style="color: rgb(102, 255, 255);">(σματς)</span> <span style="color: rgb(102, 255, 255);">(ΣΜ</span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">Α</span><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ΤΣ)</span> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">(ΣμΟυΤς) . . .</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">..</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);">..</span> <span style="color: rgb(102, 255, 255);">.</span><span style="color: rgb(255, 153, 255);">..</span> <span style="color: rgb(102, 255, 255);">.</span><span style="color: rgb(255, 153, 255);">.. .</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);">. .</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);"></span><br />Καλημέρα !!!<br /><br />Για τους έχοντες ταίρι, ευχές ,να το ζήτε,να ευτυχείτε,να αγαπάτε και να το λέτε μα και να το ακούτε.<br />Μα πιο πολύ να το αισθάνεστε!<br /><br />Οι έχοντες πάλι ταίρι , με σεβασμό στους μή έχοντες , ενός λεπτού σιγή , για να αποχωρήσουν και να μπουν στη λίστα αναμονής!<br /><br />Οι έχοντες,να αγαπάτε!<br /><br />Οι Μη έχοντες ,και εγώ κάπου εκεί ανάμεσα σας , να αγαπάτε και εσείς!<br />Και να το δείχνετε!!!<br />Και κάποια μέρα κάποιος ή κάποια θα σας απαντήσει!<br /><br />Με έπιασε το καλοκαίρι ή μήπως το γαλακτομπούρεκο που έφαγα τις προάλλες στο Πολεμικό Ναυτικό?<br /><br />Καλημέρες !<br />Με Όνειρα!!<br />Γλυκά σαν αμαρτία!!!<br /><br />Ταπεινά Ο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-5093495062031427510?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-10692951627201842482008-06-17T23:19:00.008+03:002008-06-18T00:47:10.884+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://greenboogie.deviantart.com/art/hug-71272908"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px;" src="http://greenboogie.deviantart.com/art/hug-71272908" alt="" border="0" /></a><br />...Και γυρνάς πίσω ... και χάνεσαι...<br /><br />Πήρες με χαρά να ανεβαίνεις την ανηφόρα...εκείνη που θα σου ξεπροβάλει τον μάγιστρο Ήλιο...<br />Φτάνεις στον λόφο που δίπλα θέλει να ανήκει το σπίτι σου...<br />Γυρνάς πίσω σου και κοιτάς...όχι πολύ μακριά,μονάχα δύο βήματα...<br /><br />Αυτά είναι τα Όρια σκέφτεσαι...του Χωριού...της Πόλης...<br /><br />Καλώς Όρισες...Στον Παράδεισο...<br />Στον Λόφο του Χωριού της Πόλης...<br />Στην Κόλαση της Δαιμόνιας Μοναξιάς Σου...<br /><br />Ο παράδεισος είναι προσωπική άποψη για τον καθένα ,ο κάθε ένας τον βάφει , τον χτίζει όπως εκείνος θέλει,σύμφωνα πάντα με την έμπνευση και τις ορέξεις του...<br /><br />Γιαυτό και όλοι στον παράδεισο , μάθαμε πως , ταξιδεύουμε μόνοι ...και είναι λίγοι καλοί εκεί...<br />Και μας αγαπούν...Δεν αμφιβάλει κανείς γιαυτό...Και μας περιμένουν...<br /><br />Η θέα κοστίζει πολύ σε αυτά τα μέρη σκέφτεσαι...<br />Είσαι τυχερός που κατοικείς εδώ ...<br />Η θέα δεν σου αφήνει περιθώρια να αμφιβάλεις...<br />Καθαρός ουρανός , βλέπεις την θάλασσα , μπορείς να την μυρίσεις , νιώθεις την υγρασία της.<br />Τι άλλο θέλεις?<br /><br />Ένας μοβ ήλιος θέλει να σε λούζει μερικά λεπτά πριν την δύση του...<br />Κοιτάς την Ακρόπολη και μαγεύεσαι,ο Λυκαβηττός δεσπόζει στα δεξιά σου,Η θάλασσα θέλει να σε γαληνεύει και να σου θυμίζει τι διδάχτηκες να διασχίζεις...<br />Θεωρείς τον εαυτό σου αχάριστο,υστερόβουλο,προκατειλημμένο...<br /><br />Μα εσύ φοβάσαι το σκοτάδι που ο ήλιος θα φέρει με το τέλος του καθημερινού κύκλου του...<br />Φοβάσαι την μοναξιά που θα έρθει να σου κάνει παρέα...<br />Να σε κλειδώσει στα δρομάκια του μυαλού που η λογική του παραλόγου θέλει να σε ορίζει.<br /><br />Φοβάσαι,κλειδώνεσαι,θωρακίζεσαι και κλείνεσαι...Χάνεσαι...<br /><br />Οτι υπάρχει στην ταυτότητα σου,δεν σε ορίζει πια...η φωτογραφία νιώθεις πως δεν είσαι εσύ...<br />Ίσως να ανήκει σε κάποιον άλλον...Σίγουρα εκείνο το χαμόγελο ,στην φωτογραφία που ένας αστυνόμος θέλησε να αποθανατίσει δεν ανήκει σε εσένα...<br />Τουλάχιστον όχι αυτήν την ώρα...<br />Όχι τώρα που πάτησες μέσα στο όριο...<br /><br />Είσαι τυχερός προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου...<br /><br />Προσπαθείς να το νιώσεις ,μα εκεί που ταξιδεύεις δεν έχει άρωμα που να μπορεί να σε αποσπάσει...<br /><br />Έφτασες.Άνοιξες την πόρτα και είδες...<br />Εικόνες ενός νεκρού εγώ διασκορπισμένες παντού,σκονισμένες και άλλοτε πάλι αναμνήσεις πρόσφατες...<br /><br />Είδες γωνιές του σπιτιού με εσένα καθισμένο εκεί να ψάχνεις το υπέρτατο Εγώ σου,να μιλάς να συζητάς για την Ζωή και να καταγραφείς τα όσα η Μούσα σου θέλει να σου πλέκει...<br /><br />Μυρίζει μοναξιά...Μα δεν μπορούσες να την γεύεσαι άλλο...<br />Κλείνεις την πόρτα βιαστικά,θέλεις να φιμώσεις το τελώνιο που πήγε να γίνει Εσύ...<br />Κάθεσαι με την πλάτη στην πόρτα τώρα...<br />Ακουμπάς τα χέρια και κρυώνεις...<br /><br />Είναι λένε το ψύχος των νεκρών αναμνήσεων που δεν τις λησμόνησε κανείς...<br />Που κανείς δεν είχε το θάρρος να τις κρατήσει στο φως έστω και λίγο...<br />Είναι ότι αφήσαμε να κείτεται νεκρό, ότι θελήσαμε να το αφήσουμε χωρίς πνοή, ότι του πήραμε το μαχαίρι από τα χέρια και έτσι,νεκρό,το αφήσαμε εκεί,να μην μας πληγώνει...<br /><br />Προσπαθείς να ευτυχίσεις,να κλέψεις λίγο από την ευτυχία του ύστερα , να την κρατήσεις στην καρδιά και εκείνη να δεσμευτεί μέσα στις φλέβες σου και να σε επαναφέρει από το λήθαργο...<br /><br />Για σένα η προσπάθειά δεν είναι πράξη, είναι καθημερινός αγώνας ,μέσα σου...<br /><br />Παλεύεις με εχθές και σήμερα , η πέννα σου μαρτυρεί τα όσα η ψυχή θέλει να αποκρύψει...<br />Φοβάσαι να μοιραστείς γιατί έχεις να μοιράσεις πολλά.πολλά να ξορκίσεις.πολλά να ζητήσεις. και άλλα ακόμη πιο πολλά να κερδίσεις...<br /><br />Πράγματα απλά φαντάζουν ακατόρθωτα,το θέμα είναι ,φαντάζουν ή όντως είναι?<br />Σκέφτεσαι,να μια πράξη που δηλώνει ότι ζεις και το παλεύεις...<br /><br />Κουράστηκες να παλεύεις...Γεμίζεις πληγές,που όμως δεν ανήκουν στο παρελθόν...Αυτά με το πέρασμα του χρόνου έχουν πια σκονιστεί και είναι άκακα...Οι πληγές αυτές ,θέλεις να τις παρομοιάζεις με την κραυγή που δεν άφησες να ακουστεί και την έπνιξες , μαζί και τα θέλω σου...<br />Για μια φορά θέλεις απλά να σου δοθεί κάτι απλόχερα και να μείνει δικό σου....όχι για πάντα...απλά δικό σου...όχι κτήμα σου...δικό σου...<br /><br />Θέλεις ένα χάδι...Δικό σου...<br />Στην δική σου φαντασίωση αυτό το χάδι θέλεις να είναι μονάχα δικό σου...<br />Κτήμα σου...Δικό σου...<br /><br />Στον κόσμο των τριάκοντα αργυρίων , μονάχα τα όνειρα και ένα χάδι μπορεί να είναι δικό σου...<br />Δεν πλήρωσες ,δεν εξαγόρασες,δεν δολοπλόκησες,δεν κέρδισες,δεν πάσχισες,δεν έκλεψες...<br /><br />Είναι το στίγμα σου,σαν άνθρωπος στην γή και η κληρονομιά που αφήνεις πίσω...<br /><br />Τα όνειρα θέλουν να φτιάχνουν μνημεία στον χρόνο που μπορεί ο καθένας να αναγνωρίσει την ταυτότητα του ιδιοκτήτη τους...<br />Το χάδι είναι η κινητήρια δύναμη της υλοποίησης των όσων θέλεις να ονειρεύεσαι και να σμιλεύεις στην ομίχλη ονειρόσκονης που σε περιβάλει...<br /><br />Ζητάς ένα χάδι και έρχεται μια αγκαλιά...Ζεστή επιφανειακή,ολιγόλεπτη...<br />Ζητάς ένα χάδι και ξεκινάει συζήτηση που θέλει να τελειώνει τον καφέ σου σε χρόνο ρεκόρ...<br /><br />Ο χρόνος πέρασε και εσύ σε ένα γεμάτο τασάκι σε μια καφετέρια μετράς τα χαμόγελα,τις στιγμές,της αναμνήσεις που κέρδισες σε αυτόν τον αγώνα...<br /><br />Μα είσαι εκεί...<br />Και γαμώτο ζητάς ένα χάδι...<br />Ένα χάδι που θα σου πιάσει αυτό που λέγεται καρδιά και θα την ζεστάνει...<br />Θα της δώσει χτύπο και παλμό...<br />Ένα χάδι που αυτό το Δαιμόνιο Χωριό της Πόλης θα μυρίζει χρώματα και για ουρανό θα έχει φτερά αγγέλων...<br /><br />Μιλάω γιαυτό το χάδι που θα σε κάνει να ζεις και να φιλοσοφείς και πάλι,<br />ευγενικά<br />την<br />όμορφη<br />ζωή<br />σου.<br /><br />Εκείνη που θα πλουτίσει στα όνειρα...<br />Τα όνειρα που με πολύχρωμη ζαλάδα θα θέλεις να χτίσεις...<br /><br />Στον αόριστο χρόνο ,μόνο δύο ρήματα κάνουν παρέα και χωρίζονται μοναχά από ένα φωνήεν...<br />Το ένα θέλει να "πληρώνει" το άλλο...<br /><br />Εκλ(ε)ψες-Εκλ(α)ψες...<br />Οτι δεν είναι δικό σου...<br /><br />Και γαμώτο...<br />Ένα χάδι...<br />Δικό σου...<br />Που...<br />Δεν πλήρωσες ,δεν εξαγόρασες,δεν δολοπλόκησες,δεν κέρδισες,δεν πάσχισες,δεν έκλεψες και δεν έκλαψες γιαυτό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-1069295162720184248?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-68916272216650239552008-05-30T20:52:00.002+03:002008-05-30T21:06:32.347+03:00Το τι έγινε σήμερα θα το διηγηθώ αύριο.<br /><br />Το τι έγινε εχθές θα το διηγηθώ αύριο.<br /><br />Το τι γίνεται τώρα θα το διηγηθώ αύριο.<br /><br />Στο αύριο που ανήκει στο σήμερα,στο εχθές και στο τώρα.<br /><br />Μοναδική ευχή προσωπική.<br /><br />Να ζήσω απλά.ευτυχισμένα και να με θυμούνται.<br />Έχοντας πασχίσει κατακτήσει και κερδίσει.<br /><br />Χρόνια μου πολλά!<br /><br />25...τι αναμνήσεις θα μου χαρίσεις φέτος εαυτέ ?<br /><br />Τα μάτια σου να βλέπουν ουρανό, φλέβες να κυλούν τον έρωτα και η καρδιά να κάνει πανικό.<br /><br />Θέλω τόσα πολλά να κάνω...<br /><br />"Θέλω",η λέξη κλειδί που χωράει σε ένα κλειδί που ανοίγει την πόρτα του επιθυμώ.<br /><br />Ευχές!<br />25...τι ξημερώνεις για μένα ουρανέ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-6891627221665023955?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-87428974584402459272008-03-19T00:19:00.002+02:002008-03-19T01:19:34.524+02:00Μακάρι να είχα ένα τετράδιο την ώρα του στοχασμού να καταγράφω ιδέες ,θέλω και ονειράτα.<br />Όσα η ψυχή θέλει να κουβεντιάζει βρίσκονται εκεί σε αυτούς τούς στοχασμούς,άλλοτε μοναχικούς,άλλοτε κατόπιν κάποιας κουβέντας.<br /><br />Βλέπεις,μερικές βόλτες από τον Άλιμο στο Χολαργό μεταμορφώνονται σε έναν πολύ όμορφο μονόλογο και ειδικά όταν μπλεχτεί στην μέση η κίνηση,αυτός ο μονόλογος γίνεται ένα κουβάρι απόψεων στοχασμών και πόθων.<br />Συνήθως απολαμβάνω την διαδρομή,άλλες φορές απλά συνομιλώ με φίλους στο κινητό,μα είναι φορές που το μυαλό δεν αφήνει περιθώρια και βουλιάζει και θέλει να χάνεται.<br /><br />Σήμερα έτυχε να καταπιαστώ με τις επιλογές.<br />Η Ζωή είναι γεμάτη από επιλογές,κάθε λεπτό,ακόμα χειρότερα κάθε στιγμή είναι μια άρνηση η μια αποδοχή,ίσως και μια βουβή απραγία, επιλογής.<br /><br />Έχουμε την δύναμη της επιλογής και αυτό ίσως να είναι και το μεγαλύτερο χάρισμα στην ζωή ενός ανθρώπου.<br />Ακόμα και τα όνειρα απαγκιστρωμένα από επιλογές είναι,ακόμα και το χρώμα που έχουν,το όραμα που τα περικλειίουμε,ο τόπος και ο χρόνος, επιλογή μας είναι.<br />Και οι αναμνήσεις ,αποτελέσματα-καταλήξεις παλαιότερων επιλογών είναι.<br /><br />Επιλογές,Ζωή γεμάτη από δαύτες,κάθε μια να οδηγεί στο δικό της σοκάκι και στο δικό της τέρμα και εκεί στην αρχή του τέλους να υπάρχουν εκατομμύρια άλλες να πάρουν την σκυτάλη.<br /><br />Υπάρχουν όμως στιγμές που μια επιλογή απαιτεί (και γίνεται) απόφαση.<br /><br />Σε αυτά τα κομβικά σημεία στην ζωή ενός ανθρώπου, η σκέψη είναι ο μονόδρομος που οδηγεί στην λύση,ενώ η συζήτηση ενδέχεται να χαθεί σε μια διασταύρωση απόψεων.<br /><br />Σε αυτό το κομβικό σημείο λοιπόν,της ζωής μου,οι αποφάσεις μου θα με οδηγήσουν με την σειρά τους διαδοχικά σε άλλες.<br />Τους τελευταίους μήνες απολαμβάνω πράγματα που ορκίζομαι δεν πίστευα ότι υπάρχουν και υπάρχουν και συναισθήματα που είναι παντελώς πρωτόγνωρα.<br /><br />Ο χρόνος με θέλει να τακτοποιώ την ζωή μου και είναι εκείνος που θέλει να ηρεμεί και να τακτοποιεί την ψυχή μου.<br />Κατάφερα από ένα τηλέφωνο να πώ το "σε αγαπάω" σε ανθρώπους που το είχα ανάγκη να ακουστεί γιατί το νιώθω και όταν βρεθήκαμε κοντά τους το έδειξα.<br />Κατάφερα να αποδεχτώ ανθρώπους που θέλησα να πιστεύω πως κοιμούνται σκεπασμένοι με το πέπλο της μιζέριας και αγκάλιασα ανθρώπους που χρόνια πριν τους θεωρούσα μαλάκες και τους έκοβα.<br />Κατάφερα να στηρίξω ανθρώπους που είχαν ανάγκη από στήριγμα και έμαθα να ακούω τους φίλους μου και όχι μόνο να μιλάω.<br />Κατάφερα να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα από ποτέ και έτσι κατάφερα να γνωρίσω τον εαυτό μου και σε άλλους,απλό άνθρωπο και όχι πολύπλοκο ιστό αράχνης.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Κατάφερα να αποδεχτώ ότι κάνω πράγματα επειδή μπορώ και όχι επειδή πρέπει.</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Έταξα στην ζωή μου να μην ξανακάνω πράγματα επειδή πρέπει και αυτό γιατί μπορώ να το κάνω αυτό.</span><br /><br />Ευτυχισμένος με ότι κάνω ,συναρτήσει των επιλογών μου,ήρθε η ώρα που οι επιλογές θα χαθούν στον ορισμό αποφάσεων.<br /><br />Κάτοχος διπλώματος Ανθυποπλοιάρχου Εμπορικού Ναυτικού(το πήρα το άτιμο το πτυχίο,αλλά δεν θα το κρεμάσω!!!) πρέπει να αποφασίσω με σειρά προτεραιότητας ποιες από τις τρεις επιλογές να διαλέξω σαν πρώτη.<br /><br />Καμία δεν πρέπει,να διαλέξω την πρώτη πρέπει και αυτό με θέλει λιγουλάκι ναυαγό.<br /><br />Ακτοπλοία επαγγελματικό ταξιδάκι εξαμήνου?Στρατός? Η διακοπές στην Ίμπιζα Summer 2008?<br /><br />Όλα μπορούν να γίνουν και όλα θα γίνουν,η σειρά προτεραιότητας με αγχώνει και όσο το συζητώ απόφαση ξεκάθαρη δεν παίρνω...<br /><br />Καμία επιλογή δεν είναι καταστροφική,αρκεί να υπάρχει και λίγη θετικότητα την ώρα της απόφασης και στην διάρκεια της ζωής...<br /><br />Να είστε καλά με γεύση Ζωής και άρωμα άνοιξης!!!<br /><br />Summer 2008 incoming!!!Doors Open for every One!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-8742897458440245927?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-40090744015269359832008-03-06T05:22:00.003+02:002008-03-07T03:34:21.546+02:00this is not a dream<br /><br />Λεωφόρος Καρέα,Αθήνα.<br /><br />130...<br /><br />ακούω μουσική,ονειρεύομαι ,ευτυχώ.<br /><br />120...<br /><br />φαναρια ,φώτα της πόλης,όλα ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.<br /><br />100...<br /><br />τον βλέπω να έρχεται κατα πάνω μου.<br />φοβάμαι..κρύος ιδρώτας,νεκρός..<br /><br />90...<br /><br />ένα μήνα πριν πάρει πτυχίο,φαντάζομαι την μάνα μου να φωνάζει με λυγμούς..στον τάφο μου.<br /><br />80...<br /><br />πριν λίγες ημέρες ήρθε στην πόλη.<br />κάναμε τόσα πολλά.<br />του έταξα να κατέβω.<br />θέλω να κατέβω.<br />ο μπαμπάς μου.<br />δεν του είπα ποτέ πόσο τον αγαπάω ,τον πατέρα μου.<br /><br />70...<br /><br />ένα μήνα πρίν.<br />μήνα.<br />ένα.<br />πριν.<br /><br />50...<br /><br />θέλω χρόνο,με την ζωή μου,να ζήσω θέλω.<br /><br />30...<br /><br />ένα μήνα πριν το..<br />ένα μήνα πριν<br />ένα μήνα<br />ένα μήνα<br /><br />ένα<br /><br /><br />το τιμόνι δεξιά<br />πήρα να οδηγώ πεζοδρόμιο?,μου φαίνεται?μαγαζί μπροστά.<br /><br />αυτός που καρφώθηκε?<br /><br />το τιμόνι αριστερά, και πάλι στο δρόμο.<br /><br />η "τυχερούλα" κάνει κύκλο και σταματάει<br /><br />σταματάει<br /><br />σε διάβαση πεζών<br /><br />ΖΩ???<br /><br />χειροφρενο...<br /><br />ένα λεπτό νεκρική σιγή<br /><br />πιάνω το κεφάλι μου<br /><br />η ζώνη με έκαψε<br /><br />παραλίγο να με πνίξει<br /><br />θέλω να ξεράσω<br /><br />ανοίγω την πόρτα<br /><br />τον ακούω να μου φωνάζει<br /><br />περπατάω,με γόνατα κομμένα,τρέμω<br /><br />ένας τύπος πλησιάζει<br /><br />τον πλησιάζω και γώ<br /><br />με αγκαλιάζει ενώ κλαίει<br /><br />γελάω,τόσο δυνατά και τον αγκαλιάζω σφιχτά<br /><br />σήμερα γεννήθηκα ξανά<br /><br />δεν μπορώ να μιλήσω<br /><br />ότι θέλω να ψελλίζω ρωτάει αν είναι καλά<br /><br />μα η μουσική δεν το αφήνει ποτέ να ειπωθεί.<br /><br />Δημήτρης του λέω<br /><br />κάθεται κάτω στην μέση της ασφάλτου<br /><br /><br />"σε αγαπάω" φωνάζει και αγκαλιάζει τα πόδια μου<br /><br />"ο Γιώργος σε αγαπάει Δημήτρη"<br /><br />και εγώ ανταπαντώ.και εγώ<br /><br />αλήθεια...και εγώ.<br /><br />κλαίω.γελάει εκείνος.<br /><br />κάτσαμε για λίγο εκεί στην μέση του πουθενά<br /><br />η ίδια μέθη μας έκανε να γελάμε και να κλαίμε<br /><br />σήκω θα μας πατήσουν,προστάζω.<br /><br />γελάμε,με ότι ακούστηκε.<br /><br />τον βοηθώ να σηκωθεί<br /><br />παραπατάει και πάει<br /><br />θέλω να ξεράσω το "λιώμα" που είπια.<br />πριν.<br /><br /><br /><br />με τα φρένα να μυρίζουν και τα φώτα να αχνίζουν τον θάνατο που μας άγγιξε αλλά δεν μας χαρίστηκε.<br /><br />Θέε μου σε ευχαριστώ.<br />Την επόμενη φορά θα είμαι ένας καλός νεκρός.σήμερα όχι,δεν ήμουν έτοιμος.<br /><br />5 παρα είκοσι.<br />Τον ξύπνησα,δεν άντεξα έπρεπε να το ακούσει,ένα λεπτό αργότερα μπορεί να μην υπάρχω,ίσως εκείνος...<br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-ναι? ... ναι?ποιος? δημήτρη εσύ?</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">-Μπαμπά?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-έλα βρε!</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">-Μπαμπά σε αγαπάω.</span><br />-<span style="color: rgb(51, 204, 255);">Δημήτρη,τι έγινε? είσαι καλά?</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);">-μια χαρά απλά ένα κακό όνειρο...</span><br />(πνίγω το κλάμα μου στο ψέμα μου.)<br />(γελάω,αν του πώ οτι παραλίγο να πεθάνω απόψε θα πεθάνει αυτός)<br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">-μιά χαρά!....</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">-σε αγαπάω και θέλω να το ακούσεις</span><br />(επαναλαμβάνομαι...)<br />... ... ... ...<br /><br />(μα τα φρένα πάντα εκεί θα το θυμίζουν...και αν όχι εκεί, στην ανάμνηση...Γιώργο καλό δρόμο,σε αγαπάω,να προσέχεις όπου και αν οδηγείς.είχαμε άγιο αν όχι τον θεό τον ίδιο.).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-4009074401526935983?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-63473077068528593112008-03-04T14:02:00.000+02:002008-03-04T15:22:04.888+02:00Hey Ζαζού.<br /><br /><br />Η καρδιά φυλακίζει ότι ο άνθρωπος κύρης της θέλει να φυλακίσει εκεί μέσα.(βλέπεις, καθαρά κυνικά και η αγάπη θέμα επιλογής είναι).<br /><br />Στα χρόνια του χθές φυλάκισα εσένα εκεί,μαζί και τα όνειρα μας.<br /><br />Για χρόνια και μέρες μετά ,θέλησα να κρατάω το κλειδί σε ένα δυσβάσταχτο μέρος,σε έδαφος δακρύων,στην χώρα ενός ατέρμονα πόνου που το είχα πλαισιώσει με αναμνήσεις αγκάθια και χρώματα ονειρων.<br /><br />Μήνες πριν έκανα το ταξίδι αυτό,πάλεψα ,πόνεσα,δάκρυσα ,μάτωσα μα τελικά κατάφερα να φέρω το κλειδί στην επιφάνεια.<br />Και η Λύτρωση ήρθε.<br /><br />Το ταξίδι μου αυτό μου έμαθε πολλά,με διδαξε για την αγάπη,τον πόνο,τον στοχασμό και μου γνώρισε την Ζωή λίγο καλύτερα και πως θα πρέπει να την ζούν.<br /><br />Άνοιξα την πόρτα της φυλακής σου,την πόρτα της καρδίας μου και σε άφησα ελεύθερη να κυβερνάς στον δικό σου κόσμο,μακριά,ίσως σε έναν παράλληλο από τον δικό μου...Τον ίιο κόσμο που μήνες πριν εσύ η ίδια επέλεξες να ζεις.<br /><br />Εσύ είχες φύγει,εγώ δεν σε άφηνα και εγώ ήμουν ο μόνος που έκανε κακό στον εαυτό του.<br />Όλα όμως άλλαξαν από εκείνη την μέρα...προς το καλύτερο.<br /><br />Η καρδιά μου θέλησε να ανανεώσει την συνθήκη της με το ψυχικό της σύμπαν και αυτή η ανακαίνιση κοστίζει πολλά χαμόγελα και λίγες πικρίες,μα το αποτέλεσμα είναι μια πανδαισία ευτυχίας με χρώματα νέα όνειρα και κτίσμα την δύναμη του εγώ στα ακούσματα της ύπαρξης του υπερεγώ.<br /><br />Στιγμές είναι η ζωή και ναι μερικές στιγμές θέλουν να ανήκουν και σε σένα,σαν σκέψη όμως που πέρασε,γέλασε ευτύχισε πλαισιώθηκε από αναμνήσεις και έπεσε νεκρή στην θλίψη της απώλειας.<br /><br />Οι ίδιες στιγμές όμως δεν περιλαμβάνουν το ύστερα,αρχίζουν και τελειώνουν στο σημείο μηδέν και δεν κυοφορούνται στην επόμενη στιγμή και σκέψη.<br /><br />Δεν με πονάει ο διαχωρισμός της ζωής μας,ούτε η διάσπαση ονείρων από μια ζωή κοινή,μήτε η ύπαρξη σου μακριά μου,μήτε η ύπαρξη μου μακριά σου.<br /><br />Η απώλεια με πονάει,σαν ύπαρξη,σαν οντότητα,σαν συναίσθημα.<br />δεν έχει μορφή,ουτε μυρωδιά,ούτε υπάρχει στο πραγματικό.<br /><br />Νιώθεις κάτι δικό σου ,του είχες δώσει όνειρα και πνοή, να σε συντροφεύει πάντα και στις μέρες που έρχονται συνεχίζεις να ζεις μα αυτό δεν σε συντροφεύει και η απώλεια είναι εκείνη που σε επηρεάζει και σε κάνει για μια στιγμή ασταθή.<br /><br />...το σήμερα με θέλει δυνατό,να στηρίζομαι στο εγώ μου και να τραγουδάω την ζωή που μαθαίνω ξανα να απολαμβάνω και να την πλαισιώνω με φιλους-οικογένεια,γνώση και νεα όνειρα.<br /><br />Στο εμείς με θέλω να καρφώνω στα σύνορα μασ,σημαία ανακωχής και μια φαντασιόπληκτη σκέψη μου με θέλει να απομακρύνομαι τραγουδίαρης βάρδος,μεθυσμένος χορευτής,ερωτευμένος ονειροβάτης άνεμος που το αύριο δεν με φοβίζει να το δεχτώ,με αγχώνει που και που,μα η γεύση του με θέλει να γεύομαι όσα με ιδρώτα πάλεψα σε ένα τραπέζι που η εποχή το θέλει να είναι πάντα ανοιξιάτικο .<br /><br />Να σαι καλά.<br />Σε διαβάζω,σε νοιάζομαι και όσο και αν δεν το παραδέχομαι στιγμές σε σκέφτομαι.<br />Πολλά με αφήνουν αδιάφορο,άλλα τα αποδέχομαι ,πολλά τα σέβομαι και άλλα απλά τα διαβάζω.<br />Σε αγάπησα.Τώρα απλά με αγαπάω και με αφήνω να ζω και να πορεύομαι.<br />Μονο στο "τιποτα δεν έχει μείνει όρθιο" θα διαφωνήσω απόλυτα.<br />Δεν ήταν μια αγάπη καταστροφική,όχι τόσο,όσο στο μυαλό μας θέλαμε να την κάνουμε.<br /><br />Στα συντρίμμια που θέλουμε να τα αφήνουμε ισοπεδωμένα,στα χρόνια του χθες ένα συντρίμμι και εγώ,...στο σήμερα περπατάω και όταν απλώνω τον χάρτη της ζωής μου για να βάλω το στίγμα μου,η διανυθείσα απόσταση είναι υπερβολικά μεγάλη.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"> συγνώμη<br /></span></span>για όσα όνειρα στην απραγία σκότωσα.<br />για όσα έταξα και δεν είχα το χρόνο ,το θάρρος και την συνέπεια να πραγματοποιήσω.<br />για εκείνα που ακούστηκαν και άφησα να σε πονέσουν.<br />στον εαυτό μου,στην ζωή μου,σε εμένα που σε αγάπησα τόσο πολύ που χάθηκα στο απόλυτο εσύ.<br /><br />Σε αγάπησα πραγματικά πολύ,έχω το θάρρος να το παραδέχομαι και αυτό το "για πάντα",πάντα θα ισχυέι.<br /><br />"τοκ τοκ.-σε αγαπώ!<br />-και που με βάζεις?<br />-σε ένα δωμάτιο μικρό ,την καρδιά μου να ρεμβάζεις."<br /><br />Ένα μέρος της καρδιάς μου πάντα θα σε νοιάζεται,θα σε ακούει,θα σε αναζητεί,θα σε παρατηρεί και θα χαίρεται με την χαρά σου ,θα δακρύζει με την θλίψη σου και θα ανοίγει τα χέρια να σε αγκαλιάσει όταν θα έχεις ανάγκη μια αγκαλιά μοναδική.<br /><br />Να σαι καλά.<br />Να προσέχεις.<br />και θα τα πούμε...<br /><br />Οσο για την κοπελίτσα που θέλησα να ακούγομαι ενθουσιασμένος,ναι είμαι.μόνο που δεν είναι κοπελίτσα...Είναι η Ζωή!<br /><br />Ευχές και όνειρα γλυκά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-6347307706852859311?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-39480112534848116362008-02-21T04:15:00.000+02:002008-02-21T06:05:46.786+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/R7z4kX3GpPI/AAAAAAAAAH0/lKMen7qN8G8/s1600-h/Bloody_Valentine_by_evolz01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/R7z4kX3GpPI/AAAAAAAAAH0/lKMen7qN8G8/s400/Bloody_Valentine_by_evolz01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169279776078603506" border="0" /></a><br />Υπήρξαν μέρες που θέλησα και κρύφτηκα στην σιωπή.<br />Άλλες μέρες η κούραση της δουλειάς δεν άφηνε την καρδιά μου γυμνή να τρέμει απο φόβο τα όσα η λογική καταδυναστεύει.<br />Υπήρξαν ημέρες έντονου στοχασμού και υπήρξαν λέξεις που θέλησαν να μετατρέψουν τον πόνο τον πόθο και το έρεβος σε ατελείωτα ποιήματα.<br />Άλλες ημέρες πέρασαν άπραγες και χάθηκαν στην απραγία ,και ξεχάστηκαν μέσα απο την απουσία ονείρων και αναμνήσεων.<br /><br />Σήμερα πίεσα την θλίψη μου να βγει να αναστατώσει τα πέλαγα του είναι μου και η λογική θέλησε να φιμώσει την καρδιά και όσο και αν τα λόγια ήταν εκεί,τίποτα δεν έβγαινε, στριμωγμένα όλα σε μια σκέψη,σε μια πνοή και μια βαθιά θλιβερή ανάσα.<br /><br />Για άλλη μια φορά είχα τον καπνό να μου κρατάει συντροφιά και σε αυτό το κλειστοφοβικό δωμάτιο(για απόψε) τον παρατηρούσα να ανεβαίνει ψηλά και να κάθεται εκεί,να δημιουργεί μια βουβή ασπίδα και να μου κλέβει λεπτά ευτυχίας που ίσως στο μέλλον να ευτυχώ και να μετανιώνω που τέτοιες ώρες τα σκότωσα ,μια θυσία στον βωμό της μοναξιάς μου.<br /><br />Πήρα το θάρρος να ακουμπήσω στο παρελθόν,έβαλα τραγούδια να με πάνε γοργά εκεί και άφησα το μυαλό να βυθίζει το αναίμακτο μαχαίρι του,βαθιά,όσο πιο βαθιά μπορεί στην καρδιά και έτσι αβοήθητη να χτυπά το ίδιο γοργά και να ματώνει όσο πιο πολύ μπορεί.<br /><br />Κάθε χτύπος και ένα καλάθι δάκρυα που αν τα πετάξεις σε έδαφος σκληρό αναμνήσεις θα φυτρώσουν.<br /><br />Πεθαίνεις καρδιά μου?αυτό θέλω να κάνεις για εμένα σήμερα...δεν ξέρω χρονικά,πόσο θα σου πάρει,θέλω προστάζω να ξ αιματώσεις,να πάψεις έτσι,ίσως, να πονάς.<br /><br />Τι είναι κείνο που δεν σε αφήνει να δεχτείς τετελεσμένες αποφάσεις και θέλεις να γυρνάς σε Εκείνη που σταμάτησε το όνειρο Ζωή σου,που για χρόνια αποτελούσε και δικό της?<br />Τι σε θέλει να εκτιμάς κάτι που σε εκτίμησε όχι έτσι όπως σου άξιζε και σε πέταξε στο καλάθι με άλλα άχρηστα που δεν είναι άλλα παρά τα ονειράτα σου τώρα πιά?<br />Γιατί νιώθεις την ανάγκη να πληκτρολογήσεις το νούμερο της,να μάθεις νέα της,να ακούσεις την ευτυχία της μακριά σου,την δική σου επαναλαμβανόμενη δυστυχία?<br />Γιατί θέλεις να νοιάζεσαι ακόμα αν είναι καλά,να ακούσεις πως σε αγαπάει,γιατί όσο και αν δεν το αποδέχεσαι σε ώρες οργής,και Εκεινη σε αγάπησε μοναδικά ,το ίδιο μοναδικά όπως και εσύ,αλλά που μόνο αν γυρίσει ο κόσμος τούμπα αυτή η αγάπη θα μπορούσε να ξαναγίνει ένα...<br />Γιατί θέλεις να χαζεύεις πινακίδες σε πανομοιότυπα αυτοκίνητα που τυχαίνει να συναντάς στο δρόμο σου και γιατί πανικοβάλλεσαι τι θα αντικρίσεις σαν δεις τον οδηγό του?<br />Θάρρος θέλει η αγάπη και κότσια και αντοχή στον χρόνο ναι?Εμπρός λοιπόν κάνε άλλη μια προσπάθεια να επικοινωνήσεις....Το Αντέχεις? Για άλλη μια φορά σκουπίδι και μετά να μαζεύεις τα κομμάτια σου και κουλουριασμένος γυμνός σε ένα πάτωμα κρύο να κλαις και να πενθείς...Το Αντέχεις?,Το Αξίζεις?Δεν απαντάς...όπως θες.<br /><br />Και το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά μέσα σου.εκεί να ξεματώσεις να μην μιλάς,νακρή να μην αισθάνεσαι και η επόμενη μέρα να ξημερώσει ευωδία σε φτερά αγγέλων που με αγαπούν και με νοιάζονται.<br /><br />Τι στο διάολο σε θέλει να οργίζεσαι κάθε φορά που πονάς,κάθε φορά που διαπράτεις τα ίδια λάθη και διαγραφείς όνειρα που σε θέλουν καλύτερο στο νέο εγώ σου.<br />Γιατί ενώ έχεις ξεχάσει την μορφή της,το πρωινό της ξύπνημα,τα νεύρα της ,τον τρόπο που περπατούσε δίπλα σου,τα σημεία που σε ακουμπούσε φαντάζουν νεκρά και κρύα?<br />Γιατί θες να τα γράφεις εδώ αυτά ενώ ξέρεις ότι στα καπάκια όταν τύχει να διαβαστεί από Εκείνη θα γίνεις περίγελος και δεν πρόκειται παρά μόνο να πάρεις μια δεκάρα σαν ξεκαρδιστικός ζογλερ στο δικό τους πριβέ τραπέζι?<br /><br />Γιατί ενώ η νέα σου μέρα περιλάμβανεται από όνειρα δικά σου και ονειράτα άλλων δεν αφήνεις την επόμενη μέρα να ξεχάσει το παρελθόν της και θες να σκάβεις νέες πληγές πάνω σε εκείνες που μήνες τώρα επουλώθηκαν...<br /><br />Ξεμάτωσες λευκή καρδιά;,άλλον ένα σπαραγμό να βγει και το τελευταίο πικρόχολο αίμα που απόψε σε φούσκωσε σαν την σελήνη σε πλήρες γιόμα.<br /><br />.<br />..<br /> ...<br />και η λογική βρέθηκε να σκουπίζει το αποτέλεσμα,δάκρυα βάλθηκαν να ξεπλύνουν τα ίχνη και το μυαλό δρομολόγησε το θράσος να βρει το θάρρος και τα δυό μαζί να πορευτούν μαζί στην κοιλάδα ονείρων αγοράζοντας νέα και ξεπουλώντας τα παλιά,ίσως χαρίζοντας τα...<br /><br />Νέα όνειρα σπρώξε στις φλέβες σου καρδία<br />ως τ'άκρα λευκά να φτάσουν<br />και αν είναι η αγάπη πειρασμός<br />αλλού θα βρούν να πιάσουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-3948011253484811636?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-50231412316016058842008-02-13T22:19:00.000+02:002008-02-13T23:56:39.546+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/R7NncX3GpII/AAAAAAAAAHA/BAAkhB8lo4w/s1600-h/Love_is_in_the_Air____by_Queen_Uriel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/R7NncX3GpII/AAAAAAAAAHA/BAAkhB8lo4w/s400/Love_is_in_the_Air____by_Queen_Uriel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166586934663226498" border="0" /></a><br /><br />Πήραν την αγάπη και της δώσανε γιορτή.<br />Πήραν την γιορτή τηλέφωνο και της είπαν πως κέρδισε έναν άγιο.<br />Πήραν τον άγιο και του έκλεισαν ημερομηνία να συναντηθεί με την γιορτή.<br />Ραντεβού στα τυφλά κάθε χρόνο στις 14 Φεβρουαρίου.<br />Ο άγιος ,η γιορτή και η αγάπη.<br /><br />Τις πιο κρύες ημέρες του χειμώνα , ένα δώρο θέλει να μας ζεστάνει την καρδιά.<br />Μα δεν είναι το δώρο , η αγάπη είναι.<br />Είναι το δώρο,του δώρου κάτω από το περιτύλιγμα!<br /><br />Αυτή η αγάπη , δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια λέξη που περιλαμβάνει χιλιάδες συναισθήματα.<br />Χιλιάδες ναι , γιατί τελικά ο καθένας την ορίζει όπως θέλει.<br /><br />Πάντα ξεκινάμε από το "σε" και τελειώνουμε στο ρήμα.<br />"Σε αγαπάω"<br />Το γιατί?Μεγάλη κουβέντα...<br />"Σε αγαπάω",τελεία.<br /><br />Και αυτή η λεξούλα,που τραβάει τα πάνδεινα στην καρδούλα όλων,αφού ο καθένας την νιώθει ,την αισθάνεται και την ορίζει όπως θέλει,αυτή η τρυφερή λεξούλα που μπερδεύει και μπερδεύεται,ε αυτή λοιπόν αύριο έχει γιορτή!<br /><br />Δεν είναι ορφανή!Είπαμε έχει και άγιο!<br />Δεν είναι ανήλικη.Στα χρόνια των αιώνων κρατάει μαγκούρα σοφίας μα πάντα νέα είναι και έτοιμη να αγαπήσει!<br />Δεν είναι άναρχη,μήτε ανάξια είναι...έχει αρχή και αρχές και αξία.<br /><br />Ένα ρόδον ,μέσα στο ρόδον που λέγεται καρδιά και αφήνεται να μεγαλώνει και να πλέκει κήπο ,υπο την ανυπαρξία της λογικής!<br /><br />Είναι τρελή αυτή η αγάπη!<br /><br />Μόνο που....νομίζω πως...ξεχάσαν να επισημάνουν , πως σε αυτό το τριαντάφυλλο που δωρίζουμε όταν λέμε "σε αγαπάω",υπάρχουν και αγκαθάκια...<br /><br />Και όσο την ποτίζουμε,όσο την περιποιούμαστε και την ζόυμε , μεγαλώνει και αυτή,μεγαλώνουμε και εμείς ,αλλά,άλλο τόσο μεγαλώνουν και αυτά...<br /><br />Στο τέλος αυτά μας πονάνε πολύ πολύ και ίσως γιαυτό να λέμε ότι η αγάπη στο τέλος της πονάει.<br /><br />Δεν πονάει αυτή,εμείς πονάμε...<br /><br />Γιατί αγαπήσαμε!και αγαπήσαμε μοναδικά επειδή θελήσαμε και τολμήσαμε να ορίσουμε έννοια σε αυτήν την μαγική λεξούλα!<br /><br />Μέρα γιορτής ,μέρα ευχών δεν αντιστέκομαι θα ευχηθώ!<br />Οτι αγαπάτε όσοι αγαπάτε και ότι ποθείτε όσοι δεν σας αγαπούν να σας ποθεί το ίδιο!<br />Να περάσετε υπέροχα,όπως κάθε άλλη ημέρα αγάπης!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-5023141231601605884?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-40699784249581726712008-02-08T11:04:00.000+02:002008-02-08T12:49:01.890+02:00Είδα την ομορφιά να περιμένει σε ένα μπαρ, τον καφέ της να σερβιριστεί.<br />Και περίμενε.... ακόμα και όταν σερβιρίστηκε,περίμενε το ύστερα να ρθει...<br />Ένιωσα την ευτυχία της να με περιβάλει , ένα χαμόγελο της κατάφερε να κερδίσει ένα δικό μου...<br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-"θες να πάμε για καφέ στο Βόσπορο?", "εκεί θα βρούμε την δίδυμη αδελφή σου και οι τρείς μαζί,με δύο ναργιλέδες θα απολαύσουμε την στιγμή"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"την αδερφή μου και μάλιστα δίδυμη?","μάλλον με μπερδεύεις με ..."</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-"ναι,την ομορφιά!,"</span><br />Κοκκίνισε,τα ροδομάγουλα της ,σπίθες φωτιάς ,τα μόνο εμφανή σημεία καθώς εκείνη προσπαθούσε να κρυφτεί στο ανακάτεμα της κρέμας από γάλα και στην ελαφριά στρώση κανέλας που σκέπαζαν αρμονικά το καπουτσίνο της.<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"πως το κάνεις αυτό?"</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-"με πλοίο συνήθως πρωί για να θαυμάσεις το λυκαυγές,το λυκόφως προτρέπει σε ρομαντικό δείπνο μα θαλασσινά απο την περιοχή αυτή!Λοιπόν έρχεσαι?"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"δουλεύω..."</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-"και εγώ,όμως αυτήν την στιγμή δεν σε δουλεύω καθόλου"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"πως το κάνεις αυτό?"</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-"σου είπα με πλοίο </span>(γαμώτο παραγγελία on bar...2 καπουτσίνο,ένας νες γλυκός γάλα,φρέσκα φρούτα) <span style="color: rgb(102, 255, 255);">και καλή καρδιά"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"πρέπει να φύγω,ωραίο ήταν"</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-"το ταξίδι ή το καπουτσίνο?"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"και τα δύο!"</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-"μην ψάχνεις άδικα,κερασμένα από το bar"</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">-"μαα..."</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">-"την άλλη φορά θα σε αφήσω να πληρώσεις εσύ,σύμφωνοι?"<br /><br /></span>Το δέρμα της απαλό,ζεστό από την θέρμη του ζεστού καφέ και το άρωμα της κομμένα λάγνα βατόμουρα μιας εποχής,ενόσ χρόνου ,που η ανεμελιά και η ευτυχία διοπτεύει στο απέραντο αζιμούθ.<br /><br />Πήρα την αφορμή και την έχτισα , πήρα την στιγμή και την έκανα συλλογισμό.<br /><br />Λίγο ύστερα,ταξιδιάρης στο δικο μου πλοίο,θρονιάστηκα στην θέση που μου αρμόζει και καπετάνιος τώρα πια, ατενίζω στον ορίζοντα την ομορφιά που με πλημμυρίζει μέρες τώρα!<br /><br />Την ευτυχία που με συντροφεύει καιρό εν έτη 8 , την ίδια ευτυχία που θέλω να χαρίσω απο φόβο ότι τόση πολύ δεν αντέχεται.<br /><br />Βρέχει εδώ μα όχι εκεί,εκεί έχει ήλιο και ότι ταξιδεύω είναι χρυσό και ηλιόλουστο!<br /><br />Περπατάω τώρα πάνω σε αυτό το πλοίο,το δέρμα μου αισθάνεται το αλμυρό και τα δάχτυλα μου σκοντάφτουν πάνω στους κόκκους αλατιού που είναι κολλημένοι με το ρέλι που αγγίζω.<br /><br />Περπατάω....να φτάσω πλώρη!<br /><br />Και κάπου εκεί κάθομαι και κοιτώ , την θάλασσα και τον εραστή της ουρανό, από την πλώρη τώρα πια , και η ένωση τους ,αυτή η υπέροχη γραμμή ,εκείνο το μοβ ανάμεσα στο μπλε και το γαλάζιο με κάνει να τρέμω και να ριγώ.<br /><br />Τίποτα δεν μπορεί να με φέρει πίσω τώρα πια...Ούτε εδώ,ούτε εκεί,ούτε πουθενά!<br />Μόνο μπροστά σε πέλαγα ευτυχίας!<br /><br />Η ευτυχία είναι υπέρτατη, βουλιάζω και πνίγομαι σε αυτή την παλίρροια που με θέλει ναυαγό,με ένα χαμόγελο τόσο ειλικρινές ,τόσο όμορφο,αγνό και ολότελα δικό μου από αβαθή καρδίας , θέλω να μείνω εκεί,μου αρέσει εδώ!<br /><br />Ανοίγω τα χέρια και με σπασμωδικές κινήσεις αγκαλιάζω το υπέροχο άπειρο,όλα όσα κρύβονται εκεί και όλα όσα θα ήθελα να γνωρίσω και ίσως να μην προλάβω να δω!<br /><br />Μια αέναη παράκληση σε όλα όσα τώρα πια φαντάζουν μυστικά και ανεξερεύνητα μα που όμως θα τα ζήσω!<br /><br />Ονειροβάτης για άλλη μια φορά μα αυτήν την φορά είναι η ευτυχία της ζωής μου που ονειροβατεί και πλέκει όνειρα και εγώ ,απλά ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μπλεγμένος θελητά στον ιστό της!<br /><br />Οι σκέψεις μου αδηφάγα δελφίνια προσπαθούν να δεχτούν την ευτυχία του ύστερα και οι αναμνήσεις μου μια άκακη φάλαινα τώρα πια,χορτασμένη και παιχνιδιάρα...<br /><br />Μυρίζει ο τόπος παιδιά!!!! ,μυριζει ο καιρός ,μυρίζει το απόγευμα,όλα έχουν μυρωδιά,που όμοια της δεν υπάρχει...<br /><br /><br />Μερικά λεπτά ακόμα ! Αντέχεις καρδιά ?<br />Μερικά λεπτά ακόμα καρδία! Μπορείς να αντέξεις την ευτυχία?<br />Μερικά λεπτά ακόμα καρδιά! Χτύπα γοργά , Χτύπα ξανά!<br /><br />Η επόμενη Μέρα ξημερώνει Ουρανό που ανατέλει Ευτυχία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-4069978424958172671?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-12274500240856338982007-11-09T19:22:00.001+02:002008-07-31T06:10:06.784+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RzSxRoc6srI/AAAAAAAAAFo/VkHYwB_kcP8/s1600-h/Tatoo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RzSxRoc6srI/AAAAAAAAAFo/VkHYwB_kcP8/s320/Tatoo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130920791956435634" border="0" /></a><blockquote style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >"Και ο Ονειροβάτης ?"</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="font-size:130%;">Ρώτησε η αθώα παιδούλα</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >"Κανείς δεν ξέρει μικρή ...Ποίος αλήθειά μπορεί να πει...? "</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" >Απαντησε η Κυρά που μονολογούσε και περιέπλεκε την ιστορία με τεχνάσματα.<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" >"...Πολλοί λένε πως άφησε τα φτερά του στο απόνειρο και θνητός έκπτωτος άγγελος, ονειρεύεται και ζει μέσα στην πρόσφορη Ζωή του , την Επόμενη Μέρα..."</span> <span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ακούστηκε να απαντά ένας όμορφος νεαρός , </span> <span style="color: rgb(102, 0, 204);">που θα ορκιζόσουν οτι ήταν εκείνος ο Ονειροβάτης του κάποτε....</span></span><br /></blockquote><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:130%;" >Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με άρωμα από εκείνη,ξεκίνησε μόλις εκείνη έφυγε από την ζωή μας,με τον χωρισμό και την διάλυση ενός αραβώνα...του δικού μας.<br />Ξεκίνησε ως ένας ύμνος ενός κλαψιάρικου μίζερου εγώ που έμενε πίσω.<br />Το ίδιο χαμένος στην σκιά της προσπαθούσα να φτιάξω την ζωή μου.</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τ<span style="font-size:130%;">όσο καιρό απο 28 αυγούστου του 2007 έχουν γίνει τόσα πολλά και όμως τόσα λίγα...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Υπάρχουν πράγματα που έκανα και ΝΡΕΠΟΜΑΙ να πω, υπήρξαν 'Ανθρωποι που ΠΛΗΓΩΣΑ και εκμεταλλεύτηκα,στο διάβα της απεξάρτησης.<br /><br />Υπήρξαν άλλοι που έκαναν όνειρα μαζί μου και ζητάω ταπεινά συγνώμη!</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >'Ενα συγνώμη δεν έχει να λέει τίποτα και όμως σημαίνει ότι λυπάμαι πραγματικά για ότι δημιούργησα με λόγια και πράξεις .<br />Για όσα με πόνο και απόγνωση, για κάτι που δεν τους άνηκε, θα πρέπει ξεπεράσουν...<br /></span><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >...Εμένα...</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><br /></span></blockquote></div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Και δεν τους άνηκε , γιατί εγώ , Ο ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ , δεν ανηκα ούτε σε εμένα αλλά στην ΟΝΕΙΡΟΠΑΛΗ που με πλάνευε και με μεθούσε μέσα της .<br />'Οταν έκλεινα τα μάτια και έδιωχνα την ζωή...</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" > </span><br /></div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><br /></span><blockquote style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >Αλλα πράγματα για τα οποία λυπάμαι είναι απλά και άλλα πολύπλοκα όπως η Ζωή που δεν είχα το θάρρος να ζήσω και προτιμούσα να ονειροβατώ...</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" > </span></blockquote><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Τετάρτη 7 Νοεμβρίου πήρα τηλέφωνο την καρδία μου,πήρα τηλέφωνο Εκείνη και όταν με άκουσε,πάντα με άκουγε,με κατάλαβε...<br /><br />Την πήρα να της μιλήσω σαν φίλος,την ένιωθα φίλη μου , ήταν φίλη μου για χρόνια.<br />'Οπως και ο έρωτας της ΖΩΗΣ μου,τότε στα χρόνι του κάποτε...</span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" > </span><br /></div><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" >'Ενας έρωτας που τότε δεν ήθαλα να ξεπεράσω...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" >Τόσο η ζωή της όσο και η δική μου , δύο παράλληλες ζωές , είχαν τα ίδια αποτελέσματα .<br />Η Ζωή μετά τον χωρισμό μας δεν μας τα έφερε θετικά ...<br />Ποτέ δεν ήταν απόλυτα θετική μαζί μας , ωστόσο η αγκαλιά μας , η αγκαλιά μου με εκείνη , μας έδινε Θάρρος και το παλεύαμε...</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />Μεχρι που κάποτε ήταν φυσικά ανθρώπινο μα κούρασε...<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" >...Τα Τρια τελευταία χρόνια αγκάλιαζε σαν μάνα,<br />ενα παιδί ,<br />...εμένα ...<br />και έτσι,<br />...έτσι πάλευε Μόνη της...</span><span style="font-size:130%;"><br /></span></blockquote></div><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" ><br /></span> <div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" >Πάλεψε τόσο πολύ , κουράστηκε , απηύδησε μαζί μου και ήταν εκείνη που όταν ξεκινήσαμε με πήρε και με γιάτρεψε με έμαθε να αγαπώ την επόμενη μέρα και να σέβομαι την ζωή.</span><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" ><br /><br />Με αγάπησε ΤΟΣΟ πολύ που προτίμησε να φύγει γιατί έβλεπε ότι η αγάπη μου για εκείνη ήταν παράλογη και με έκανε να θέλω να ζώ στην ΣΚΙΑ της ...<br /></span><br /></div><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" > </span><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" >"Σε αγαπάω" ακούστηκε να ψιθυρίζει μέσα στο τηλέφωνο και τότε ο θρήνος ξεχύθηκε σαν χείμαρρος σε δύο στόματα , σε δύο σώματα σε δύο ψυχές που θέλουν να είναι μαζί...</span></blockquote></div><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><br /><br /></span> <div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" >Δακρύσαμε κλάψαμε , κάναμε βουβές αγκαλιές την ώρα που η ανάσα μας ερωτοτροπούσε και παιχνίδιζε στα δύο τηλέφωνα.</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /><br />Οι καρδιές μας Δυο ολόκληρους μήνες αιμορραγούσε και κρατούσε το "αίμα" στην σιωπή της ψυχής μας και μιλήσαμε τόσο αληθινά που για λίγο νόμισες ότι η πληγή είχε κλείσει...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ></span><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" >...Ισως για μια ακόμη φορά να ονειρεύτηκα...</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /></span></blockquote></div><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" >Πολύ πριν αφήσουμε το φιλικά και περάσουμε στο ειδικά είχαμε τάξει να πάμε για καφέ όπως και έγινε...</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" > </span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="font-size:130%;"></span></span><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="font-size:130%;">Μάταια όμως.<br />Δίκαια όμως.<br />Αληθινά όμως.<br />Τίποτα δεν θα μπορούσε να αλλάξει .<br />... εγώ δεν άλλαζα...<br />...και εκείνη το ίδιο...<br /></span></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" > </span></blockquote></div><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" ></span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="font-weight: bold;"></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >Για πολύ καιρό παρατηρούσα , ζούσα , φιλοσοφούσα τις ζωές άλλων και πως βίωναν επιβίωναν στην ζωή τους .<br />Πως αντιδρούν και αντέδρασαν στις καταστάσεις που η ζωή τούς επιφύλασσε...</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" > </span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" >Τόσο καιρό είχα έναν φύλακα άγγελο που με φρόντιζε και δεν είχα την δύναμη να τον ευχαριστήσω ποτέ .<br /><br />Δεν είχα την δύναμη να του ζητήσω συγνώμη , να τον πάρω αγκαλιά και να του πω , πως όλα θα πάνε καλά...</span><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" > </span><br /></div><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Ναρκομανής μέσα στην πρέζα της ψεύτικης μα συνάμα αληθινής ζωής μου δεν είχα την δύναμη να δω την ζωή μου σοβαρά και να δημιουργήσω μέσα σε αυτήν...<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(51, 255, 255);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Την άφησα να περνάει μπροστά μου ,δεν την δούλεψα , ήμουν το ίδιο απαθής στην ζωή μου όπως τόσο καιρό έκανα με την Ζωή άλλων...</span></span><br /></div><span style="color: rgb(51, 255, 255);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" >Απαθής και ευπαθής ,<br />αληθινός και ψεύτης ,<br />ρομαντικός και πεζός ,<br />φιλόσοφος και φτωχός ,<br />δαίμονας και άγγελος ,<br />ενωμένος και διχασμένος ,<br />όπως το ζώδιο μου με θέλει ο χαρακτήρας του ,<br />φίλος και εραστής ,<br />παιδί και άντρας ,<br />όμορφος και άσχημος ,<br />πλούσιος και φτωχός ,<br />επιδέξιος και αδέξιος να δω την ζωή να φεύγει μέσα από τα χέρια μου ,<br />πραγματικός και ονειροπόλος ,<br />όνειρο και εφιάλτης για όσους με ονειρεύτηκαν...</span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" > </span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ></span><blockquote><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" >...Υπήρξα όλα αυτά και πολλά παραπάνω ... </span></blockquote><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >Υπήρξα για πολύ καιρό Μαλάκας , Εγωιστής , Τυφλός ...<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >...Ψεύτης ...<br /><br /></span></div><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >Ναι...Ψεύτης...'Οταν δεν μπόρεσα να φέρω εις πέρας όσα κάποτε έταξα σε ένα λεωφορείο που μιλούσε η καρδιά και τα δάκρυα ήταν οι νότες που συνόδευαν και συνέδεαν τον ύμνο,τα όνειρα που έκανα μαζί της...<br /><br /></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >'Ονειρα που είχαν για πίνακα ζωγραφικής μια βάρκα σε μια ήρεμη λίμνη και τα νερά να είναι τόσο ήρεμα όσο μια αδηφάγα ψυχή θέλει να ηρεμεί να απολαμβάνει χορτασμένη πλέον τις αναμνήσεις μιας Ζωής...<br />Σε αυτήν την βαρκούλα σε μια ήρεμη λίμνη θα είμαι μόνος μου,όμως όχι αληθινά.απλα με εκείνη που 3εκίνησα μαζί της να τον ζωγραφίζω...<br />Και αυτή η λίμνη είναι ο δικός μου παράδεισος και εσύ ,ΕΣΥ ,<br />στην βάρκα αυτή που της λείπεις ήσουν η ευτυχία μου ,<br />θα ζείς μακριά από μένα,κατηγορώντας με για την στροφή...<br /><br />...Ας είναι...Δεν έχω τίποτα για το οποίο θα πρέπει να το δηλώσω σαν αμαρτία...το Κρίμα στο λαιμό σου Κυρά...<br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255);"><span style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >'Ενας συγγραφέας για μένα είναι το ίδιο με την ιερόδουλη.</span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Ο συγγραφέας βάζει μυαλό και μελάνη για να αποδώσει καταστάσεις και να γράψει γιατί μέσα από την γραφή ζει ο ίδιος .<br /><br />Ζει και σημειώνει καταστάσεις που τον θέλουν ονειροπόλο , ανθρώπινο , αληθινό μέσα από τους χαρακτήρες του.<br />Οι χαρακτήρες του , πτυχές του εαυτού του ...</span></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" ><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" >Κανένας συγγραφέας δεν θα έχει την τύχη να διαβαστεί όπως το ίδιο εκείνος επιθυμεί να διαβαστεί .<br />Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως η ιερόδουλη δεν θα αγαπηθεί σε κανένα ξενικό κρεβάτι...</span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Δεν γράφω εδώ για να ξεπουλήσω , απλά καταγράφω την αλήθεια που όταν η ψυχή θέλει να εκφράσει δάκρυα την σταματούν και δεν υπάρχουν λόγια να αποδώσουν αυτά που θέλει να πεί .<br />Γιατί η ψυχή ειναι πνεύμα και το μυαλό και η πέννα γήινα, θνητά ,βαπόρια που ναυαγούν και σκεπάζονται με άλας...</span></span><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ποτέ δεν υπήρξα τόσο ειλικρινής με την καρδιά μου , τόσο αληθινός με την ζωή μου.<br />Τόσο άνθρωπος με πάθη και πάθος για την Ζωη που χαράμισα και άφησα να περνά αλόγιστα...</span><br /></span><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >Αυτή η ανάρτηση σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα στην επόμενη ήμερα της ΖΩΗΣ ΜΟΥ.</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /></span></span></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Και θα είναι η τελευταία για πολύ καιρό μέχρι κάτι ΑΞΙΟ να υπάρχει να γραφτεί , όσο εγώ θα αναλώνομαι μέσα στην ζωή και θα την απολαμβάνω και θα αποθεώνομαι μέσα της...</span></span></span></div></blockquote></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /></span> <div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" >Βρέθηκα αντιμέτωπος με όλους εκείνους τους λόγους που χρόνια πριν έπρεπε να σκεφτώ...</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" ><br />Τι με χάλασε , τι με φόβισε ,τι με αφήνει σακάτη να μην μπορώ να απλώσω τα χέρια και να την αγκαλιάσω?<br />Να αγκαλιάσω την Ζωή που για χρόνια , καθε μέρα της έκλεινα την Πόρτα μου και την άφηνα απέξω νεκρή και πληγωμένη ανίκανη να με διδάξει , να πειραματιστώ και να την γευτώ...</span><br /></div><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" ><blockquote>Η Ζωή δεν είναι για όλους , είναι ένα χάρισμα....<br />...Μα αν το καλοσκεφτώ πλέον,εμένα αυτό το χάρισμα μου το στέρησαν,μου έκοψαν τα φτερά και με γείωσνα,ραψωδός αγάπης που τον κερνούσαν αγχος και αμφιβολίες...<br /></blockquote></span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ΜΟΝΟ για τους τολμηρούς είναι,για εκείνους που την κυνηγούν και κατγράφουν της σελίδες της σαν μαθητές σε ένα υπέροχο Μάθημα...</span></span><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" > </span><br /></div><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 255, 255);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Γυρίζω σελίδα λοιπόν , στο δικό μου βιβλίο και καταγράφω σαν μαθητούδι , ξεκινάω με βηματάκια μικρά για να μπώ στο "Νηπιαγωγείο" την πρώτη τάξη της Ζωής μου...</span></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" > </span><br /></div><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Από πλούσιος γίνομαι φτωχός , αυλάκι με νερό που χάραξαν άλλοι να κυλάει ΕΞΑΤΜΙΣΤΗΚΕ και το αυλάκι δεν με αφορά πλέον , όχι την δική μου Ζωή,εξάλου είναι πορεία σε χάρτη άλλων...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:130%;" ><br /><br /></span><blockquote><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >Εχθές για άλλη μια φορά ήμουν Ψεύτης απέναντι σε εκείνη και στην Ζωή μου...<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >Και όμως τόσο ειλικρινής μαζί της μα τόσο ψευτικος με την Ζωή μου...</span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div></blockquote><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 51);"><blockquote><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" ><br />Η ζωή μου θέλει να φωνάζει Σε Αγαπάω...Όμως όχι εκείνη...Είναι Αγάπη για Ζωή,για Όνειρα,για Δημιουργία<br />...<br /><br />Πως είναι να αισθάνεσαι Ξένος απέναντι στον εαυτό σου,<br />να κανεισ τα πάντα για άλλους,<br />να μην κάνεις τίποτα για εσένα,<br />να ζεις για τους άλλους,<br />να ζεις την ζωή τους,<br />δανεικά όνειρα<br />οχι της δικής σου ζωής<br />αλλα της δική τους<br />και εσυ<br />εγω<br />εσυ<br />να μην ανήκεις πουθενά<br />ενα παράσιτο<br />που προσφέρει τα μάλα<br />σε όλους εκείνους<br />που δεν θα έπρεπε να χαριστείς<br />γιατι ποτε<br />...δεν εκτίμησαν...<br />νεκρός<br />ζωντανός<br />σε ένα άδικα επαναλαμβανόμενο ρητό<br />"Ζησε το όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"<br /><br />Και αν η στάχτη που έμεινε Κυρά ειναι οι αναμνήσεις...<br />Και αν η βροχούλα που άρχισε είναι τα δάκρυα...<br />Και αν τα δάκρυα είναι αγκάθια κρυμένα σε ροδοπέταλα ελπίδας...<br />Κάποιος που αξίζει πραγματικά<br />Θα τύχει στο διάβα της Ζωής μου<br />να μου χαρίσει το άνθος<br />να με ακούσει<br />να με μάθει<br />να με αγαπήσει<br />να αγαπηθεί<br />και να προσφερθεί<br />στο τέλος της βροχής<br />να δούμε μαζί<br />το Ουράνιο Τόξο<br />...<br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);"></span></span></blockquote></div><blockquote><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);"></span></span></blockquote><div style="text-align: center;"><blockquote><blockquote><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">...Καλή Τύχη Στην Ζωή Σας ...</span></span></blockquote><blockquote style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-size:180%;">.<span style="color: rgb(51, 102, 255);">..ΝΑ ΖΕΙΤΕ ΝΑ ΕΥΤΥΧΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ...</span></span></blockquote><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-size:180%;" ><blockquote><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 204);">...Αυτό Είναι Η Ζωή Και Ετσι Πρέπει ΝαΤην Ζουμε...</span></div></blockquote></span></blockquote></div><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><blockquote><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 204);"></span></div></blockquote></span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><blockquote><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 204);"></span><br /></div><br /><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(102, 0, 204);"></span></span><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(102, 0, 204);">...</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Εύχομαι</span></span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" > </span><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">η ζωη <span style="color: rgb(255, 102, 0);">σας</span></span> </span><span style="color: rgb(255, 255, 0); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >να <span style="color: rgb(51, 255, 51);">ειναι</span></span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" > </span><span style="color: rgb(51, 204, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >ενα</span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" > </span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Ουρανιο</span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" > </span><span style="color: rgb(102, 0, 204); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Τόξο<span style="color: rgb(204, 51, 204);">...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span><br /></span></span></blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-1227450024085633898?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-9007705597684177392007-11-06T16:22:00.001+02:002008-02-06T22:56:47.508+02:00Νεο έτος,Καλή Χρονιά σε όλους μέσα απο την ψυχή μου!!!<br /><br />Αλλαγές στην Επόμενη Μέρα,αλλαγές στην ζωή του ιδιοκτήτη της,αλλαγές στην ζωή γενικότερα...<br />Οσο για την επόμενη μερα....<br />...Είναι πιο δυνατή από ποτέ , γεμάτη αρώματα και μυστικά που κρύβονται κάτω από όμορφες τακτοποιημένες λεξούλες και ανθίζουν σε κήπους γνωστούς μα τόσο άγνωστους...<br /><br />Η επομενη μερα δεν έπαψε ποτέ να καταγράφει της μέρες του αύριο,τις ώρες του σήμερα,τις αναμνήσεις του χθές...<br /><br />Είμαστε ότι χαρίσαμε , οτι με κόπο κατακτήσαμε και ότι αναμνήσεις απο γεγονότα αποκτήσαμε.<br /><br />Ειμαστε οτι ονειρευομαστε,οτι ονειρευτηκαμε μα δεν ειχαμε το θάρρος να ζησουμε,ότι με αξία και τιμή αγαπήσαμε και ζήσαμε...<br /><br />Τα ονειρα εχουν πραγματικοτητα...και αυτο γιατι οι ανθρωποι καθε αλλο πραγματικοι μπορει να ειναι...<br /><br />Ο χρόνος του σήμερα θέλει να με κυνηγάει,να με τρέχει με ιλλιγγιώδεις ταχύτητες στην επόμενη στιγμή...<br /><br />Φιλίες,γνωριμίες,έρωτες,αμαρτίες,παραζάλη,μέθη,Vive Cuervo and Keep Walking...<br /><br />Ενα κοκκινο αυτοκίνητο,η τυχερούλα μου,φωτια στο δρομο και οι καμπυλες της να εξυμνουν την ταχυτητα και την παραζαλλη του οδηγου της...<br /><br />Πάει καιρος που εχω να δω τον Ηλιο...Εραστής με την Σελήνη με ταξιδευει σε μέρη παραξενα...οινοπνευμα το άρωμα της και κεινη να σερβίρει την αγκαλια της....<br /><br />Καθε μέρα και εκατομύρια αναμνήσεις...Στιγμες ανεπαναληπτης δρασης που δεν εχεισ χρονο να φιλοσοφισεις να αγκαλιασεις και να τις σχολιασεις γιατι η επομενη στιγμη διαδεχεται την μολις πριν 5 λεπτα προηγουμενη...<br /><br />Ο αέρας που περιβάλει τα πάντα μυριζει κουρασμένος ,βιασύνη το έδαφος που ακουμπούν τα πόδια μου και όμως ποτέ άλλοτε δεν υπήρξα τόσο μα τόσο ζωντανός...<br /><br />Πρεπει να φυγω...με κυνηγα η σκεψη μου,οι φιλοι μου,και η φωτιά η τυχερουλα μου θέλει να παρει και παλι τα ηνία για απόψε...<br /><br />Μην κλέψεις Ζωή γιατί δεν σου ανήκει...Ζήσε αυτό που σου προσφέρεται και ας είναι το τέλος μια ταχυτητα μακρια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-900770559768417739?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-38017503748249302092007-11-02T18:17:00.000+02:002007-11-02T23:41:44.015+02:00Τι να είναι το blog?<br />Ενα τετράδιο που απλά ζητάμε να αποθανατίσουμε την σκέψη μας?<br />'Eνα σώμα που βαριανάσαινε εν βρασμό ψυχής και άφησε τα χνάρια του?<br />Λυγμοί, απομεινάρια γρατσουνιών στην ζωή μας?<br />Μήπως είναι παράπονα από την ζωή μας για την ζωή μας?<br />Τι δεν θα έπρεπε να είναι η ζωή?<br />'Ενα γαμώτο που θα βρίζαμε αν βρίζαμε?<br />Μήπως,ένας εξάψαλμος που πριν καν αρχίσει έχουν πέσει εκατομμύρια καντήλια?<br />'Ενας παράξενος χορός που οργάνωσε για όλες εμάς τις μαριονέτες, η ζωή,ενώ εμείς ήμασταν οι ντάμες , σε χορούς γύρω από ξενικά τραπέζια άλλων συνοδών?. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Στοχασμοσ...</span><br /><br />Τι να πω ρε παιδιά,τα γράμματα με προλαβαίνουν και βγαίνουν πιο γρήγορα από τον στοχασμό μου,αν είχα φιάλη από μελάνη σε ένα στύλο θα είχε τελειώσει,ίσως και να μην έγραφε...ίσως και να είχα σπάσει το στυλό. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Εκνευρίζομαι...</span><br /><br />Στην ζωή μας έχουμε κάνει λάθη. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Παύση ...</span><br />Θέλετε να μιλήσουμε , για εκείνα τα μεγάλα τα λάθη που έχουν κάνει οι άλλοι στην ζωή μας και αφήσαμε να μας πονέσουν? <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Παύση ...</span><br /><br />Τι νομίζεται πως είναι η καρδιά ε?<br />Ενα μικρο λιλιπούτειο πουγκάκι είναι , νά!τόσο δα μικρούλι είναι!, που θέλησε να γράφει όμορφους σκοπούς να τραγουδά και ΨΥΧΗ...,σουλτάνα παρθένα αγνή να χορεύει λάγνα για την πρώτη,στους δικούς της ρυθμούς με φουστανάκια ειδική παραγγελία του μυαλού. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Στοχασμος...</span><br /><br />Τα πλήκτρα ακούγονται τόσο βεβιασμένα να χτυπούν από την βιασύνη , οι σκέψεις μου σαν να απέπλευσαν από γλυκό παχύρρευστο μέλι, σαν σε αγώνα ταχύτητας προσπαθούν όλες τους να κερδίσουν την επόμενη φράση,να βγουν και να τερματίσουν πρώτες...<br />Μα όλες στο τέλος κάθονται εκεί και γεύονται,μπλέκονται και δεν ξεμπερδεύονται με τίποτα, περιπλέκουν , παραπατούν μεθυσμένες σαν μέλισσες και πέφτουν στο πάτωμα ενός θλιμμένου εγώ,νεκρές, που δεν έχει πει ρήμα μπροστά στα όσα θέλει να κατεβάσει. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Νεύρα...</span><br /><br />Μα είναι μερικές φορές , έτσι μου έρχεται,τρελός ,παράφρων, μέσα στην οργή μου , αυτές τις γαμημένες ημέρες που ενώ ξημέρωσε θαυμάσια, ένα πετραδάκι που εκτινάχθηκε με τόση κακιά και με πόνεσε , έτσι μου έρχεται λοιπόν επιμένω , να πάω να βρω μια παραλία. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Νεύρα...</span><br /><br />Σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί εσύ,γιατί πάλι εγώ?έχω αντέξει πολλά,γιατί θα έπρεπέ να κληρωθώ εγώ για να αντέξω και πάλι άλλα τόσα?<br />Και μην μου πείτε σιγά τα πολλά,λοιπόν μπορεί να μην είναι πολλά , αλλά είναι βαριά και ασήκωτα, ξυράφια να σε κόψουν,ένας τέλειος νεκρός και αυτά να διαφεντεύουν άλυτα στο εδώ,τραγική ειρωνεία ,ψάχνοντας το επόμενο θύμα. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Πολλά νεύρα... </span><br /><br />Πέρασε καμιά γάτα και δεν την είδαμε βρε παιδιά,μας κατούρησε ο θεός και είχε ουρολοίμωξη και δεν νιώσαμε?η μήπως γκρεμίστηκε ο φούρνος που είχαμε την ευτυχία ποτέ να μην φάμε από εκεί? <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Οργη...</span><br /><br />Μια παραλία...<br />Να ρεμβάζω τον ουρανό που παιχνιδίζει με τα συννεφάκια,μια ήρεμη παραλία,να μην με βλέπει κανείς,να μην ακούω τίποτα,να μην υπάρχει χαλίκι που να μπορεί να με ακουμπήσει,να μην πετούν πουλιά,να μην ακούω τιτιβίσματα από κοράκια ,να τραβήξω από πάνω μου αυτό το μαύρο παλτό που οι άλλοι ,όλο μου προσθέτουν μπαλώματα και το κάνουν καινούργιο και να το σκίσω,αυτό το πέπλο που έχω αγκαλιάσει και δεν λέει να τσακιστεί και να πάρει δρόμο από πάνω μου...<span style="color: rgb(51, 255, 255);">Μανία...</span><br /><br />Και εκεί, ναι εκεί θέλω να βγάλω μια κραυγή,τόσο δυνατή,να εξαφανιστούν τα σύννεφα, να σταματήσω το κωλόβροχο που μόλις άρχισε να πέφτει,να καθαρίσει ο ουρανός , τα πουλάκια να γίνουν πεταλούδες,όλα να φέρουν τούμπα,η θάλασσα πάνω ,ο ουρανός απο κάτω,και εκεί που πατάω,στην επιφάνεια του ουρανού ,να αρχίσω να κλοτσάω πίσω ότι τόσο καιρό μου έρχεται ουρανοκατέβατο και δεν ξέρω πως να πράξω...Πάρε και αυτό,πάρε και εκείνο,να σου δώσω και το άλλο?...<br />Και το παλτό? που το πας το παλτό?Κηροζίνη μούσκεμα,ένα φλογάκι από την κόλαση ,μιας και είμαστε κοντά βρε παιδί,μια κλοτσιά,η τελευταία υπόσχομαι, νάτο το γκόλ,σε πύρινα δίχτυα...<br /><br />Νέο ρεκόρ γραψίματος μπλογκοιστορίας,μόλις 5 λεπτά,για να ξεμπερδέψω πραγματικά ?πάλι αιώνα θα μου πάρει...Δεν πειράζει καταιγίδα έρχεται,θα βγουν και τα σαλιγκάρια...<br /><br /> <span style="color: rgb(51, 255, 255);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Νιώθω</span> ήδη <span style="color: rgb(51, 255, 255);">υπέροχα</span>!<span style="color: rgb(51, 255, 255);"> Ε</span>σ<span style="color: rgb(51, 255, 255);">ε</span>ί</span>ς?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-3801750374824930209?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-27615066522246009722007-11-01T17:42:00.000+02:002007-11-02T02:52:06.853+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/Ryp0qMJb2EI/AAAAAAAAADk/sx_wOZyZW1s/s1600-h/The_Walk_by_MegaSama.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/Ryp0qMJb2EI/AAAAAAAAADk/sx_wOZyZW1s/s320/The_Walk_by_MegaSama.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128039393878857794" border="0" /></a><br />Ότι αισθάνομαι δεν έχουν τίτλο...<br />Πως θα μπορούσα άλλωστε, ένας ...κοινός θνητός, ένας... κρυφός...θαυμαστής σου , να μπορέσω να χωρέσω ότι θα ήθελα να πω,ότι εσύ δημιουργείς και διαπλέκεις στην ψύχη μου ,ότι εσύ με κανείς να προσμένω το επόμενο ξημέρωμα, σε μια πρόταση που αποτελείται μόλις από 5-6 φράσεις?<br /><br />Ισως αν ήμουν εκεί,αν εσύ ήσουν εδώ,αν καθόμασταν σε διπλανές κούνιες, τα μάτια μας να μπορούσαν να ψιθυρίσουν ταπεινά,να πουν όλα εκείνα,όλα αυτά,τα όμορφα,τα θαυμαστά,τα πονηρά,τα ήρεμα λογάκια που δεν μπορώ με ακρίβεια να περιγράψω σε αυτόν τον μοναχικό μονόλογο...<br /><br />Κάθε αυγή και ένα όμορφο ξημέρωμα,κάθε ξημέρωμα και μια όμορφη μέρα για σένα, και εσύ μέσα σε αυτήν να βρίσκεις όρεξη για δουλεία, να αγαπάς,να αισθάνεσαι,να ζεις και να την απολαμβάνεις,θυμάσαι τι μου είπες?<br /><br />Και σαν πέσει η αυλαία,κάθε μοναδικό απόγευμα σου,που δεν έχω την δύναμη να κρατήσω ανοιχτή για δυο -τρία λεπτά παραπάνω,φοράς το υπέροχο κασκόλ σου και ξεχύνεσαι σαν άνεμος για την δική σου μοναχική βόλτα στην παραλία...<br /><br />Σε αυτήν την υγρή δίνη στιγμών, ζεις στιγμές μοναδικής ευτυχίας,με ποδαράκια γυμνά να ακουμπούν στην ζεστή άμμο, με μικρά δαχτυλάκια να ατενίζουν και να παίζουν με το βυσσινί του ουρανού και ίσως στην χούφτα σου να αγκαλιάζεις τον Ηλιο φλόγα και να γελάς και να παρατηρείς...να φωτογραφίζεις...να γεύεσαι...να μιλάς...να κλαις....<br />Και ίσως η υγρασία του κορμιού σου να τυλίγεται από την παρθένα θάλασσα,που είναι το δάκρυ του Θεου,να ξαπλώνεις και να απλώνεις τα χέρια στη άμμο,γοητευμένη από τους υπέροχους διαλόγους στο μοναδικό μυαλό σου ,για να αγκαλιάσεις και να ερωτευτείς το δαίμονα άνεμο που φλερτάρει και εξανεμίζει την σκέψη σου...<br /><br />Ευτυχισμένη ίσως να σηκώνεσαι,τα χέρια σου ίσως να ασχολούνται με την καθαριότητα των ρούχων σου και η σκέψη σου,η ευτυχία της στιγμής σου,ένα δάκρυ που μόλις έπεσε,ένα στιγμα στα αιώνια βιβλία των πράξεων,που αφήνεται σε αυτό το σημείο που μόλις στέκεσαι ,για να δείχνει οτι πέρασες από εκεί και πέρασες υπέροχα,μαγεύτηκες,ερωτεύτηκες,αγκαλιάστηκες και χάρισες...<br />Και χάρισες...<br />Τον χρόνο σου που δεν κατάφερα ποτέ να κερδίσω,δεν είχα την δύναμη να κλέψω,να σε κρατήσω,εδώ,εκεί,σε εμάς...<br /><br />Ξεκίνησε σαν ένα ταξιδάκι που είχε διάρκεια μόλις μια ώρα , ένα καθυστερημένο μισάωρο , που ίσως να έλειψες σε κάποιους,ίσως να έλειψες στο παλτό σου,στο κασκόλ σου,στην όμορφη βόλτα της παραλίας σου,στον άνδρα σου,στις υποχρεώσεις σου,στα πρέπει σου,στην δική σου φύση και στην δική σου μαγεία που σε μεταμορφώνει στο εσύ...<br /><br />Μα ακόμα και αν έλειψες σε όλους εκείνους,μου χάρισες το ποιο όμορφο μισάωρο της ζωής μου...ένα ταξιδάκι σε μονοπάτια γνώριμα,γεμάτα μυρωδιές από κανέλα και μοσχοκάρυδο ,στρώνοντας εσύ η ίδια αυτό το υπέροχο τραπεζάκι,που γύρω του μιλούσαμε,ονειροβατούσαμε και γνωριστήκαμε...<br /><br />Με τα μάτια δεμένα,ακουμπήσαμε σε πινάκες με μυρωδιές και πίνοντας μεθυστικές μουσικές βαλς σε ένα ποτήρι ζεστό κρασί , ψηλαφίσαμε τις πνοές μας και καταναλώνοντας τον πολύτιμο χρόνο μας , ταξιδέψαμε στα χρώματά της παλέτας που αποτελείται ο άλλος,εσύ,γι εμένα,εγώ,για εσένα και αν θες εμείς...<br /><br />Χρώματα , φράσεις , λέξεις , ποιήματα , λόγια , σκέψεις , στιγμές , αγγίγματα , ιαχές , φωνές ,επιθυμίες, πλάνη , παραζάλη, μέθη όλα τους τόσο απαγορευμένα μα τόσο αγνά και ίσως όχι τοσο...αγνά...όσο μπορεί να θέλουν να φαντάζουν,αφήνονται στην αμαρτία της μαγείας να στροβιλίζονται και να απορρέουν από αυτήν...<br /><br />Οικο...Δέσποινα περιμένω το επόμενο γλυκό ξημέρωμα ανήμπορος να συγκρατήσω την ρευστότητα του σήμερα,έχοντάς επιλογές, που όμως η φωνή σου,ίσως να με σκοτώσει...<br />Φοβάμαι τον Όλεθρο που απλά μπορεί να δημιουργηθεί από τις δικές μας στιγμές....δυο καρδιές που απλά βρήκαν την δύναμη να ξημερώνονται από τις ίδιες σκέψεις από τον ίδιο ασεβή έντονο πόθο και να θέλουν να γευθούν όσα ο χρόνος παρέσυρε μακριά από αυτούς...<br /><br />Το κρασί σε αυτό το ποτήρι πάντα θα είναι εδώ να σε περιμένει να το γευθείς,να μάθεις να το νοσταλγείς , να ζείς με την φωτιά της σκέψης του ...και ένα τριαντάφυλλο ,αχρωμο,να σε προσκαλεί να γυρνάς να το χρωματίσεις...<br /><br />Καλημέρα!!!<br />Εκατομμύρια στιγμές μέχρι να ξημερώσει στην επόμενη όμορφη μέρα σου...στην δική μου πλανεύτρα ζωή,εκείνο το δεκάλεπτο που μου δίνεις αξία...<br /><br />Πως μπορώ να ονειρεύομαι μέσα στα όνειρα σου,πως το κατάφερες αυτό?<br />Η κουρτίνα σε έκρυψε από πίσω της και η μοναξιά λυσσομανά στα λεπτά της ανίας μου...<br />Η φωνή σου,για πάντα ένα αίνιγμα,ένα απαγορευμένο φρούτο και εσύ? έκπτωτος άγγελος από τον δικό σου παράδεισο...Το αφεντικό σου? η δική μου κόλαση που σε θέλει μακριά...<br /><br />Και αν όλα αυτά σε κούρασαν,σε στέγνωσαν,σε φόβισαν,αν όλα εκείνα τα κόμματα,στίγματα ,τελείες σε παγίδευσαν σε μέρη σκοτεινά,ζητάω ταπεινά συγνώμη.Ηταν ότι δεν πρόλαβα να πω,στα 2 λεπτά που δεν είχα το κουράγιο να σε γειώσω όμορφη Κυρά,εδώ στην γή πριν μετακομίσεις και πάλι στον δικό σου όμορφο πλανήτη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-2761506652224600972?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-58883917500057040782007-10-28T17:12:00.000+02:002007-10-28T17:56:10.611+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RySxC8Jb2DI/AAAAAAAAADY/joLdLoVIHFM/s1600-h/Mind_Escape_by_TammySue.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RySxC8Jb2DI/AAAAAAAAADY/joLdLoVIHFM/s320/Mind_Escape_by_TammySue.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126416939918022706" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Υπάρχουν κάποια κομβικά σημεία στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου που θέλουν την ψυχή να αναρωτιέται,να χαράζει πορείες σε ένα παράξενο διαφορετικό χάρτη,να υπολογίζει παλίρροιες και τυχόν ταξίδια σε ωκεανούς πολυταξιδεμένοους ,γνωστους και άλλοτε πάλι άγνωστους...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Κάποιες άλλες ανύποπτες στιγμές η ψυχή νιώθει την ανάγκη να κρίνει τον εαυτό της σύμφωνα με τα όσα έζησε και ίσως με εκείνα τα οποία πρόκειται...Σαν γνώμονα κάθε φορά, την ώρα τις κρίσης, έχει όλες εκείνες τι πράξεις ,τις χαλαρές στιγμούλες , τις αναμνήσεις που είτε την καλωσόρισαν με χαμόγελο είτε την πλήγωσαν.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Οταν μια πραγματικότητα κλονίζεται πολλοί από εμάς απλά περιμένουμε να γκρεμιστεί τελείως και το χρονικό αυτό διάστημα προσπαθούμε να βρούμε την δύναμη,τον πόθο,την αντοχή,ίσως την όρεξη να οικοδομήσουμε και πάλι.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Ανίκανοι από την φύση μας να συντηρούμε ερείπια, οικειοθελώς τυφλοί δεν θέλουμε να βγάλουμε πόρισμα ενός πλοίου σε ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο που ναυάγησε , προσπαθούμε να βγάλουμε στίγμα αναφοράς,μια αφετηρία για το νέο στοχασμό και ένας ακόμα λόγος να παραληρεί το μυαλό μας...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Υπνοβάτες σε ένα μαθηματικό όνειρο,ο καθένας από εμάς με το δικό του , οι πορείες μας ίσως κάποια στιγμή διασταυρωθούν και η παρεκτροπή συνάμα με την απόκλιση να αυξομειώνεται...</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Οπως και να έχει αυτή η ώρα, αυτή η ανάρτηση αφιερώνεται σε αυτό το παραλήρημα,και το άρωμα καπνού και ο καπνός σηματοδοτούν την αρχή της παραζάλης μου...</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Αφιερωμένο σε σένα ψύχη μου και στο ταξιδάκι σου από τα αβαθή μέχρι την επιφάνεια του μπλε ωκεανού.</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Εύχομαι στο ταξίδι αυτό να καταφέρεις να διαφεντέψεις μια μέρα από τα σύννεφα...</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-5888391750005704078?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-33053877740525209952007-10-28T07:15:00.000+02:002007-10-28T08:59:26.285+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RyQzKMJb2BI/AAAAAAAAADI/i3vxvT0N1Y0/s1600-h/Fallen_little_angel_by_Zindy.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RyQzKMJb2BI/AAAAAAAAADI/i3vxvT0N1Y0/s320/Fallen_little_angel_by_Zindy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126278526006974482" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >'Ενας ήλιος ανατέλλει .ένα φεγγάρι πέφτει σε λήθαργο...Πόσες φορές οι σκέψεις μας ,εχουν καταφερει να κανουν αυτό το ταξίδι ? </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Μια πληρης διαδρομη ανησυχιας απο ανατολη σε δυση και το αντιστροφο...και το μυαλό ? έρμαιο να εκτελεί κύκλους γύρω από τις ώρες και τα λεπτά προσπαθώντας να εξυμνήσει σαν ραψωδός αυτήν την πτήση που αναζητεί ένα κομματάκι πρόσφορης γης διαπερνώντας τα σύννεφα στον ουρανό.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Η Σελήνη μια αυτοκράτειρα που κρατά κρυφή όλη την αμαρτία που βλέπει κάθε βράδυ να παίρνει χώρα στο βασίλειο της, το πρωινό αεράκι την σπρώχνει σε διάβα γνωστό, ενώ εκείνη παραδίδει τα σκήπτρα και παραδίνεται στο μεθυστικό άρωμα του παντοκράτορα Ηλίου...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Αιώνιοι εραστές αυτά τα λίγα λεπτά και η μαγεία ,απόγονος του ερωτισμού τους αρκεί και είναι δυνατό για να ξυπνήσουν την φύση ολόκληρη.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >"Που οδηγει το σεληνόφως ? " ρωτησε την Σεληνη ενας αυλικος ονειροβατης..."Οδηγεί στον Ηλιο" απαντησε εκείνη καθώς προσπαθουσε να τυλιξει στα αιθερια χέρια της έναν έκπτωτο άγγελο που προσπαθούσε μάταια να αποτρέψει την πτώση από παραδεισένιους κήπους στα Επίγεια.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δεν είσαι αστέρι,μα ούτε και δαίμονας, μπορεί να είσαι άγγελος όμως σίγουρα άνθρωπος" του ψιθύρισε...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >"Δυόμιση χρόνια χωροφτερουγίσματα και τα φτερά σου έχουν αλλοιωθεί αθάνατε άγγελε όμως η ψυχή σου είναι διχασμένη σε ένα παρόν και εκείνο το έντονο παρελθόν που σε γυρνάει πάντα εκεί,πάντα πίσω στην Αιώνια σύγκριση.Ισως ο λόγος της πτώσης σου από τα ουράνια παράξενε άγγελε...Μπορείς να περπατήσεις τώρα." είπε και η αυτοκράτειρα δάκρυσε που θα έχανε για άλλη μια φορά τον υπέροχο τρυφερό εραστή της Ηλιο...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Ο άγγελος ,αν και όμορφος άγγελος,παρόλο που δεν ήταν μόνος βρέθηκε να περπατάει σε μονοπάτια άγνωστα,σε μέρη που έδειχναν να είναι επικίνδυνα και πρωτόγνωρα για εκείνον...</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Λιγο πριν την τελετή του επιτιμίου Νανουρίσματος στην χώρα του Ονειρου,ο άγγελος με τα κομμένα φτερά γνωρίστηκε με τον Ονειροβατη , ζήτησε κρασί και γάλα, καπνό για να νιώσει την ζεστή ανάσα τουκαπνου να θηριευει μέσα στα πνευμόνια τους και τέλος τέσσερα κεριά να φωτίζουν την συζήτηση τους...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Ηταν μια συζητηση που κρατησε μεχρι που τα αγόρια-παιδιά του Ηλιου οι Ηλιοπεταλουδες, γνωρισαν τα πρωτα ξυπνηματα των πτηνων και τισ φωνες τους, και τοσο ο αγγελος οσο και ο ονειροβατης νιωσανε μια εντονη συμπαθεια.Συμφωνησαν παρολεσ τις μικρες διαμαχες που ισως να ειχαν να συνεχισουν να υπαρχουν και για τις επομενες αυγες και ηταν ενας ορκος τοσο ισχυρος που ο άγγελος από την πλευρά του προσπάθησε να δώσει στον Ονειροβατη το κλειδί για τον επίγειο παράδεισο, ένα κλειδί που το σκεπάζει η μελωδία ,ένας διαφορετικός τρόπος επικοινωνίας...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Τίποτα άλλο δεν ειπώθηκε μέχρι που τους κάλυψε ο Ηλιος και οι Ηλιαχτίδες οι κόρες του πλημμύρισαν την χώρα με ζεστό πρωινό φως...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Πολύ αργότερα κάποιοι αυλικοί συζητούσαν για το μέλλον τους,η αρχή μιας μεγάλης φιλίας,ποιος αλήθεια με διαύγεια μπορεί να πει πως θα καταλήξουν...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-family:georgia;" >Ομως οι επόμενες αυγές έχουν να εξιστορούν γιαυτό και ίσως η "λίμνη" μια μέρα να καθρεφτίσει το είδωλο τους και να τους αναπαραστήσει μαζί,μαζί τους και ένα ταγμένο τριαντάφυλλο.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-3305387774052520995?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-64618120227045202652007-10-27T20:21:00.000+03:002007-10-27T21:03:17.465+03:00Close the closet,μου φώναζε ***** που είχε την τύχη κατά τύχη να διαβάσει το μπλοκ μου...<br />Δεν ήξερε ότι αυτή η μικρή καλοσχεδιασμένη "ντουλάπα" είναι ο καθρέφτης της ψυχής μου ,όσα δεν θα είχα την ευκαιρία να πω,λόγω της ύπαρξης των βεβιασμένων φράσεων και γιατί τελικά ίσως ποτέ να μην καταφέρεις να κανείς μονόλογο...σε έναν μικρο διάλογο.στο διάλογο των χωρισμένων και τραγικά πολιτισμένων μελών του,δηλαδή εμου και εσου...<br /><br />Είναι η φύση της ζωής μας να επιζητούμε στιγμές μοναξιάς,στιγμές παρέας,στιγμές ερωτά και πόθου,στιγμές...Η ζωή είναι στιγμές και αυτές είναι που κουβαλάμε μέσα μας καταχωρώντας τες στην χωρά των αναμνήσεων.<br /><br />Μπορεί να μην θυμάσαι τι έκανες ,είπες,αποδείχθηκες,αντιμίλησες στο χθες όμως θυμάσαι στιγμές έντονης εγκεφαλικής και συναισθηματικής φόρτισης/δραστηριότητας.<br /><br />Ξέρω πως__ ακόμα και εσύ, ακόμα και να μην θες να ξέρεις ,ακόμα και να μην το αντέχεις,ακόμα και αν παραληρείς,ακόμα και αν όσα ήθελες να αλλάξεις να απέτυχες, ακόμα και αν ζεις στην ρουτίνα , ακόμα και αν χαίρεσαι ,ακόμα και αν στο επόμενο λεπτό μετανιώνεις και κλαις ,ακόμα και αν το μετάνιωσες ,ακόμα και αν δεν ήθελες να διαβάσεις ,ακόμα και αν ήθελες να ξεχάσεις μια δική σου απόφαση , ακόμα και αν περνάς καλά με τους γλυφιτζουρενιους φίλους και φίλες σου,ακόμα και αν είδες την κακιά της κολλητής κουμπάρας μας,ακόμα και αν κατάλαβες πως κανείς δεν ενδιαφέρεται τοοσο πολύ όπως εγώ στο τότε__αυτό το μπλοκ θα συνεχίσει να υπάρχει ,να μετράει στιγμές ,να εκφράζει τον δημιουργό του,να ονειροβατεί σε δρομάκια ξένα , thanks god , μακριά από σένα !!!<br /><br />Μου πήρε χρόνο να καταλάβω , η μάλλον καλύτερα να δω...<br />Ξέρεις όταν η αγάπη πετάει το πέπλο της και τριγυρνάει γυμνή για να βρει το επόμενο ζευγαράκι που θα της δώσει ένα καινούργιο μεταξένιο πέπλο,που θα τους κάνει προσκυνητές και αυλικούς,δούλους και υποτακτικούς,ελεύθερους αλλά σε μια καταχρεωμένη σε υποχρεώσεις και πρέπει ελευθεριά, τότε ίσος καταφέρεις και δεις ποσό μαύρο είναι το σεντονόπανο που μας σκέπαζε και πως τελικά ότι αγαπούσα είναι ένα όνειρο ενός δικού μου μεταμφιεσμένου εφιάλτη.<br /><br />Οτι ήθελα,για ότι ήθελα,ότι αγάπησα, για ότι αγάπησα,ότι μοίρασα και ότι μοιράστηκα,για ότι έδωσα και ότι δεν πήρα,για ότι ευχήθηκα και προσευχήθηκα,για όσα έταξα και δεν εκπλήρωσα ,για ότι έκανες και δεν αντιμίλησα τελικά ήρθε η ώρα να πω...<br /><br />Δεν φοραω προσωπειο καλη μου,ειμαι ο Ονειροβατης,ω ναι με ξερεις τοσο καλα,μα για μια στιγμη ισως να ηθελες να ακουσεις και την αληθεια...δεν με εμαθες καθολου...<br /><br />Περαστικά σου ,πικρουλα μου..Καλή τύχη με την ζωή σου ,καλή τύχη σε εκείνα όλα όσα ήθελες να αλλάξεις με τον χωρισμό και δεν τα κατάφερες,ίσως και ούτε ποτέ...<br />Περαστικά σου,μέρες συναχιού και αυτές,μέρες βροχής και συλλογισμών...<br />Μα για μένα,αν έχω την τύχη που κατά τύχη θα έχω,θα ξημερώσει ουράνιο τόξο.<br /><br />Η ''ντουλάπα'' καλά είπες πρέπει να κλείσει...<br /><br />Αντε γεια λοιπών,την έκλεισα,μαζί και εσένα μέσα της...Η επομένη μέρα ξημερώνει,ένα τσιγάρο ,τα λεπτά συνουσίας μου μαζί με την σκέψη μου ,ο καπνός ? το loading των αναμνήσεων μας στον συλλογισμό μου και η γόπα? το όνομα σου που μόλις έσβησα από την καταρρακωμένη μου ψυχή...<br /><br />Και όταν με διαβάσεις και πάλι περαστικά σου.<br /><br />όπως είπα η "ντουλάπα" είναι μονόλογος που δεν σε περιλαμβάνει...τα υπόλοιπα στο δικό σου μονόλογο και μακριά από την ντουλάπα μου κ?έχεις φίλους για αυτήν την δουλεία...φίλοι που σου εέδωσαν την δική τους θετική ενέργεια σε επίσης μια θετική απάντηση να με χωρίσεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-6461812022704520265?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-26088042974842009752007-10-23T01:18:00.000+03:002007-10-23T01:54:05.123+03:00Ξυπνάς μουδιασμένος,το ελάχιστο φώς ενός φεγγαριού,μάταια προσπαθεί να αποκαλύψει τον ιδρώτα της τρομακρατημένης παραζάλης σου...Για άλλη μια φορά αναρωτιέσαι πιο θα πρέπει να ειναι το επόμενο βήμα,η υπογραφή της αφετηρίας εκκινησης για ένα αγωνα δρόμου χωρίς τέρμα,χωρίς την μικρή ιδέα του πότε η του γιατί.<br /><br />Τι σε ξύπνησε,τι σε φόβισε,τι φοβάσαι?...μέρες,στιγμές-αιώνες καταδικάζονται σε ισόβια κάτω απο το πέπλο αυτων των σκέψεων...Μοναχικός ταξιδιώτης ονειροπαλεύεις για την δική σου στερία σε ενα ταξίδι που δεν είναι για σένα,σε ένα ταξίδι που η θάλασσα είναι η συντροφιά σου και οι σκέψεις των αγαπημένων,εκείνων που μένουν πάντα πίσω,σειρήνες στα αυτιά σου.Και ο πόθος τους,ο δαίμονας ,άγγελος σου.<br /><br />Μπορείς απλα να γυρίσεις πλευρό.ή να κλείσεις τα αυτιά σου,όμως οτι ζητάς κάποιος άλλος το εχει προβλέψει για σένα.Την λενε Μοίρα,και η τέχνη αναγνώρισης της χάθηκε στα σύνορα των νέων χρόνων,την εποχή των πολέμων με τους παλαιούς.<br /><br />Πολλοί ευσεβείς πιστοί της ανακαλούν το βιβλίο της Μοίρας για καθε δεινό,παραπάτημα η καταστροφή ενός ακέραιου της υπέροχης ζωής τους...<br /><br />Η Μοίρα λένε πως είναι εκεί για κάθε πράξη,σφάλμα,στιγμή που απλά ειναι θέμα χρόνου η διόρθωση του,η αλλαγή πορείας που αργά η γρήγορα θα κάνεις,τότε που το "γνώθι" συναντά το "σε αυτον",τότε που η Ζωή αγοράζει τα σκήπτρα απο την Μοιρα της ψυχής μας,ένα κομβικό σημείο που μας δίνει πνοή για τα βρεφικά βήματα στο αύριο.<br /><br />Δεν γνωρίζω τι είναι αυτο που με ώθησε ξανά στο 'Ονομα σου.δεν ξέρω πια νύχτα η Μοίρα έπλεξε τον ιστό σου,όμως σίγουρα το "νέο" σου άρωμα ταιριάζει καλύτερα στο νέο εγώ της επόμενης στιγμής...<br /><br />Αν και μου είπαν πως το 'Ονομα σου σημαίνει και σηματοδοτεί τον Όλεθρο,έναν απο τους Ατέρμονες που χαθηκαν στην δίνη της ύπαρξης τους,το Όνομα σου αυτή τη φορά μου είπαν πως δεν πηγάζει απο το μητρικό του ήχο...<br /><br />Σε Λένε ....όπως σε φωνάζουν και αν ήρθες να με καταστρέψεις μπορώ απλά να το χρεώσω στην Μοίρα της παραζάλης των τελευταίων βημάτων...<br /><br />Σε ευχαριστώ,για την καλημέρα που θα ζήσω αύριο,για ένα όνειρο που πηγάζεο απο την φωτία και η δύναμη της κατακαιει την σκέψη μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-2608804297484200975?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-21141299315737168272007-10-08T02:51:00.000+03:002007-10-08T03:26:03.458+03:00Λένε πως η ευτυχία ειναι στιγμές,εικόνες με υπέροχο φόντο,που θέλει η ψυχή να ζωγραφίζει,εικόνες που αποτελούν το σημείο εκκίνησης της διαπλοκής των γεγονότων,πριν,μετά,αργότερα απο εκείνη την στιγμή,την τότε χρονική περίοδο...<br /><br />Στιγμές μοναξιάς,αναζητουν την γαλήνη στις στιγμές ευτυχίας...Αναπολούν μεγαλεία,τα καθιστούν σπουδαία και σου χαρίζουν ένα πεπλο θλίψης,χαράς και ίσως λιγακι απο ένα δάκρυ απόγνωσης,στο τέλος των όσων διαδραματίστηκαν στο τέλος της θύμησης...<br /><br />Σκέψεις,ατελείωτες σκέψεις,άλλοτε καλές και άλλοτε κακές,θλιμένες αλλα και χαρούμενες,όλες τους προσπαθούν να παρουν την θέση τουσ στο μυαλό,ένας ιστός και η φωτία να φαντάζει απειλητική αλλά απούσα...<br /><br />Τα πρώτα βήματα,κάθε βήμα και πιο δύσκολο,ολοένα και πιο μακρία,κάθε βήμα φαντάζει μια νέα αρχή,αλλά σε εκείνο τον ιστό το θύμα είσαι εσύ,ενώ ο θύτης ίσως και να πλέκει τον νέο ιστό αλλου...ισως και όχι...<br /><br />Τίποτα δεν φαντάζει ίδιο,πράγματα που ήταν απαγορευμένα και τωρα είνα στην λίστα των ελευθερίων φαινονται να μην σε γεμίζουν...φαίνοντα άχαρα και όμως είναι εκεί για σένα,ζείς το παρόν στα βήματα του παρελθόντος και αυτό το ταξιδάκι φαντάζει γνώριμο και όμως τόσο μοναχικό...<br /><br />Φοβάσαι να αντικρύσεις την επόμενη μέρα ,φοβάσαι να ανοιχτείσ,φοβάσαι να ξαναγίνεις ένα με τον εαυτό σου,ίσως γιάτι το μισό,ίσως τελικα και ολόκληρο το είναι σου να το δώρισες σε κατι που χάθηκε,η καλύτερα σε κάτι που απλά μετακομισε σε νέα προσφορη γή,ανοιξε τα φτερά του και πεταξε μακριά παίρνωντας μαζι του και τα δικά σου...<br /><br />Κάθε τραγούδι συνδέεται μαζι σου,η ίσως εσύ να το κάνεις...παραξενος ο έρωτας,τα συναισθηματα του,το άρωμα του,το καταστροφικό του τέλος,η επόμενη μέρα...<br /><br />Τίποτα δεν θυμίζει αυτο που αγαπήσαμε κάποτε,τίποτα παρα μόνο εκείνες οι στιγμες ευτυχίας που κλέψαμε απο εκείνη την ιστορία...<br />Τίποτα πια δεν θυμίζει αυτο που με έκανε να χαίρομαι,να έχει η επόμενη μέρα μια αξία, ένα στόχο,ένα λόγο να πει μία καλημέρα,την προσμονή για αγκαλία...<br /><br />Τίποτα δεν ειναι το ίδιο,μάτια που αγαπήθηκαν,προσωπάκι φωτεινό,φανταζει ο δαιμονας της ψυχής μου και η γλύκα των ματιών σου η τρικυμία που με θέλει ναυαγό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-2114129931573716827?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2231143853460643742.post-23630515782273587332007-09-24T17:53:00.000+03:002007-10-31T20:51:19.646+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RvfS93xnyII/AAAAAAAAACg/3pMY4jP_lcY/s1600-h/One_Lonely_Pawn_2_by_BluMoose.png.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_4EY9bg3xobQ/RvfS93xnyII/AAAAAAAAACg/3pMY4jP_lcY/s320/One_Lonely_Pawn_2_by_BluMoose.png.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113787862288418946" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">Εφτά και Τρία = Δέκα<br />Δέκα = Ένα + Μηδέν = Ένα.<br /><br /><br /><br /><br />...Μονάδα...<br /><br />Η μοναδικότητα για μερικούς είναι ευτυχία.Ένα άπιαστο, επίπονο ,γεμάτο ιδρωτα όνειρο για όσους την κυνηγούν,μία πικρία για όσους την κατέκτησαν γιατί δεν βρήκαν το κάτι που θα τους οδηγήσει στην κατάκτηση του παραπέρα,μια θλίψη για τους φιλόσοφους γιατί η μονάδα δεν αποτελεί μέρος του συνόλου και αποτελεί την αρχή του όρου της μοναξιάς και των παράγωγών της.<br /><br />Όπως ακριβώς και αυτος ο βασιλιάς...Μοναδικός επιζών της παρτίδας...Μοναξία...<br /><br />Βασιλίας δίχως βασίλισσα , ενα θνητό πιόνι σε ενα λευκό τετράγωνο,κάθε τετράγωνο και μια επιλογή.<br />Τα λευκά τετράγωνα απαγορευμένες κινήσεις,τα σκουρα καφέ μοναδικές λύσεις,υπέρτατης μοναξίας και πόνου.<br /><br />Το σταυροδρόμι μπροστά του,φαντάζει πιο μαύρο από ότι μπορει να φανταστέι και η απόλυτη ακινησία δεν είναι πραγματικά επιλογή,αλλά ένας θάνατος,και αυτος ο βασιλίας θέλει να κινηθέι, θέλει να προχωρήσει,κυνηγημένος μέσα στο μυαλό του,πρεπει να επιλέξει...<br /><br />...Την επόμενη κίνηση.<br /><br />Μια κίνηση εμπρός για την επιλογή του "αύριο" συνοδεύεται με τις εφιαλτικές αναμνήσεις του χθές,ενώ η κίνηση στο εχθές δεν υφίσταται...Βλέπεις ,αυτές ήταν οι εντολές-επιλογές της Βασιλισσας,πριν εκείνη φύγει.<br /><br />Όχι δεν μπορει να γυρίσει πίσω,συγνώμη,κανείς απο τους δύο.<br /><br />Ο Βασιλιάς ίσα που καταφέρνει να εκτελέσει τις βασικές λειτουργίες με την αναμνηση της θρονιασμένη στην καρδία του,ενώ εκείνη τώρα που δεν αποτελεί πίονι της σχέσης τους, όπως συνήθιζε να νιώθει, απολαμβάνει ξανά τις χαρές της ζωής,χωρίς καν ένα δάκρυ.<br /><br />Σαν μαγισσα κρατεί τους εφιάλτες και τους δαίμονες του παρελθόντος και του νωπού παρόντος,μακριά της και άλλες φορές τους θυσιάζει σάν δικαιολογίες ενός "Γιατι?" που συνηθίζουν να την ρωτούν οι διάφοροι αυλικοί που συναντά στο διάβα της...<br /><br />Ξεπουλάει στιγμές και όνειρα κοινά για να αγοράσει στην θέση τους στιγμές φίλιας που την κάνουν να νιώθει όπως τότε όταν πήγαινε σχολείο...που την κάνουν να νιώθει καλά,που την θεοποιούν,στιγμές γέλιου και ευτυχίας με ένα παράθυρο κλειστό στα χρόνια του εχθές ,γυρνώντας την πλάτη και πατώντας Delete στις όποιες γλυκές στιγμές τους...<br /><br />Ο,τι πονάει έμαθε να το προσφέρει στο βασιλιά,ό,τι θυμάται και χαμογελούσε με αυτο,το μετατρέπει σε όνειρο που δεν υπήρξε ποτά αληθινό,βλέπει την αγάπη σαν ένα παραμύθι που πέταξε οταν του έδωσε ένα ασχημο τέλος...<br /><br />Το παρελθόν είναι μεγάλο,το μέλλον ξετυλίγεται μέσα απο το κουβάρι του παρελθόντος και ο πόνος;η μοναξιά;η αγάπη; οι ίνες που δημιουργούν την κλωστή ,μια κλωστή με την οποία θα πρέπει να ράψει ο βασιλιάς τις πληγές του...<br /><br />στισ 7/κάποιου μήνα/του κάποτε <--η γνωριμία ...<br /> 3 χρόνια μετά /κάποιου μήνα/του κάποτε <--ο αραβώνας <br />3χρόνια μετά /κάποιου μηνα/ του '07 <-- ο χωρισμός <br /><br />Και αν αυτά τα χρόνια στο σύνολο τους μας φαντάζουν 6 ήταν μια ολόκληρη ζωή με άπειρες στιγμές,με δαιδαλώδεις αναμνήσεις,με το άρωμα της βασίλισσας και το χαμόγελο του βασιλία εξηγήστε μου εσείς γιατί εμένα μου κάνει Ένα...<br /><br /> ...Μοναξία...<br /><br />...Η επόμενη μέρα ειναι οτι δεν θα 'θελα να ξημερώσει... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2231143853460643742-2363051578227358733?l=oneiro-vatis.blogspot.com' alt='' /></div>Oneiro-Vatishttp://www.blogger.com/profile/06057717761744275300noreply@blogger.com2